Moje Los Angeles – między kiczem, chaosem i spokojem nad oceanem

Los Angeles zaczęło się w mojej głowie dużo wcześniej niż na mapie. Budowałam to miasto latami z cudzych opowieści, z filmowych kadrów, z rozmów z koleżanką, która mieszkała tam na co dzień i potrafiła mówić o nim z takim zachwytem, że aż chciało się zobaczyć je na własne oczy. Beverly Hills z seriali, Hollywood z kina, Pretty Woman, Aleja Gwiazd, palmy na tle zachodzącego słońca. Takie miasto-puzzle, które składałam z kawałków, zanim jeszcze postawiłam w nim stopę. I ta myśl, która siedziała gdzieś z tyłu głowy: czy to naprawdę wygląda tak, jak w telewizji?

Widok z okna samolotu

Pamiętam ten moment, kiedy samolot zaczął schodzić do lądowania. Gdzieś w oddali, między wzgórzami, mignął napis Hollywood. Taki mały, zaskakująco niepozorny z tej perspektywy, a jednocześnie wywołujący dreszcz, który trudno opisać racjonalnie. „Naprawdę tu jestem”. Te trzy słowa kręciły mi się w głowie, kiedy samolot dotykał pasa.

A potem bardzo szybkie zejście na ziemię. Ogromne lotnisko, kolejki, odbiór samochodu, zmęczenie po wielu godzinach podróży i pierwsze zetknięcie z amerykańską logistyką, która działa sprawnie, ale wymaga od ciebie skupienia, kiedy jedyne, o czym marzysz, to położyć się i zamknąć oczy.

I zaraz potem freeway. Mój mały wynajęty Ford wjechał na drogę, która miała chyba sześć pasów w jedną stronę, i nagle poczułam się naprawdę malutka. Wokół ogromne pickupy, SUV-y, takie amerykańskie kobyły, przy których moje autko wyglądało jak zabawka. Wszystko pędziło, zmieniało pasy, trąbiło, a ja po kilkunastu godzinach podróży próbowałam jednocześnie ogarnąć nawigację, nieznane znaki drogowe i tempo, do którego żadna europejska autostrada mnie nie przygotowała. Pomyślałam wtedy, że Ameryka nie daje ci czasu na aklimatyzację, po prostu wrzuca cię na głęboką wodę i mówi: „radź sobie”.

Pierwszy nocleg był zaplanowany w San Diego, do którego miałam jakieś 200km, więc ledwo wylądowałam, a już wyjeżdżałam z Los Angeles. Jakby to miasto było jedynie punktem startowym, a nie celem samym w sobie. Jakbym jeszcze nie była gotowa na zderzenie z nim.

Powrót, czyli kiedy Los Angeles zaczyna się naprawdę

Los Angeles zaczęło się dla mnie dopiero kilka dni później, kiedy wróciłam z San Diego i zatrzymałam się tu na dłużej. I wtedy przyszła pierwsza prawdziwa konfrontacja z miejscem, które tak długo istniało głównie w mojej wyobraźni.

Hollywood, Beverly Hills, Sunset Boulevard, Griffith Park. Wszystkie te miejsca, które znałam z ekranów, nagle były obok mnie, a jednocześnie wyglądały zupełnie inaczej niż sobie wyobrażałam. Bardziej chaotycznie, bardziej turystycznie, miejscami wręcz kiczowato. Sklepy z pamiątkami, ludzie nagabujący na ulicach, ruch samochodowy, który nigdy się nie kończy, i gorące powietrze nad asfaltem, w którym wszystko lekko drży, jakby samo miasto nie mogło ustać w miejscu. Los Angeles nie da się zwiedzać pieszo, jak Kraków czy Rzym. Tu wszystko wymaga samochodu, planowania i cierpliwości, której po kilku godzinach za kierownicą zaczyna zwyczajnie brakować.

Korki, szukanie parkingów, dzielnice żyjące własnym rytmem, które właściwie mogłyby być osobnymi miastami. Zwiedzanie kawałkami, jednego dnia jedna część, drugiego zupełnie inna, z poczuciem, że wszystkiego i tak nie da się ogarnąć. W pewnym momencie pojawiło się zmęczenie, nie tyle fizyczne, ile mentalne. Jakby to miasto nie miało centrum, takiego „serca”, które sprawia, że czujesz się „w środku”.

Santa Monica, czyli moment, w którym coś się zmienia

A potem przyszła Santa Monica i zachód słońca nad Pacyfikiem, który nagle zmienił wszystko. Nie dlatego, że ktoś mi powiedział, że warto tam pojechać wieczorem, nie dlatego, że przeczytałam o tym w przewodniku, tylko dlatego, że po prostu tam byłam i to zobaczyłam. Niebo przechodziło przez odcienie, które wyglądały jak namalowane, ocean robił się ciemniejszy z każdą minutą, a wokół ludzie po prostu stali i patrzyli, jakby w całym tym rozgadanym, rozpędzonym mieście wreszcie zapanowała cisza.

To był jeden z piękniejszych zachodów słońca w moim życiu. I mówię to świadomie, bo widziałam ich naprawdę sporo, w różnych zakątkach świata. Ale ten miał w sobie coś szczególnego, może dlatego, że przyszedł po dniach pełnych chaosu i turystycznego szumu, kiedy nagle wszystko się uspokoiło. Stałam na molo, patrzyłam na ocean i poczułam, jak odpuszcza ta gonitwa za atrakcjami, za „zobaczeniem wszystkiego”. Miasto w tym momencie pokazało zupełnie inną twarz, spokojniejszą, bardziej przestrzenną.

To był pierwszy moment, kiedy Los Angeles przestało być zbiorem miejsc do odhaczenia, a zaczęło być prawdziwym „doświadczeniem”. Czymś, co się czuje, a nie tylko ogląda.

Road trip i LA za plecami

Po kilku dniach takiego „rozłożonego” poznawania miasta ruszyłam dalej. Road trip poprowadził mnie przez Santa Barbara, Monterey, San Francisco, później przez kolejne kawałki Kalifornii, aż do Nevady i Las Vegas. Los Angeles zostało za mną, niedomknięte, niejednoznaczne, trochę męczące, trochę fascynujące. Jedno z tych miejsc, o których nie potrafisz powiedzieć jednego zdania podsumowania, bo każde byłoby niepełne.

Venice na pożegnanie

I dopiero na samym końcu podróży wróciłam do LA jeszcze raz, na moment, tuż przed wylotem do Polski.

Tym razem było Venice. Najpierw Venice Canals, cisza, spokojne uliczki, domki przy kanałach, mostki, ludzie na porannym joggingu, zupełnie inny klimat niż ten, który zapamiętałam z Hollywood. Gdyby ktoś mi powiedział, że to wciąż jest Los Angeles, nie uwierzyłabym. A potem Venice Beach, molo, przypadkowa rozmowa z dziewczynami, które zaczepiły mnie z czystej ciekawości, skąd jestem i co robię tak daleko od domu. Taki moment, w którym czujesz, że podróżowanie to nie tylko miejsca, ale przede wszystkim ludzie, których spotykasz po drodze.

I wtedy przyszedł ten zachód słońca.

Przepiękny. Nie ma innego słowa na to, co widziałam tamtego wieczoru na Venice Beach. Niebo w kolorach, które normalnie uznałbyś za przesadzone, gdybyś zobaczył je na zdjęciu, ale na żywo wyglądały dokładnie tak i nie dało się od nich oderwać oczu. W pewnym momencie stałam tam sama, po prostu patrzyłam, a obok przeszedł starszy pan, spojrzał na mnie, uśmiechnął się i powiedział cicho: „Beautiful, isn’t it?”. I to było takie proste, takie ludzkie, że do dziś pamiętam to lepiej niż jakąkolwiek atrakcję turystyczną w tym mieście.

To było zamknięcie pierwszego wyjazdu. Bez wielkiej pointy. Z obrazem oceanu i ze świadomością, że to miasto daje ci takie momenty, kiedy się ich najmniej spodziewasz.

Drugi raz, czyli zderzenie bez filtrów

Za drugim razem przyjechałam do Los Angeles z rodziną, na końcu kolejnego road tripu. Nocleg w Hollywood, motel, bliżej „centrum wydarzeń”. I znowu wróciło wszystko to, co wcześniej męczyło: korki, trudne przejazdy, parkowanie, chaos. Tyle że tym razem nie miałam już żadnych filtrów ani oczekiwań, wiedziałam, czego się spodziewać.

Rano, bezdomny śpiący na wycieraczce przed naszym pokojem. Zderzenie z rzeczywistością jeszcze bardziej dosadne niż za pierwszym razem, bo L.A. to nie jest miasto, które ukrywa swoje problemy. One leżą na ulicy, dosłownie, i jeśli przyjeżdżasz tu z Europy, gdzie bezdomność też istnieje, ale rzadko w takiej skali, to trudno przejść obok tego obojętnie.

Ale razem z tym wróciły też rzeczy, które wcześniej ratowały moje postrzeganie tego miasta. Widok z Griffith Park, ta przestrzeń, jakiej nie zna żadne europejskie miasto, światło, które o pewnych porach dnia sprawia, że wszystko wygląda jak kadr z filmu (no bo właśnie dlatego tu kręcą filmy). I ocean, zawsze ten ocean. Zachody słońca, które znowu zatrzymały na chwilę cały ten miejski hałas i przypomniały, dlaczego ludzie zakochują się w Kalifornii, mimo wszystko.

Miasto, które nie mieści się w jednym zdaniu

Los Angeles dla mnie nie jest miastem, które się po prostu lubi albo nie lubi. Bo jest jednocześnie męczące i hipnotyzujące, sztuczne i autentyczne, kiczowate i piękne. Nastawione na turystów, a jednocześnie pełne momentów, które są absolutnie prawdziwe i nie do podrobienia.

L.A. to miasto, które najpierw rozczarowuje, potem irytuje, a na końcu zostawia w głowie obrazy, które wracają. Nie Aleję Gwiazd i nie Hollywood Boulevard, tylko zachód słońca nad oceanem, widok na bezkresną panoramę z Griffith, rozmowę z kimś obcym na plaży w Venice i poczucie przestrzeni, którego zwyczajnie nie ma w europejskich miastach.

I nagle okazuje się, że Los Angeles nie jest ani takie, jak w filmach, również nie takie, jak w przewodnikach. Jest gdzieś pomiędzy. Trudniejsze niż w wyobrażeniach, ale też głębsze. I bardzo trudno je z siebie wyrzucić, bo kiedy już myślisz, że masz o nim wyrobione zdanie, przypominasz sobie tamten zachód słońca, tamtego starszego pana na plaży i jego ciche „beautiful, isn’t it?”, i wiesz, że to miasto jeszcze z tobą nie skończyło.