Kolejny przejazd mostem, w końcu do miasta nie można inaczej wjechać, no chyba, że od południa… Przypomniał mi się jeszcze jeden film z akcją dziejącą się w San Francisco. „Sweet November” Z uroczą Charlize Theron i ciachem Keanu Reeves’em. Zamiast tradycyjnie na prawo skręcam z mostu w drugą stronę i dojeżdżam na wzgórze Potrero Hill… tam właśnie znajdowało się mieszkanie głównej bohaterki, nad księgarnią przy 18-tej ulicy. W sumie to okolica tam nie powala niczym specjalnym, kolejny ładny widok na zatokę. Przejeżdżam w sumie bardziej z ciekawości i dlatego, że jest po drodze do Mission Dolores Park. Dzielnica ta jednak wydaje się dużo spokojniejsza od reszty miasta, brak turystów i tylko spacerujący z psami mieszkańcy i gdzieniegdzie siedzący na zewnątrz barów, przy kawie, młodzi ludzie.

Mission Dolores Park

Mission Dolores (znana również pod nazwą Misja św. Franciszka z Asyżu) to kompleks religijny znajdujący się w dzielnicy o tej samej nazwie. Jest to misja założona w 1776 roku, a oryginalny kościół wzniesiony pomiędzy 1782 a 1791 rokiem jest najstarszym budynkiem w San Francisco. W rzeczywistości założenie misji nastąpiło w tym samym czasie co założenie samego miasta.

Na zwiedzanie misji się nie decyduję, za to z chęcią wybiorę się na spacer po parku.

Urokliwy, choć nie wszystko można dobrze obejrzeć, bo właśnie trwają jakieś prace renowacyjne.

Twin Peaks

Kolejnym punktem programu jest Wzgórze Twin Peaks. Dojazd na szczyt odbywa się dosyć krętą drogą, a na szczycie znajduje się parking, w sumie niewielki i nie jest mi łatwo znaleźć wolne miejsce. Ludzi też dużo, bo amatorów podziwiania pięknych widoków jest wielu. Widać stąd całe miasto, z Downtown włącznie, zatoką i mostem Golden Gate. Widok zapiera dech w piesiach i to jest właśnie jeden z tych momentów kiedy mówię do siebie „jak to dobrze, że tu przyjechałam, cudnie!”

Z niechęcią zjeżdżam w dół miasta i wbijam się na nowo w duży już o tej porze ruch uliczny. Dziś mam w planach wizyty w „De Young Museum” i California Academy of Sciences. Będę się ukulturalniać. W sumie to ja nie bardzo lubię muzea i miejsca zamknięte, artystów do końca nie rozumiem, umiem tylko stwierdzić czy coś mi się podoba a coś nie, ale, żeby oceniać sztukę? To nie moja domena. Ja mam umysł ścisły i bardziej do mnie przemawiają liczby niż obrazy, ale skoro już tu jestem to załatwię dwa w jednym, bo słyszałam, że zwłaszcza muzeum zasługuje na uwagę. I zwłaszcza, że oba obiekty znajdują się jeden naprzeciwko drugiego w Golden Gate Park.

Golden Gate Park oraz kultura i nauka…

Popełniam duży błąd. Zamiast zaparkować gdzieś dalej i podejść te kilka przecznic, łudzę się, że znajdę gdzieś jakiś wolny (i za friko jak w poprzednich dniach) parking. Krążę i krążę, czas ucieka, a parkingu nie ma. Wjeżdżam zatem do parku i zjeżdżam na parking podziemny, oczywiście po odczekaniu w kolejce. W końcu szczęśliwa parkuję. (Jak się potem okazało tak wygodny parking kosztował mnie 16 dolarów!)

de Young Museum

Pierwsze na tapetę idzie muzeum (utworzone w 1894 roku!), odbębnię i po kłopocie. Jednak już po chwili okazuje się, że jednak mnie wciąga! Wow. Mnie! Artystycznej ignorantki. Co tam, podoba mi się i już.

W de Young Museum tym znajdują się dzieła sztuki amerykańskiej, afrykańskiej, orientalnej, ale również wiele z epoki przed Kolumbem! Jeszcze raz wow! Interesujące. Oprócz tego są tam organizowane wystawy  tymczasowe. Obrazy obrazami, nawet ładne, przyzwyczajona do sztuki (o ile można mówić o przyzwyczajeniu) europejskiej dosyć chętnie oglądam obrazy amerykańskich artystów.

Bardziej jednak zaciekawiły mnie sale z innymi dziełami sztuki, starymi meblami, naczyniami, czy dziwnymi instalacjami. A do tego ta sztuka z epoki przed odkryciem Ameryki. Bardzo interesująca. Bardzo pozytywnie zaskoczona włóczę się pomiędzy salami i nawet nie wiem, kiedy mi ten czas upływa. Długo zeszło!

Wychodzę w końcu na powietrze, przyda się krótki spacer po parku zanim wejdę do następnego budynku. Całego parku i tak bym nie zwiedziła na pewno bo czasu za mało. Kto wiedział, że Golden Gate Park jest większy od Central Parku w New Yorku? Ja nie, nie doinformowałam się 🙂 ! Chciałabym również zwiedzić znajdujący się tam Ogród Japoński, ale o tej porze roku nie jest to bardzo pociągająca opcja, będę musiała wrócić kiedyś, kiedy będzie „w rozkwicie”.

California Academy of Sciences

Patrzę na budynek, w którym znajduje się California Academy of Sciences, pełno przed nim ludzi. Znowu kolejka! Po raz kolejny zadowolona jestem, że wykupiłam pakiet turystyczny i bilet mam tylko do odbioru. Kalifornijska Akademia Nauk jest instytutem badawczym i jednym z dziesięciu największych muzeów historii naturalnej, również jednym z najstarszych w Stanach Zjednoczonych. W środku znajduje się aż 11 budynków wewnętrznych! To również niezła gratka dla dzieciaków i młodych ludzi, choć i dorośli na pewno znajdą tu coś dla siebie! Ja w sumie bawiłam się jak dziecko. Pierwsze co zaliczyłam to muzeum historii naturalnej, po czym poszłam po wejściówkę do planetarium. W międzyczasie zeszłam również do oceanarium. Największe jednak na mnie wrażenie zrobiło planetarium! Znowu WOW!. Pamiętam, że kiedyś jako dziecko byłam na wycieczce szkolnej w chorzowskim planetarium w Polsce. Samej wizyty jednak nie pamiętam, dlatego tym milej będę wspominać tą z Kalifornii. Swiatła gasną, wykładamy się w super wygodnych fotelach i w pozycji półleżącej wpatrujemy się w sufit, nie, nie w sufi, w niebo! Zaczyna się podróż gdzieś daleko poza ziemią. Efekt jest fantastyczny, bo ma się wrażenie unoszenia się w przestworzach. Najpierw tylko ponad Golden Gate, potem całym miastem, stanem i w końcu wydaje się jakby się było gdzieś daleko w odległej galaktyce. Super narrator opowiada historię powstania wszechświata i budowę naszego układu słonecznego. I do tego to wrażenie nawigowania w przestworzach. Nie mam porównania, bo chorzowskiego planetarium nie pamiętam a w innym nie byłam, dlatego dla mnie jest to doświadczenie niesamowite. Dobrze jest się czasami poczuć jak ciekawskie dziecko!

Ustawiam się w następnej kolejce, tym razem do lasu tropikalnego. Zdjęć nam tam nie pozwalają robić, nie wiem dlaczego… Kolej i na mnie, miła pani wpuszcza następną grupę i szczelnie drzwi zamyka. Przechodzimy dalej i otwierają się następne drzwi, a za nimi już rzeczywiście mam wrażenie jakbyśmy się przenieśli gdzieś w tropikalny las. Latają kolorowe motyle, jakieś ptaki, gdzieś wyleguje się krokodyl… Gdyby nie ta nieznośna wilgotność powietrza i wysoka temperatura to chętnie bym się im dokładniej przyjrzała 🙂 Po przejściu jednak całej trasy z ulgą wychodzę…

Chciałabym jeszcze załapać się na wizytę w symulatorze trzęsienia ziemi, niestety kolejka jest na 2 godziny czekania (kto mi tu kazał przydreptać w sobotę?!). Rezygnuję, choć z ogromnym żalem i udaję się do auta.

Znowu czas na zachód słońca

Jest już dosyć późne popołudnie, czas coś przegryźć, jak to dobrze, że wzięłam wałówkę! Szybki lunch i w drogę! Czeka mnie podejście numer dwa do punktu widokowego po drugiej stronie Golden Gate. Tym razem udaje mi się dojechać do parkingu, zrobić dwa kółka wokół i wyjechać… Bo miejsc nie było, w sumie czego ja oczekuję? Wolnego miejsca tuż przed zachodem słońca? Zjeżdżam następnym zjazdem i dojeżdżam do Fort Baker. Luzik, duży parking i mnóstwo wolnych miejsc. Czas na spacerek. Stąd zachodzącego słońca nie widać, ale w sumie widoki i tak są ładne, inne ujęcie mostu, inne spojrzenie na zatokę i inaczej samo miasto wygląda, może dlatego, że jest bardzo daleko, a przynajmniej tak mi się wydaję. Idę więc „zwiedzać” i wdrapuję się na wzgórze. Rany, ale tu ładnie! Przyroda, cisza, bardzo mało ludzi, przysiadam gdzieś na kamieniu i podziwiam. Wow! O kurczę, znowu wow 🙂

Po tym mogę już tylko wracać do domu…

Karnet Go City All-Inclusive z ponad 25 atrakcjami

Odkryj najciekawsze atrakcje w San Francisco takie jak na przykład Aquarium of the Bay, California Academy of Science, San Francisco Zoo, Walt Disney Family Museum czy de Young Museum.

Zamów karnet Go City

Artykuł San Francisco – parki i trochę kultury pochodzi z serwisu TL dev.

Budzę się rano i zważywszy, że moja gospodyni jeszcze śpi, postanawiam, że po szybkim śniadaniu udam się na dalsze zwiedzanie. Zwlekam się z łóżka  z zamiarem włącznie ogrzewania po drodze do łazienki. Brrr, zimno z rana, w końcu może to i Kalifornia, ale mamy styczeń, a dokładniej pierwszy dzień Nowego Roku, więc czemu się dziwić. Robię pierwszy krok i zamieram… Coś nie gra… Znacie to uczucie, jak po długim okresie nic nie robiliście i nagle pobiegaliście albo przejechaliście się rowerem? No właśnie! To jest ten moment, kiedy ból du… odczułam dosłownie a nie tylko w przenośni. We wrześniu na wakacjach skręciłam kostkę więc bieganie poszło w odstawkę, różne treningi też, rozruszałam się na chwilę tylko na charytatywny bieg Mikołajów, ale był to raczej pięciokilometrowy marszobieg… No i teraz mam za swoje. Te wszystkie wzgórza i pagórki San Francisco naprawdę dały mi popalić. Ponad 15 km przedreptałam na nogach, więc co ja się dziwię, że teraz mam zakwasy? Ale jak to mówią „co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”. Następny dzień czeka, więc nie zostawiam miejsca na rozczulanie się nad sobą.

Kofeiny! Potrzebuję kofeiny! Nawet po 18 latach we Włoszech nie przyzwyczaiłam się do „malutkiej czarnej” z ekspresu, więc pierwszym przystankiem jest Starbucks w Richmond. Wielki kubek gorącej kawy  i bezglutenowe ciastko czekoladowe zabieram ze sobą i jadę dalej.

Przejazd mostem Oakland Bay to też nie lada przeżycie. Ten ogromny, ponad 7 kilometrowy most ma dwa poziomy z osobnymi kierunkami ruchu. Mniej więcej w połowie mostu znajduje się zjazd do Treasure Island. Jest to sztucznie utworzona wyspa w latach 1936-1937, na okazję Golden Gate International Exposition.

Treasure Island

Decyduję się na zjazd na wyspę i dopicie mojej kawy. Parkuję przy brzegu i pstrykam kilka fotek. Z wyspy dosyć dobrze, przy odpowiedniej pogodzie, widać wschodnią część San Francisco.

Podobno to właśnie na tej wyspie nakręcone zostały sceny berlińskiego lotniska do filmu „Indiana Jones i ostatnia krucjata”

Posiedziałabym jeszcze, ale kawa się kończy, a nie jest jeszcze zbyt ciepło. Udaję się więc do San Francisco. Udaje mi się, o dziwo, zaparkować dosyć łatwo jakieś pół kilometra od Pier 39. Bardzo mnie to cieszy bo moim pierwszym punktem programu ma być wycieczka statkiem po zatoce. Udaję się więc na Pier 41, gdzie znajdują się budki z biletami. Na San Francisco mam również pakiet turystyczny  wykupiony, więc muszę właściwie tylko odebrać bilet. Dostaję bilet, ale dopiero na 11:30, a nie ma nawet dziesiątej, więc muszę sobie jakoś czas zająć. Mój pakiet zawiera właściwie wszelkie możliwe atrakcję, a że jestem nieopodal Madame Tussauds – muzeum figur woskowych, dlatego na nie właśnie się decyduję. Otwierają o 10.00 więc ustawiam się w kolejce i zaczynam zwiedzanie, a właściwie oglądanie znanych postaci w wydaniu woskowym.

Godzina minęła dosyć szybko, próbują mi nawet wcisnąć zdjęcia zrobione „na pamiątkę” w muzeum, ale odmawiam. Wracam na nadbrzeże i znowu ustawiam się w kolejce.

Wycieczka statkiem po zatoce

Przy wejściu na pokład dostaję zestaw audio ze słuchawkami i dane do strony internetowej, na której mogę wybrać wersję językową (na statku jest darmowe wi-fi, które pozwala na połączenie się ze stroną przewoźnika). Polskiego nie ma, wybieram więc włoski, bo go lepiej rozumiem od angielskiego.  Wyruszamy.

Wycieczka trwa około 2 godzin a trasa wiedzie do mostu Golden Gate i przepłynięcie pod nim, a potem kurs na Alcatraz i dwukrotne opłynięcie wyspy.

Właściwie są również wycieczki do Alcatraz, ze zwiedzaniem wyspy i więzienia, ale trzeba robić rezerwację odpowiednio wcześnie. Mi się już nie udało znaleźć wolnych miejsc. Mimo wszystko opłynięcie nawet samej wyspy z wysłuchaniem jej historii jest dobrą alternatywą.

Wracamy w końcu do brzegu, w sumie to się cieszę, że to już koniec, bo na statku nieźle wiało. Wysiadam i uśmiecham się znowu na widok wylegujących się w słońcu lwów morskich przy Pier 39. Co teraz? Ano chyba jak już tu jestem i mam wejściówkę w pakiecie to wstąpię na chwilę do Oceanarium. Duże nie jest, ale zwierzątka ładne, a w jednym z akwariów można nawet ręce zamoczyć i dotykać morskie stworzenia, np. gwiazdy.

Po wyjściu z akwarium kontynuuję spacer wzdłuż The Embarcadero. Mniej więcej w połowie drogi między Pier 39 a mostem Oakland Bay zbaczam w głąb lądu. Zgłodniałam, więc zdecydowałam się poszukać najbliższej „Pizza Hut”, bo w Stanach serwują w tej sieci również pizzę bezglutenową. Przez przypadek wręcz trafiam na Levi’s Plaza. To właśnie tam znajduje się główna siedziba firmy produkującej te najsłynniejsze na świecie jeansy. Oprócz biur znajduje się tam również sklep firmowy.

Telegraph Hill

Z placu zobaczyłam schody po drugiej stronie ulicy, sprawdzam zatem Google Maps, czy tamtędy dojdę do pizzerii. Okazuje się, że można tamtędy przejść, dlatego decyduję się na wspinaczkę i dodatkowe obciążenie i tak już nieźle bolących mięśni. Decyzji nie żałuję, ponieważ schody i ścieżka prowadzą pomiędzy ogrodami i domkami na wzgórzu (Telegraph Hill). Widoki jakże różne od reszty miasta.

Gdy dotarłam na szczyt, odetchnęłam z ulgą, następny kawałek będzie w końcu lżejszy. Mijam jeszcze po drodze Katedrę Grace (chociaż z tyłu), mijam California street i w końcu dochodzę do pizzerii. Dowiaduję się, że bezglutenowej nie mają, uff…. Wracam niezadowolona z powrotem. Docieram do samochodu późnym popołudniem, słońce niedługo pewnie zajdzie, więc pora wybrać się gdzieś nad ocean. Postanawiam przejechać Golden Gate na drugą stronę i stamtąd spojrzeć na zatokę i miasto. Niestety, most jest zatłoczony, a do zjazdu na punkt widokowy jest niemiłosiernie długa kolejka. Musze niestety zrezygnować z tego pomysłu. Zjeżdżam więc następnym zjazdem do Sausalito, urokliwego miasteczka nad zatoką.  Tam też udaję się na obiadokolację przed powrotem do domu.

Jeszcze jeden most

Będąc w Sausalito nie ma już sensu wracac do Richmond przez San Francisco, do tego się nie opłaca, bo za każdy wjazd do miasta się płaci, dlatego decyduję się pojechać przez Richmond San Rafael Bridge, most nad Zatoką San Francisco o długości 8,85 km. Ten też robi niesamowite wrażenie, choć na pewno nie jest tak piękny jak Golden Gate.

Gdy dojeżdżam do domu jest już ciemno. Moją gospodynię zastaję w domu, więc ucinamy sobie pogawędkę. Anissa mówi, że nad Tahoe Lake leży śnieg i jest zimno. Nie jestem z tego powodu zadowolona, bo tam mam mięć następny punkt noclegowy. Po dłuższych rozważaniach jednak rezygnuję z tego wyjazdu i postanawiam, że pojadę tam innym razem, a do Las Vegas wybiorę bardziej wygodną drogę. A jutro znowu w drogę!

Karnet Go City All-Inclusive z ponad 25 atrakcjami

Odkryj najciekawsze atrakcje w San Francisco takie jak na przykład Aquarium of the Bay, California Academy of Science, San Francisco Zoo, Walt Disney Family Museum czy de Young Museum.

Zamów karnet Go City

Artykuł San Francisco i kontynuacja spacerów po wzgórzach pochodzi z serwisu TL dev.

Rano po śniadaniu na spokojnie wyjeżdżam z Richmond. Ostatni dzień 2015 roku postanawiam spędzić na włóczeniu się po mieście. Korków nie ma, więc z łatwością przejeżdżam przez Oakland Bay Bridge i wjeżdżam do San Francisco. Nie bardzo wiem gdzie zaparkować, ale zwiedzanie chciałabym zacząć od zobaczenia „Painted Laidies” – grupy kolorowych wiktoriańskich domów w dzielnicy Haight-Ashbury. Dojeżdżam do Alamo Square i ze zdziwieniem znajduję od razu wolne miejsce parkingowe. Pięć razy sprawdzam wszystkie znaki dookoła, abym nie musiała mieć niemiłych niespodzianek w postaci mandatu i wyruszam na spacer. Zaczynam od wizyty w parku na Alamo Square. Trzeba się trochę wspiąć po schodach, ale warto, bo z góry rozciągają się piękne widoki. Również z parku dobrze widać wyżej wymienione już „Painted Laidies” tak dobrze znane z wielu filmów, których akcja dzieje się w San Francisco. Przez park przebiegają ludzie i wokół jest wiele osób, które tu właśnie przyszły na spacer z psem.

Robię jeszcze zdjęcie nazwy ulicy, przy której zaparkowałam, żebym była w stanie z powrotem tu dotrzeć i kieruję się w dół Scott Street (dosłownie). Kluczę pomiędzy uliczkami i zastanawiam się jak to by było mieszkać w San Francisco? Tak codziennie dreptać w górę i w dół? Jak oni tu parkują? Nie bolą ich nogi? Jak biegają?

À propos biegania… Paraduje mi tu właśnie taki oto w krótkich gaciach w zimie, a ja godzinę temu szyby w aucie skrobałam!

Alta Plaza Park, dom Pani Doubtfire i Octagon House

Kontynuując mój spacer natykam się na następny park na wzgórzu: Alta Plaza Park. Schody mnie trochę przerażają, ale przełamuję się i wspinam na górę. Nie mogę sobie odmówić kolejnego pięknego widoku na okolicę…

Idę dalej, po drodze przez przypadek znajduję dzielnicę japońską, w której króluje „Peace Pagoda” – buddyjska stupa (najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza).

Ah, zapomniałabym, niedaleko od parku jest dom znany z filmu „Mrs Doubtfire”. Bardzo lubiłam Robina Williamsa i ten film należy do moich ulubionych, więc zatrzymuję się na chwilę, aby zrobić zdjęcie i idę dalej.

Zauważyliście bombki na drzewach? :O

Kieruję się w stronę nadbrzeża. Po drodze mijam kolejny znany budenek w San Francisco: Octagon house, stojący przy 2645 Gough Street. Ten dziwny budynek o błękitnych ścianach został wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych.

Russian Hill i Lombard Street

Idąc dalej dochodzę do Russian Hill, skąd podziwiać można widoki na zatokę oraz Telegraph Hill ze słynną wieżą „Coit Tower”. Tam również znajduje się Lombard Street – kręta uliczka, którą warto choć raz przejechać w dół. Mnóstwo turystów robi tam właśnie zdjęcia. Ja schodzę na piechotę.

Fisherman’s Wharf i Pier 3

Kontynuuję mój spacer, aż dochodzę w końcu do jednego z najbardziej znanych miejsc w San Francisco: Pier 39 – czyli molo numer 39. Dobra pogoda sprzyja, dlatego miejsce to jest bardzo zatłoczone. Mnóstwo tam restauracji i różnych sklepów z upominkami, jest nawet Alcatraz shop, gdzie można sobie kupić piżamę w paski przypominającą więzienne ubranie. Przy molo wylegują się również lwy morskie! Widok jest niesamowity, bo jest ich dosyć dużo. I przy tej pogodzie doskonale widać most Golden Gate! Super!

Pier 39 znajduje się na terenie dzielnicy znanej pod nazwą Fisherman’s Wharf. Fisherman’s Wharf, oprócz mola 39, znane jest również z wielu restauracji, muzeów, min Muzeum Marynarki Wojennej, Oceanarium czy Madame Tussauds. Stamtąd również odpływają statki turystyczne obwożące turystów po zatoce, pod mostem Golden Gate czy wokół Alcatraz. Mnóstwo jest również sklepików, w których sprzedają świeże ryby i owoce morza.

Cable Cars

W tej samej dzielnicy, na skrzyżowaniu Bay Street z Taylor Street, a właściwie na zakończeniu Taylor Street znajduje się końcowy przystanek jednej z linii Cable car. Znajduje się tam ogromna platforma obrotowa, na którą te „tramwaje” wjeżdżają i zostają ręcznie obrócone przez ludzi do tego uprawnionych! Dla turystów jest to miejsce do odwiedzenia, stamtąd można również rozpocząć podróż tymi pięknymi środkami komunikacji miejskiej. Ja się jednak ograniczyłam do zrobienia zdjęć, bo w planach miałam dalszy spacer.

Pomału wracam w kierunku samochodu, bo chciałabym jeszcze podjechać pod Golden Gate. Przechodzę również przez Civic Plaza, przy którym stoi ogromy ratusz (City Hall) i dalej buszuję po uliczkach. Mijam również Operę (War Memorial Opera House) oraz Filharmonię (San Francisco Symphony) i dalej, aż do Alamo Square.

Oddycham z ulgą, bo samochód stoi tam gdzie stał, więc wsiadam i udaję się do Presidio of San Francisco. Parkuję na tym samym parkingu co wczoraj, przy okazji orientując się, że dzień wcześniej nie opłaciłam parkingu! 🙂 Tym razem kupuję bilet, zostawiam w aucie, siadam na schodach z widokiem na Golden Gate i zabieram się za mój lunch.

Nowy Rok w innej strefie czasowej

Mieszkam właściwie u obcej mi osoby i nie chcę robić problemów z późnymi powrotami, dlatego Nowy Rok świętuję według czasu polskiego (i tak bym pewnie nie dotrzymała do północy). Po posiłku wybieram się na spacer po moście i równo o 15.00 (północ w Europie) wirtualnie łączę się z Polską!

Most Golden Gate jest oszołamiający! Ogromy, jakiś taki potężny i wzbudzający respekt. Pogoda jest cudowna, chłodno, ale świeci słońce, więc z mostu (dotarłam mniej więcej do połowy) rozciągają się przepiękne widoki na miasto, zatokę i Alcatraz. Czuję się szczęśliwa!

Zachód słońca z Golden Gate i powrót

Znowu marzy mi się zachód słońca nad oceanem, więc wracam do samochodu i robię podejście numer dwa do Baker Beach. Bingo! Pogoda dopisuje, widoki też, więc decyduję się zaczekać do zachodu. Na plaży spotykam miłą parę z Teksasu i długo rozmawiamy podziwiając widoki. Chyba to najbardziej lubię z mojej samotnej wyprawy, spotyka się mnóstwo sympatycznych ludzi, z którymi pewnie bym nie rozmawiała gdybym była w towarzystwie. Oni też są zachwyceni miastem.

Słońce zachodzi i robi się coraz chłodniej, więc decyduję się na powrót. Po drodze jednak jeszcze zbaczam do Battery Godfrey, starego fortu z XIX wieku, z którego również świetnie widać czerwony most…

Wracam wzdłuż nabrzeża i przejeżdżam znowu przez Oakland Bay Bridge. W Oakland jeszcze szybka kolacja i wracam do domu. Anissę zastaję na rozmowie przez telefon, więc wycofuję się do mojego pokoju i planuję dzień następny. Pełna wrażeń również szybko zasypiam.

Karnet Go City All-Inclusive z ponad 25 atrakcjami

Odkryj najciekawsze atrakcje w San Francisco takie jak na przykład Aquarium of the Bay, California Academy of Science, San Francisco Zoo, Walt Disney Family Museum czy de Young Museum.

Zamów karnet Go City

Artykuł San Francisco, up and down, up and down! pochodzi z serwisu TL dev.

Powoli zaczynam się przystosowywać do nowej strefy czasowej, chociaż pobudki jeszcze są wczesne. Budzę się z radością, bo w perspektywie dzisiaj mam dotarcie do San Francisco i nie mogę się już doczekać. Przygotowuję się do nowego dnia i gdy już jestem gotowa wybieram się jeszcze na śniadanie. W hotelu, a raczej chyba motelu, który wybrałam śniadania serwowane są na recepcji. Nie liczę na to, że będą mieli coś bezglutenowego, więc zabieram swoje zapasy, ale poranną gorącą kawą nie pogardzę. Konsumuję w towarzystwie recepcjonisty i wykorzystuję okazję do rozmowy. Pyta się mnie dokąd jadę, więc mówię, że do San Francisco i wyrażam zadowolenie z pięknej pogody. Pan zaczyna się śmiać i mówi, abym nie liczyła na piękną pogodę przy Golden Gate bo często bywa tak, że gdy wkoło jest pięknie to akurat w San Francisco pogoda jest beznadziejna. Radzi też unikać przejazdów przez mosty w godzinach szczytu. Dziękuję mu za rady i się żegnam. I znowu wyruszam w drogę. Z zarezerwowaniem hotelu w San Francisco miałam problemy, bo robiłam to przez booking.com a w przypadku wybranego hotelu płatność należała się z góry, bo chciałam skorzystać ze zniżek. Dostałam jednak odmowę, ponieważ z nieznanych mi powodów moja karta kredytowa nie została zaakceptowana. Z racji tego, że w San Francisco hotele są dosyć drogie, zdecydowałam się skorzystać z serwisu Airbnb. Nie mając również problemów z transportem zdecydowałam się na noclegi poza San Francisco i zarezerwowałam pokój u bardzo sympatycznej Anissy w Richmond, tuż zaraz za Oakland. Z perspektywy czasu myślę, że to był błąd, bo jednak trochę czasu zajmowały mi dojazdy tam i z powrotem, a do tego codziennie musiałam doliczyć kilka dolarów za przejazd mostami (tylko przy wjeździe do miasta, ale zawsze). Z Anissą umówiłam się dopiero na wczesny wieczór więc zdecydowałam, że czas spędzę w mieście.

W kierunku San Francisco

Z Monterey do San Francisco jest ponad 180 km, co przy robotach na drogach miało mi zająć około 2,5 godziny. Skorzystałam z okazji, że przejeżdżam przez Palo Alto i podjechałąm zobaczyć, gdzie urzęduje wujek Google 🙂

Dojechałam tam bez większych problemów, obejrzałam pięknie utrzymane ulice wokół kampusu, zajrzałam do Facebooka i pokręciłam się jeszcze po Dolinie Krzemowej. Czas mnie nie gonił, więc ze spokojem jeszcze zatankowałam i wybrałam się na obiad i uzupełnienie prowiantu. W godzinach popołudniowych w końcu wjechałam do San Francisco! I zaczęły mną targać (bardzo pozytywne) emocje. W końcu byłam w mieście, które już od dawna chciałam odwiedzić. Nie mogłam się już doczekać, kiedy zobaczę most Golden Gate…

Bakery Beach

Naoglądałam się filmów i naczytałam przewodników i postanowiłam na pierwsze spotkanie z tym ogromnym mostem wybrać się na Bakery Beach, plażę niedaleko Golden Gate, z której rozciągają się bardzo ładne widoki.  Ustawiam więc nawigację w telefonie i zadowolona wbijam się w dość intensywny ruch na drodze. Pomału mina mi zaczyna rzednąć i przypominają mi się słowa pana z recepcji, bo na szybach samochodu zaczynają się pojawiać krople deszczu. Nieugięta jednak jadę dalej. Docieram na parking niedaleko plaży i wybieram się na spacer. Zaczynam kląć, że nie mam parasola albo przynajmniej kurtki przeciwdeszczowej, bo gdy docieram do plaży deszcz zaczyna już lekko zacinać, a zimne powietrze znad oceanu nie uprzyjemnia spaceru, wręcz przeciwnie. Docieram na plażę i tle co udaje mi się zobaczyć znajduje się na zdjęciach poniżej! No super…

Uciekam z powrotem do samochodu i postanawiam sprawdzić, czy uda mi się podjechać trochę bliżej. Udaje mi się dojechać nieopodal Golden Gate Welcome Center i parkuję zadowolona. Nie zważając na deszcz, wiatr i zimno udaję się na most! Nie, żeby widoki były dużo lepsze, ale w jakimś stopniu zaspokajam moją ciekawość i cieszę się ogromnie, że już tu jestem.

Nie zatrzymuję się jednak długo bo mam nadzieję, że w następnych dniach będę miała więcej szczęścia do dobrej pogody i że uda mi się zobaczyć most w pełnej jego okazałości, wbrew temu co niektórzy mówią, że zawsze jest on zamglony.

Kierunek Richmond

Dochodzę do wniosku, że nie ma się co męczyć i postanawiam pojechać do mojej gospodyni. Przejeżdżam wzdłuż zatoki i wciskam się w korki, żeby przejechać przez dzielnicę finansową i dostać się na most Oakland Bay Bridge – drugi ogromy most, który łączy San Francisco z resztą świata.

Przejazd jest długi i monotonny, bo niestety trafiam na godziny szczytu. Kiedy zjeżdżam z autostrady w Oakland jest już ciemno, a ja jestem głodna. Nie chcąc robić problemów mojej gospodyni zatrzymuję się jeszcze w mieście na szybką prawie-kolację.

Dojeżdżam w końcu do Anissy. W domu wita mnie sympatyczna młoda dziewczyna, która zaczyna objaśniać zasady funkcjonowania domu i pokazuje mi mój pokój. Jest bardzo ładny i ma duże wygodne łóżko. Reszta wieczoru mija mi na rozmowie, rozpakowywaniu się i planowaniu dnia następnego.

Karnet Go City All-Inclusive z ponad 25 atrakcjami

Odkryj najciekawsze atrakcje w San Francisco takie jak na przykład Aquarium of the Bay, California Academy of Science, San Francisco Zoo, Walt Disney Family Museum czy de Young Museum.

Zamów karnet Go City

Artykuł W końcu San Francisco! pochodzi z serwisu TL dev.