Jeśli planujesz podróż na Hawaje i chcesz spróbować czegoś prawdziwego, ten food truck w Kahuku na North Shore to punkt, którego nie możesz ominąć. W tym artykule opowiem, co sprawia, że krewetki u Giovanni’ego są tak wyjątkowe, jak tam dotrzeć, co zobaczyć w okolicy i gdzie tanio przenocować. Gotowy na smakowitą przygodę?

Historia Giovanni’s Shrimp Truck: od chlebowozu do krewetkowej ikony

Jak to się zaczęło

Giovanni’s Shrimp Truck ruszył w 1993 roku, kiedy John „Giovanni” Aragona i jego żona Connie przerobili stary chlebowóz na mobilną knajpkę z krewetkami. Zaczynali skromnie, jeżdżąc po North Shore Oahu i korzystając z lokalnych farm krewetek. W 1995 roku truck osiadł na stałe w Kahuku, przy 56-505 Kamehameha Highway, a w 1997 roku otworzono drugą lokalizację w Haleiwa. W tym samym roku biznes przeszedł w ręce Troya Nitsche, który kupił go od Aragonów, ale nazwa „Giovanni’s Truck” pozostała na cześć pierwotnego właściciela, Giovanniego. Dziś to miejsce to nie tylko jedzenie – to kawałek hawajskiej historii, który przyciąga smakoszy z całego świata.

Ciekawostka z podpisami

Jedną z rzeczy, która wyróżnia Giovanni’s wśród food trucków, jest tradycja podpisywania się na jego białej karoserii. Wszystko zaczęło się w 1993 roku, gdy Ed Hernandez, jeden z pierwszych klientów, zostawił swój podpis na trucku. Potem poszli za nim inni – dziś tysiące nazwisk i wiadomości pokrywa pojazd, tworząc coś w rodzaju ruchomej księgi gości. Jeśli tam będziesz, weź marker (spróbuj kupić w pobliskim sklepie)i dołącz do zabawy – tylko nie licz na zwrot pieniędzy za mazak, bo tu wszystko jest w stylu „NO REFUNDS”.

Krewetki u Giovanniego na Hawajach: co zjeść?

Menu w pigułce

Menu w Giovanni’s Shrimp Truck jest krótkie, ale konkretne. Królują tu krewetki – zawsze świeże, podane z dwoma miarkami ryżu. Najpopularniejsze danie to shrimp scampi, czyli krewetki smażone z czosnkiem i masłem cytrynowym. Smak prosty, ale taki, że chce się wracać. Dla odważnych jest opcja pikantnych krewetek z oznaczeniem „NO REFUNDS” – ostrzegam, nazwa nie kłamie, bo pali w ustach jak hawajskie słońce w południe. Jest też wersja klasyczna, bez dodatków, dla tych, którzy wolą łagodniejsze smaki. Każda porcja kosztuje około 15 dolarów, co na Oahu nie jest wygórowaną ceną za taki posiłek.

Parę wskazówek

Zamawiając, pamiętaj o dwóch rzeczach. Po pierwsze, truck przyjmuje tylko gotówkę, więc lepiej miej przy sobie kilka banknotów – bankomat w Kahuku to nie jest coś, na co zawsze możesz liczyć. Po drugie, pod stolikami biegają kury. Tak, dobrze czytasz – te ciekawskie ptaki kręcą się wokół, licząc na okruchy. Dla jednych to urok miejsca, dla innych lekkie zaskoczenie, ale na pewno dodaje klimatu. Moja rada? Bierz scampi, siadaj przy stole i ciesz się widokiem – zarówno na talerzu, jak i pod nim.

Kuchnia hawajska: Dlaczego krewetki są hitem?

Kuchnia hawajska to miks smaków – trochę Azji, trochę Ameryki, a wszystko oparte na świeżych składnikach. Krewetki pasują tu idealnie: są lokalne, łatwe do przygotowania i pełne smaku. Giovanni’s korzysta z tego w stu procentach, stawiając na prostotę, która trafią w sedno. Jeśli lubisz kulinarne podróże, to miejsce pokazuje, jak mało trzeba, żeby stworzyć coś wyjątkowego. A popularność? Wystarczy spojrzeć na kolejki – ludzie zjeżdżają się tu z Honolulu, oddalonego o godzinę drogi, tylko po talerz krewetek.

Jak dojechać do Giovanni’s Shrimp Truck?

Giovanni’s stoi w Kahuku, na North Shore Oahu, pod adresem 56-505 Kamehameha Highway. Działa codziennie od 10:30 do 18:30, więc masz sporo czasu, żeby się załapać.

Z Honolulu dojazd samochodem zajmuje około godziny – trasa wiedzie wzdłuż wybrzeża, więc widoki są warte każdej minuty. Jeśli nie masz auta, możesz złapać autobus 55 z Ala Moana Center, ale przygotuj się na dłuższą podróż – jakieś dwie godziny w jedną stronę. Moja rada? Wyrusz rano, zjedz krewetki na lunch i wykorzystaj resztę dnia na zwiedzanie okolicy.

Atrakcje NA OAHU: co zobaczyć w pobliżu

Plaża Turtle Bay

Kilka minut jazdy od Giovanni’s leży Turtle Bay – plaża, która zachwyca spokojem i szansą na snorkeling. Woda jest tu przejrzysta, a jeśli masz szczęście, zobaczysz żółwie morskie. To idealne miejsce, żeby odpocząć po obiedzie i złapać trochę słońca.

Polynesian Cultural Center

Chcesz dowiedzieć się więcej o kulturze Hawajów? Polynesian Cultural Center, oddalone o 10 minut od trucka, to coś w rodzaju żywego muzeum. Pokazują tu tradycje Polinezji – od tańców po rzemiosło. Bilet nie jest tani, ale jeśli interesuje cię historia, warto.

Surfing na North Shore

North Shore to mekka surferów, zwłaszcza zimą, kiedy fale sięgają kilku metrów. Jeśli nie surfujesz, i tak możesz popatrzeć – widoki są spektakularne. Plaża Sunset Beach, niedaleko Kahuku, to jedno z miejsc, gdzie zobaczysz prosów w akcji.

Informacje pratyczne

Tanie noclegi na Oahu: Gdzie spać w okolicy

Planujesz zostać na North Shore? Oto trzy budżetowe opcje, które nie zrujnują portfela.

Malaekahana State Recreation Area

Camping w Malaekahana to hit dla tych, co lubią naturę. Za 30 dolarów za noc dostajesz miejsce dla maksymalnie 6 osób – dla nie-rezydentów to stała stawka na marzec 2025. To tylko 5 minut od Giovanni’s, więc rano możesz wyskoczyć na plażę, a potem na krewetki. Uwaga: bierz namiot i gotówkę na opłatę.

Wynajem wakacyjny w Kahuku

W Kahuku znajdziesz mieszkania wakacyjne od około 100 dolarów za noc. To dobra opcja dla par czy małych grup – masz kuchnię i więcej przestrzeni niż w hotelu. Szukaj na platformach typu Airbnb, ale rezerwuj z wyprzedzeniem, bo North Shore przyciąga tłumy.

Airbnb w Laie

Trochę dalej, w Laie (10 minut od Kahuku), trafisz na pokoje lub domki w cenach od 80-100 dolarów za noc. To spokojna okolica, blisko Polynesian Cultural Center, więc możesz połączyć nocleg z atrakcjami. Sprawdzaj opinie, żeby trafić na coś porządnego.

Dlaczego warto odwiedzić Giovanni’s truck?

Krewetki u Giovanni’ego to nie tylko jedzenie – to kawałek Hawajów na talerzu. Proste składniki, lokalny klimat i te kury pod stolikami tworzą coś, czego nie znajdziesz w eleganckich restauracjach. Do tego North Shore kusi plażami, surfingiem i spokojem, którego próżno szukać w zatłoczonym Honolulu.

Coż jeszcze mozna napisać? Przyjedź głodny, weź gotówkę oraz marker i daj się porwać smakowi krewetek scampi – nie pożałujesz.

Artykuł Krewetki u Giovanniego na Oahu: najlepsze krewetki Hawajów pochodzi z serwisu TL dev.

Key West jest najbardziej wysuniętym na południe miastem znajdującym się na terenie kontynentalnych Stanów Zjednoczonych. Wyspa Key West nie jest zbyt dużą wyspą,  jej długość sięga około 6,4 km (4 mile) a szerokość 3,2 km (2 mile) w najszerszym miejscu. 

Dlaczego Key West na Florydzie tak przyciąga Turystów?

Key West to więcej niż turystyczna miejscówka – mozna powiedzieć, że to po prostu stan umysłu! Już w latach 30. ubiegłego wieku Ernest Hemingway pisał, że czuje się tu „jak w innym kraju”. I rzeczywiście, na tej niewielkiej wyspie o długości zaledwie 6 kilometrów panuje atmosfera, której nie znajdziesz nigdzie indziej w Stanach Zjednoczonych. Ta wyspa zawsze żyła na własnych zasadach – dosłownie i w przenośni. Położona na styku Florydy, Zatoki Meksykańskiej i Atlantyku, była świadkiem morskich przygód, pirackich legend, szalonych zabaw i cichych buntów przeciwko szarej rutynie.

Atmosfera „island time” i luzacki styl życia

Właśnie tutaj amerykański sen zamienia się w „karaibski luz”. Wyspa żyje zgodnie z filozofią „island time” – czas tu płynie wolniej, a codzienność ma swój unikalny rytm. Poranki rozpoczynają się śniadaniem wśród palm, dzień wypełniają spokojne przejażdżki rowerem i przypadkowe rozmowy z mieszkańcami.

Mieszkańcy Key West wyróżniają się szczerością i gościnnością. Po krótkim czasie pobytu możesz poczuć się tu jak w domu. Życie toczy się bez pośpiechu – to zasadniczy element lokalnej kultury. Wyspa oficjalnie przyjęła motto „One Human Family„, które głosi równość wszystkich ludzi jako członków jednej rodziny.

Ta wyjątkowa atmosfera tolerancji od dziesięcioleci przyciąga artystów, nonkonformistów i wszystkich pragnących miejsca, gdzie można być autentycznym bez obawy o ocenę innych. Key West stało się schronieniem dla tych, którzy cenią wolność bycia sobą.

Moja rada: Zostaw na chwilę zegarek i zapomnij o planie wycieczki. Po prostu wejdź w rytm Key West – pozwól, by to miejsce odkrywało swoje sekrety przed tobą krok po kroku. Największa magia tej wyspy kryje się właśnie w ludziach, detalach i chwilach, które dzieją się przypadkiem.

Miasto buntowników i artystów

Key West to również wyspa outsiderów i artystów – tutaj Ernest Hemingway pisał swoje najsłynniejsze powieści, Tennessee Williams łapał natchnienie, a dzisiaj ich duch towarzyszy lokalnym malarzom, poetom i muzykom. Key West doceniał także prezydent Harry Truman, który regularnie uciekał tu przed presją politycznego Waszyngtonu i dochodził do siebie po chorobie. Jego słynny Truman Little White House do dziś zachował klimat tamtych czasów – to właśnie tu, w otoczeniu palm i szumu morza, prezydent podejmował ważne decyzje, ale przede wszystkim odzyskiwał wewnętrzny spokój. Na Key West nikt nie ocenia, czy idziesz boso, masz kolorowe włosy albo tańczysz na ulicy – wszystko jest częścią wyspiarskiego krajobrazu.

Również dzisiaj Key West zachowuje ten buntowniczy charakter. Spacerując ulicami, spotkasz muzyków grających na rogach ulic, artystów malujących portrety turystów i lokalnych ekscentryków, którzy dodają miastu niepowtarzalnego uroku.

Najważniejsze atrakcje wyspy – co warto zobaczyć?

Mallory Square i przedsatwienia zachodzącego słońca

Mallory Square to centrum turystycznego Key West i miejsce jednej z najsłynniejszych atrakcji wyspy – codziennej celebracji zachodzącego słońca (Sunset Celebration). Dwie godziny przed zachodem słońca plac zamienia się w wielki teatr pod gołym niebem, gdzie występują żonglerzy, akrobaci, muzycy i różni uliczni artyści.

Praktyczne wskazówki:

• Przyjdź co najmniej godzinę przed zachodem słońca, żeby znaleźć dobre miejsce
• Zachód słońca można oglądać codziennie przez cały rok
• Wstęp na plac jest bezpłatny
• Pamiętaj o aparacie fotograficznym! 

Duval Street w centrum Key West

„Najdłuższa ulica świata”

Duval Street (Ulica Duval) to najsłynniejsza ulica Key West. Duval Street ma oficjalny przydomek „the longest street in the world” (najdłuższa ulica świata), ponieważ jest jedną z nielicznych ulic w USA, która łączy dwa wielkie akweny wodne – biegnie od Zatoki Meksykańskiej po Ocean Atlantycki. Jej długość to około 1,1-1,25 mili (ok. 2 km).

Kurzy patrol na ulicy

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech Duval Street są dzikie kury i koguty, które swobodnie spacerują po ulicy, wchodzą do restauracji i „żebrzą” o jedzenie. Ta populacja ptaków pochodzi z początku XIX wieku, kiedy kubańscy uchodźcy przywieźli koguty do walk kogucich. Gdy Key West zakazało tej „rozrywki”, Kubańczycy wypuścili wszystkie ptaki na wolność – i od tamtej pory swobodnie paradują po wyspie.

Najładniejszy Walgreens w Ameryce!

Strand Theatre na Duval Street to jedna z najbardziej fascynujących historii transformacji w Key West – z kultowego kina lat 20. w… najpiękniejszą aptekę Walgreens w Ameryce.

Strand Theatre otworzył swoje drzwi w 1921 roku podczas złotej ery kinematografii. Zaprojektowali go renomowani architekci Kiehnel i Elliott w eleganckim stylu Spanish Colonial Revival, a teatr mógł pomieścić aż 800 widzów – co jak na Key West było ogromną liczbą.

W 2001 roku Walgreens kupił budynek, ale zrobił coś wyjątkowego – zachował całą oryginalną fasadę, neony marquee i wiele elementów wnętrza, w tym marmurowe schody, parkiet i płytki w lobby. 

Rekordowa gęstość barów i… kościołów

Key West ma więcej barów na mieszkańca niż jakiekolwiek inne miasto w USA. Ale co ciekawe – ma również więcej kościołów na mieszkańca niż gdziekolwiek indziej w kraju. To doskonale oddaje paradoksalny charakter tego miejsca!

Legendarnym miejscem jest Sloppy Joe’s Bar – ulubiona knajpa Hemingwaya, gdzie do dziś można wypić drinka w atmosferze lat 30. Hemingway nie tylko bywał w Sloppy Joe’s, ale był tam stałym gościem i bliskim przyjacielem właściciela Joe Russella – razem łowili ryby i spędzali wieczory na rozmowach przy drinku. Pisarz był częścią legendarnej grupy bywalców baru, a nawet pomógł nadać mu współczesną nazwę. Sloppy Joe’s jest dziś jednym z najważniejszych punktów na mapie śladów Hemingwaya w Key West.

Równie charakterystyczny jest Captain Tony’s Saloon, słynny z nietypowych dekoracji: tablic rejestracyjnych, biustonoszy i jednodolarówek zwisających z sufitu.

Captain Tony’s był oryginalną lokalizacją Sloppy Joe’s do 1937 roku. Kiedy właściciel Joe Russell przeniósł swój bar na róg Duval i Greene Street z powodu podwyżki czynszu, stara lokalizacja została przejęta przez Captain Tony’ego, który zachował tradycję wieszania różnych pamiątek.

Tradycja „Duval Crawl”

Wśród turystów popularna jest tradycja zwana „Duval Crawl” – odwiedzanie jak największej liczby barów na Duval Street w ciągu jednej nocy. To niemal obowiązkowy „rytuał” dla odwiedzających Key West.

Muzeum – Dom Ernesta Hemingwaya – dla miłośników literatury

Dom Ernesta Hemingwaya przy 907 Whitehead Street to najbardziej popularna atrakcja Key West. W tym dwupiętrowym, kolonialnym domu pisarz mieszkał w latach 1931-1939, tworząc swoje najsłynniejsze dzieła, w tym „Pożegnanie z bronią”, „Śniegi Kilimandżaro” i „Komu bije dzwon”.

Największą atrakcją są jednak koty-rezydenci – około 60 kotów, z których połowa ma charakterystyczne sześć palców u łap. To potomkowie kotów należących do Hemingwaya, w tym legendarnej Snow White, białej kotki podarowanej pisarzowi przez kapitana statku. Wszystkie koty noszą imiona sławnych osobistości, kontynuując tradycję rozpoczętą przez Hemingwaya.

Informacje praktyczne:

Muzeum otwarte 365 dni w roku. Bilety dostępne są tylko przy bramie głównej, bez konieczności rezerwacji. Do wszystkich płatności kartą dodawana jest opłata 3%.

Southernmost Point – najdalej na południe wysunięty punkt w USA

Charakterystyczna, kolorowa boja przy rogu South Street i Whitehead Street oznacza najdalej na południe wysunięty punkt kontynentalnych Stanów Zjednoczonych. Na pomniku widnieje napis „90 mil do Kuby”, przypominający o bliskim sąsiedztwie tego karaibskiego kraju. Dystans 90 mil (145 km) to marketingowe zaokrąglenie: do przylądka Hicacos jest 94 mile, a do niezamieszkanego Cayo Piedras – 89,9 mili. Wybrano więc „okrągłą” liczbę lepiej brzmiącą w turystycznych materiałach.

Ta betonowa boja stoi 90 m na północ od prawdziwie najdalej wysuniętego skrawka lądu Key West. Ten faktyczny punkt znajduje się na terenie bazy Straży Przybrzeżnej i jest niedostępny dla turystów.

Czerwono-czarno-żółta paleta nawiązuje do barw starej latynoamerykańskiej boi nawigacyjnej oraz przyjaźni Key West z Kubą – stąd też widniejący napis „90 Miles to Cuba”. Choć nie można stąd zobaczyć Kuby gołym okiem, miejsce to ma ogromną wartość symboliczną i jest jednym z najczęściej fotografowanych punktów w USA. 

To również „koniec drogi”, gdyż właśnie tutaj kończy się (lub zaczyna) słynna droga US Route 1, prowadząca aż do Kanady. 

Rada: W szczycie sezonu oczekiwanie na zdjęcie może trwać 40 – 60 minut. „Lokalsi” radzą przyjść o świcie, jeśli zatrzymujesz się na wyspie: promienie słońca idealnie oświetlają boję, a kolejki wtedy praktycznie nie ma.

Rowerowe uliczki i architektura „Conch Republic”

Key West słynie z unikalnej architektury domów w stylu „Conch” – kolorowych, drewnianych budynków z charakterystycznymi werandami i okiennicami. Najlepszym sposobem zwiedzania wyspy jest rower – Key West jest praktycznie płaskie, a dostępność rowerów sprawia, że można dotrzeć wszędzie na dwóch kółkach.

Muzeum wraków

Key West Shipwreck Treasure Museum to ciekawe muzeum poświęcone bogatej historii wraków statków w Key West, które przez wieki czyniły to miasto jednym z najbogatszych w USA.

Muzeum mieści się w rekonstrukcji XIX-wiecznego magazynu legendarnego kupca wraków Asy Tifta i prezentuje dwa piętra artefaktów z wraków statków z 400 lat historii. Najważniejsze atrakcje to skarby z hiszpańskich galeonów z XVI-XVII wieku oraz ogromna kolekcja eksponatów z wraku Isaac Allerton z 1856 roku – jednego z najbogatszych wraków w historii Key West.

Praktyczne informacje: Muzeum przy 1 Whitehead Street otwarte jest codziennie 9:00-17:00 przez cały rok. Zwiedzanie zajmuje około 30-50 minut.

Harry S. Truman Little White House – prezydencka enklawa

Harry S. Truman Little White House to jedyne prezydenckie muzeum na Florydzie i fascynujący kawałek amerykańskiej historii. Ten drewniany dom z 1890 roku służył pierwotnie jako kwatery dla dowódcy bazy marynarki wojennej, ale to prezydent Harry Truman uczynił go słynnym, spędzając tu 175 dni podczas swojej prezydentury (1945-1953).

Truman wrócił do Key West jeszcze 5 razy po zakończeniu prezydentury (1957-1969), co pokazuje, jak bardzo pokochał to miejsce. Łącznie spędził tu prawie pół roku swojego życia!

Truman uwielbiał grać w pokera z członkami gabinetu i zagranicznymi dygnitarzami. W muzeum nadal można zobaczyć oryginalny stół pokerowy prezydenta, przy którym zapadały nieformalne, ale ważne decyzje polityczne podczas wieczornych rozgrywek.

To tutaj podejmowano kluczowe decyzje dotyczące zimnej wojny, a dom gościł również innych prezydentów: Dwighta Eisenhowera (który przebywał tu podczas rekonwalescencji po zawale serca w 1955 roku), Johna F. Kennedy’ego podczas kryzysu Świń w Zatoce Świń, a nawet Jimmy’ego Cartera z rodziną podczas sylwestra 1996.

Ciekawostka: Podczas I wojny światowej w tym domu mieszkał Thomas Edison, prowadząc badania nad bombami głębinowymi dla amerykańskiej marynarki.

Nadal aktywna rezydencja prezydencka

Little White House pozostaje oficjalną rezydencją prezydencką i może być zamknięta dla publiczności w krótkim terminie z powodu oficjalnych obowiązków. Bill Clinton był ostatnim prezydentem, który tu nocował – w 2005 roku z Hillary.

Historyczne cmentarze i muzea morskie

Key West Cemetery to jeden z najciekawszych i najbardziej osobliwych zabytków wyspy, oferujący fascynujący wgląd w wielokulturową historię i ekscentrycznego ducha Key West.

Cmentarz założony w 1847 roku po niszczycielskim huraganie zajmuje 19 akrów i zawiera do 100,000 pochówków – trzykrotnie więcej niż wynosi obecna populacja Key West. Składa się z sekcji żydowskich, katolickich, kubańskich i afroamerykańskich, a także pomników upamiętniających USS Maine i ofiary kubańskiej rewolucji.

Cmentarz słynie z dowcipnych i poruszających napisów nagrobnych, takich jak:

Pochowani są tu m.in. „Sloppy” Joe Russell (legendarny barman Hemingwaya), Ellen Mallory zwana „Królową Bahamów”, oraz różni piraci i cyrkowi artyści z XIX wieku.

Najlepsze plaże na Kewy West i aktywności wodne 

Fort Zachary Taylor Historic State Park

Fort Zachary Taylor Historic State Park to zabytek historyczny z 1973 roku położony w  tropikalnym raju Key West.

Fort Zachary Taylor powstał w burzliwych czasach amerykańskiej ekspansji. Budowa rozpoczęła się w 1845 roku i trwała aż do 1866 roku, czyli przez ponad dwie dekady naznaczone żółtą febrą, huraganami i niedoborami materiałów. Ten masywny bastion z wapienia i granitu, z murami grubymi na 1,5 metra i wysokimi na 15 metrów, był projektowany jako nieprzekraczalna twierdza chroniąca południowe podejścia do USA.

Fort służył Unii podczas wojny secesyjnej i wojny hiszpańsko-amerykańskiej, a dziś mieści największą na świecie kolekcję armat z czasów wojny secesyjnej. Blisko 200 dział Rodman, Columbiad i Parrott to prawdziwa gratka dla miłośników historii wojskowości. W szczytowym okresie fort mógł pomieścić do 800 żołnierzy z 42 działami rozmieszczonymi na trzech poziomach.

Fort Zachary Taylor Beach natomiast uchodzi za najpiękniejszą plażę Key West. Znajduje się na terenie parku stanowego i oferuje białe, koralowe piaski oraz krystalicznie czyste wody. Za wstęp płacimy $6,50 za samochód lub $2,50 za osobę wchodzącą pieszo.

Co obecnie oferuje Fort Zachary Taylor

Informacje praktyczne

Godziny otwarcia: Codziennie 8:00 do zachodu słońca (fort zamykany o 17:00)

Ceny wstępu:

Adres: 601 Howard England Way, Key West

Ważne praktyczne wskazówki:

Inne plaże

Smathers Beach to najdłuższa plaża wyspy (około 800 metrów), z miękkim, białym piaskiem. Położona przy głównej drodze, ale rzadko zatłoczona, z pełnym zapleczem sanitarnym i możliwością piknikowania.

Snorkeling i nurkowanie

Higgs Beach oferuje większą przestrzeń i jest popularna wśród rodzin z dziećmi dzięki płytszej wodzie i placom zabaw w pobliżu.

Wody wokół Key West to prawdziwy podwodny raj dla fanów nurkowania i snorkelingu. Florida Keys National Marine Sanctuary chroni jedne z najpiękniejszych raf koralowych w USA. Popularne miejsca do snorkelingu to:

Rejsy na zachód słońca

Sunset Cruises to obowiązkowy punkt programu każdej wizyty. Różne firmy oferują rejsy na łodziach żaglowych, katamaranach czy tradycyjnych schonerach. Większość rejsów trwa 2-3 godziny i obejmuje napoje oraz lekkie przekąski.

Wędkowanie sportowe

Key West to jedno z najlepszych miejsc do wędkowania sportowego w USA. Wody obfitują w tarponie, ryby kostne, graniki i marliny. Można wynająć łódź z kapitanem na pół dnia (około $600-800) lub na cały dzień ($1200-1500).

Kajaki i paddleboarding

Eksploracja wysp namorzynowych na kajaku to wspaniały sposób na poznanie lokalnej przyrody. Wycieczki prowadzą przez płytkie, szmaragdowe wody, gdzie można spotkać delfiny, żółwie morskie i różnokolorowe ryby tropikalne.

Transport lokalny – poruszanie się po wyspie

Kuchnia i życie nocne – smaki Karaibów w amerykańskim wydaniu

Lokalne przysmaki, których nie można przegapić

Key Lime Pie to absolutny must-have na Key West. To oficjalny deser stanu Floryda, przygotowywany z soku z key lime (małe, żółto-zielone limonki), skondensowanego mleka słodzonego i krakersów Graham. Najlepsze znajdziesz w:

Rekomendacja: Jeśli chcesz zjeść bezglutenowe Key Lime Pie w Key West, zdecydowanie wybierz Kermit’s Key West Key Lime Pie Shoppe – to najlepsze miejsce dla osób z celiakią i na diecie bezglutenowej.

Owoce morza i fusion cuisine

Będąc na wyspie, musisz spróbować świeżych owoców morza. Conch (ślimak morski) to lokalna specjalność – spróbuj conch fritters (smażone kulki z mięsem conch) lub conch salad.

Grouper sandwich to kolejna ikona lokalnej kuchni – świeża ryba w bułce z sałatą, pomidorem i sosem tatarskim.

Kubańska kuchnia ma silny wpływ na Key West – spróbuj Cuban sandwich (kanapka z szynką, wieprzowiną, serem i ogórkami kwaśnymi) w miejscach jak El Siboney czy Sandy’s Cafe.

Najlepsze restauracje na Key West

Najlepsze hotele w Key West

Key West oferuje szeroki wybór miejsc noclegowych – od ekskluzywnych resortów nad wodą i prywatnych wysp po przystępne cenowo hotele w mieście, motele i kempingi, dzięki czemu każdy podróżny znajdzie coś dla siebie niezależnie od budżetu.

Jak dojechać na Key West – road trip po Florida Keys z Miami

Overseas Highway 

Overseas Highway (US-1) to jedna z najpiękniejszych tras samochodowych w USA, prowadząca przez spektakularny archipelag Florida Keys. 113 mil (192 km) od Key Largo do Key West wiedzie przez 42 mosty, z których najsłynniejszy to Seven Mile Bridge – praktycznie 11-kilometrowa przeprawa nad turkusowymi wodami, oferująca zapierające dech w piersiach widoki na Ocean Atlantycki i Zatokę Meksykańską.

Informacje praktyczne o podróży z Miami do Key West

Overseas Highway to dla mnie jedna z najpiękniejszych tras samochodowych, jakie przejechałam w życiu. Celem jest dojazd do Key West ale sama trasa to niezapomniane doświadczenie, z zapierającymi dech w piersiach widokami na tropikalne wody. Szczerze mówiąc, trudno mi wyobrazić sobie bardziej spektakularną trasę w całych Stanach Zjednoczonych. 

Mosty i atrakcje po drodze

Ukryty skarb: No Name Pub na Big Pine Key

Jeśli szukasz nietypowej miejscówki na przegryzienie czegoś na Florida Keys, nie możesz przegapić No Name Pub na Big Pine Key!

No Name Pub działa od 1931 roku (najpierw jako sklep i bait shop, później pub i restauracja). Ściany i sufit baru są w całości pokryte podpisanymi dolarami; aktualnie szacuje się, że jest ich ponad 100,000 dolarów. Tradycja wieszania dolarów rozpoczęła się w latach 70. – 80. XX w. służąc początkowo jako sposób „rezerwowania stolika” przez rybaków.

Bar słynie przede wszystkim z domowej pizzy według przepisu z ok. 1960 roku i znany jest z autentycznej, oldschoolowej atmosfery bez zadęcia. Znalezienie baru nastręcza nieco trudności – lokalizacja i dojazd przez Watson Blvd. sprawiają, że tabliczka „You Found It!” nie jest przypadkowa.

Ten kultowy bar działa od 1931 roku i jest prawdziwą perełką dla podróżników znających się na rzeczy.

Praktyczne informacje:

• Adres: 30813 Watson Blvd, Big Pine Key
• Czynne codziennie 11:00-22:00
• Płatność gotówką i kartą
• Koniecznie spróbuj pizzy i zostaw swojego dolara na ścianie! 

Dla mnie ogromnym zaskoczeniem w tym barze było to, że na totalnym zadupiu zrobili mi pyszną pizzę bez glutenu! 

Alternatywne sposoby dotarcia do Key West – poprawiona wersja

Lot do Key West International Airport (EYW)

Key West Airport obsługuje bezpośrednie loty z Miami, Orlando, Tampa i wielu innych miast USA. Czas lotu z Miami: około 45 minut.

Prom: Key West Express

Key West Express kursuje z Fort Myers Beach do Key West. Podróż trwa około 3,5 godziny w jedną stronę. Dokładny czas może się nieznacznie różnić w zależności od warunków pogodowych i morskich.

Ceny od 85$ dla małych dzieci do 185$ dla doroslych (w obie strony. Ceny są niższe, jeśłi kupuje się przynajmniej 8 dni wcześniej.

Autobus: Greyhound i FlixBus

Wycieczki organizowane z Miami

Dostępne są również wycieczki organizowane z Miami, które można zakupić na różnych platformach. Pakiety są różne, ale podstawowy zawiera odbiór z hotelu i powrót, czas wolny na Key West.  Niektóre opcje mają możliwość snorkelingu, jazdy trolleyem czy parasailingu. 

FAQ – Najczęściej zadawane pytania o Key West

Podsumowanie: „Key West – where the weird and wonderful come to play”

Jak mawiają miejscowi: „”Key West – where the weird and wonderful come to play” – „Key West to miejsce, gdzie dziwne i cudowne rzeczy mają miejsce”. I rzeczywiście – gdy już tam jesteś, wszystko wydaje się możliwe.

To miejscówka, która zapada w pamięć. Wracasz stamtąd i czujesz niedosyt – jakbyś zostawił tam kawałek siebie. Tam nikt się nie spieszy, nikt cię nie ocenia, możesz po prostu być. To chyba to czego najbardziej brakuje po powrocie z wakacji. 

Pierwsze śniadanie na werandzie, spacer między kolorowymi domkami, rozmowa z kimś przypadkowym przy barze – każdy dzień układa się tu inaczej niż planowałeś. 

I naprawdę nieważne, czy to twoja pierwsza wizyta na Florydzie, czy dziesiąta – Key West ciągle zaskakuje. Może tym razem trafisz na koncert na dziedzińcu hotelu, może odkryjesz nowy barek albo po prostu spędzisz popołudnie z książką na plaży Fort Zachary.

Można by powiedzieć, że Key West to sposób patrzenia na świat a nie tylko miejsce na mapie. Przyjeżdżasz z dokładnie przygotowaną listą „must see”, a wyjeżdżasz z poczuciem, że najważniejsze były te nieplanowane momenty. 

Artykuł Przewodnik po Key West na Florydzie: co warto zobaczyć – atrakcje, hotele pochodzi z serwisu TL dev.

Podróż na Hawaje to niewątpliwie ekscytujące doświadczenie, ale wymaga odpowiedniego przygotowania. Oto kilka najważniejszych wskazówek, które mogą okazać się przydatne:

• Wybór wyspy: Hawaje składają się ze 137 wysp, ale większość turystów wybiera jedną z czterech największych. Każda z nich oferuje różne atrakcje, więc warto zdecydować, które z nich są dla nas najbardziej interesujące.
• Planowanie budżetu: Koszt życia na Hawajach jest dużo wyższy niż w Polsce, więc warto zaplanować budżet z wyprzedzeniem.
• Bezpieczeństwo: Hawaje są uważane za jedno z najbezpieczniejszych miejsc na świecie pod względem chorób tropikalnych.
• Pogoda: Pogoda na Hawajach jest świetna przez cały rok, ale warto zwrócić uwagę na sezon deszczowy i sezon huraganowy. Najlepszy czas na kąpiele i nurkowanie to lipiec, sierpień i wrzesień.
• Aktywności: Hawaje oferują wiele różnych aktywności, od plażowania, przez trekking, po sporty wodne. Warto zarezerwować czas na zwiedzanie naturalnych atrakcji, takich jak wulkany, tropikalne lasy i piękne plaże.
• Kultura: Hawaje mają bogatą kulturę, która jest wyraźnie widoczna w muzyce, tańcu, kuchni i tradycjach. Warto poświęcić czas na poznanie tej unikalnej kultury.
• Transport: Transport między wyspami jest łatwo dostępny, ale warto zarezerwować go z wyprzedzeniem. Wynajem samochodu może być również przydatny, szczególnie na większych wyspach.
• Rezerwacje: Hawaje są popularnym miejscem wakacyjnym, więc warto zrobić rezerwacje hoteli i atrakcji z wyprzedzeniem, szczególnie w sezonie.
• Zmiana czasu: Podróż na Hawaje wiąże się z dużą zmianą strefy czasowej, co może powodować jet lag. Warto zaplanować kilka dni na aklimatyzację po przybyciu.
• Przygotowanie do podróży: Przygotowanie do podróży na Hawaje może zająć trochę czasu, ale jest to czas dobrze spędzony. Warto zrobić listę rzeczy do zrobienia i spakować odpowiednie ubrania na różne warunki pogodowe

Najlepsze wyspy na Hawajach do odwiedzenia

Hawaje składają się z wielu wysp, ale najpopularniejsze i najczęściej odwiedzane przez turystów to:

Oahu: Jest to najbardziej znana i najczęściej odwiedzana wyspa na Hawajach. Znajduje się tu stolica stanu, Honolulu, a także popularne atrakcje turystyczne, takie jak Pearl Harbor i słynna plaża Waikiki. Oahu jest również doskonałym miejscem do uprawiania surfingu, nurkowania i wędrówek po wodospadach.

Maui: Ta wyspa jest znana z pięknych plaż, imponujących krajobrazów i możliwości obserwacji wielorybów. Maui jest również domem dla drogi Hana, znanego szlaku turystycznego, który oferuje niesamowite widoki na ocean i tropikalne lasy.

Kauai: Często nazywana „Wyspą Odkrycia”, Kauai jest znana z niesamowitych krajobrazów, w tym zatoki Hanalei i wybrzeża Napali. Jest to idealne miejsce dla miłośników przyrody i tych, którzy szukają spokoju i relaksu.

Hawaii (Big Island): Jest to największa wyspa na Hawajach i jest domem dla aktywnego wulkanu Kilauea. Big Island oferuje różnorodne krajobrazy, od czarnych plaż wulkanicznych po śnieżne szczyty Mauna Kea.

Molokai: Ta wyspa jest często określana jako „najbardziej hawajska” spośród hawajskich wysp. Molokai jest idealnym miejscem dla tych, którzy chcą doświadczyć prawdziwych, nieturystycznych Hawajów.

Lanai: Ta mała wyspa jest idealna dla tych, którzy szukają luksusu i prywatności. Lanai jest domem dla dwóch ekskluzywnych kurortów i oferuje wiele atrakcji, takich jak ogrody Keahiakawelo (Ogród Bogów) i plaża Hulopoe.
Wybór wyspy zależy od indywidualnych preferencji, zainteresowań i oczekiwań. Każda z tych wysp oferuje unikalne doświadczenia i atrakcje.

Kultura i zwyczaje Hawajów

Kultura i zwyczaje Hawajów są bogate i różnorodne, odzwierciedlające unikalne położenie geograficzne i historię tych wysp.

Tradycyjne tańce i muzyka

Taniec hula jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów kultury hawajskiej. Jest to tradycyjny taniec wykonywany przez kobiety i mężczyzn przy akompaniamencie pieśni zwanej mele. Taniec hula i pieśni są pełne mocy, piękna i magii, wyrażają głębokie uczucia i emocje, napełniają tancerzy i widownię Duchem Aloha.

Muzyka hawajska jest nieodłącznym elementem kultury Hawajów, a ukulele jest jednym z najbardziej charakterystycznych instrumentów związanych z tą muzyką. Ukulele, mały instrument podobny do gitary, pojawił się na Hawajach w XIX wieku, prawdopodobnie przywieziony przez portugalskich imigrantów.

Ukulele szybko stało się ważną częścią hawajskiej tradycji i kultury, dostosowane do lokalnych gustów muzycznych i uroczystości. Zostało zaadaptowane do luau (hawajskich świąt), hula (tradycyjnych tańców) i wielu innych wydarzeń.
Dziś ukulele jest nieodłącznym elementem hawajskiej muzyki i kultury, a jego unikalny dźwięk rozprzestrzenił się na inne części świata. Jest to instrument, który reprezentuje miłość do aina (ziemi) i szacunek dla walki rdzennych Hawajczyków o utrzymanie swojej kultury.

Kuchnia hawajska

Kuchnia hawajska jest zróżnicowana i odzwierciedla wpływy różnych kultur. W daniach znajdziemy smaki kuchni japońskiej, chińskiej, koreańskiej, filipińskiej oraz europejskiej i amerykańskiej. Hawajczycy w swoich potrawach korzystają często z owoców i warzyw, takich jak papaja, ananasy, awokado, mango, bataty, kokosy i taro. Ze względu na otoczenie Oceanem Spokojnym, w diecie mieszkańców tej wyspy znajdziemy także ryby i owoce morza, takie jak tuńczyki, mahi-mahi (koryfena), krewetki.

Tradycyjny masaż Lomilomi i hawajskie praktyki zdrowotne

Masaż Lomilomi to tradycyjna hawajska technika masażu, która jest częścią hawajskich praktyk zdrowotnych. Jest to holistyczna praktyka, która obejmuje zarówno ciało, umysł, jak i ducha. Masaż Lomilomi jest często stosowany w celu promowania relaksacji, poprawy krążenia i łagodzenia bólu.

Zwyczaje związane z gościnnością

Hawajczycy są znani ze swojej gościnności i ciepła. Tradycyjnie, goście są dekorowani naszyjnikami z kwiatów, znanymi jako lei, jako symbol powitania i szacunku.

Naszyjniki lei są zazwyczaj wykonane z naturalnych materiałów, takich jak kwiaty, liście, muszle, nasiona, pióra, a nawet kości i zęby niektórych zwierząt. Najpopularniejsze są lei wykonane z kwiatów, takich jak hibiskus, orchidea czy plumeria.
Wręczanie lei jest gestem powitalnym, ale nie tylko. Lei mogą być wręczane podczas różnych okazji, takich jak urodziny, rocznice, śluby, uroczystości końca roku szkolnego (graduation leis) czy festiwale.
Zgodnie z tradycją, lei nie powinno się po prostu wyrzucać. Po zakończeniu uroczystości, lei powinno być zwrócone do natury, na przykład poprzez zawieszenie na drzewie, zakopanie w ziemi lub wrzucenie do wody.

Wierzenia i rytuały związane z naturą i wulkanami

Hawajczycy głęboko wierzą w bóstwa wulkanów i przyrody. Do dnia dzisiejszego na wyspach odprawiane są rytuały z prośbą o błogosławieństwo duchów przyrody. Wierzenia te są ściśle związane z naturą i krajobrazem Hawajów, które są domem dla jednego z najbardziej aktywnych wulkanów świata – Kilauea.

Praktyczne porady

Podróżowanie na Hawaje wymaga znajomości kilku praktycznych aspektów, które mogą znacząco wpłynąć na komfort i koszty pobytu.

Waluta na Hawajach

Walutą obowiązującą na Hawajach jest dolar amerykański (USD). Przygotowując się do podróży, warto pamiętać o możliwych opłatach bankowych związanych z wymianą waluty czy wypłatami z bankomatów. Używanie kart wielowalutowych, takich jak Revolut, może pomóc uniknąć dodatkowych prowizji.

Języki używane na Hawajach

Na Hawajach obowiązują dwa języki urzędowe: angielski i hawajski. Angielski jest językiem dominującym i używanym na co dzień, natomiast język hawajski jest mniej powszechny, ale stanowi ważny element lokalnej kultury i tożsamości. Warto znać podstawowe zwroty, takie jak „Aloha” (powitanie, pożegnanie, miłość) i „Mahalo” (dziękuję).

Zasady dotyczące palenia i picia alkoholu na publicznych plażach

Na Hawajach obowiązuje zakaz palenia w miejscach publicznych, w tym na plażach, z karą w wysokości 500 dolarów za naruszenie tego zakazu. Podobnie, picie alkoholu na publicznych plażach jest zabronione, a wzdłuż plaż nie znajdziemy barów z drinkami.

Podróżowanie po wyspach i między nimi

Informacje o transporcie między wyspami

Podróżowanie między wyspami Hawajów jest najłatwiejsze za pomocą samolotów. Dwie główne linie lotnicze obsługujące te trasy to Aloha i Hawaiian. Regularne loty są dostępne między głównymi wyspami, a czas lotu zazwyczaj jest krótki. Na przykład, lot z Oahu na Maui trwa około 22 minuty.
Ceny biletów lotniczych mogą się różnić w zależności od sezonu i czasu rezerwacji. Zazwyczaj, cena przelotu z bagażem wynosi około 150 USD na osobę w obie strony. Zaleca się wcześniejszą rezerwację lotów między wyspami, aby skorzystać z niższych cen i większej dostępności miejsc.
W przeszłości istniały połączenia promowe między wyspami, ale zostały one zaniechane z powodu protestów ekologów. Obecnie, jedynym środkiem transportu między wyspami jest samolot.

Porady dotyczące rezerwacji i wynajmu samochodów

Po przybyciu na wyspę, najbardziej opłacalnym i wygodnym środkiem transportu jest wynajem samochodu, a rezerwacje najlepiej dokonywać z wyprzedzeniem przez internet. Koszt wynajmu średniej klasy samochodu waha się od 35 do 70 dolarów za dzień, do czego należy doliczyć koszty ubezpieczenia. Wypożyczalnie samochodów są dostępne w wielu miejscach, w tym przy lotniskach.

Na lotnisku czekają busy, które dowożą do poszczególnych wypożyczalni. Alternatywą jest korzystanie z taksówek lub usług Ubera, choć te opcje mogą być droższe.

Artykuł Podróż na Hawaje: praktyczne wskazówki i przewodnik kulturowy pochodzi z serwisu TL dev.

Widok z okna samolotu

Pamiętam ten moment, kiedy samolot zaczął schodzić do lądowania. Gdzieś w oddali, między wzgórzami, mignął napis Hollywood. Taki mały, zaskakująco niepozorny z tej perspektywy, a jednocześnie wywołujący dreszcz, który trudno opisać racjonalnie. „Naprawdę tu jestem”. Te trzy słowa kręciły mi się w głowie, kiedy samolot dotykał pasa.

A potem bardzo szybkie zejście na ziemię. Ogromne lotnisko, kolejki, odbiór samochodu, zmęczenie po wielu godzinach podróży i pierwsze zetknięcie z amerykańską logistyką, która działa sprawnie, ale wymaga od ciebie skupienia, kiedy jedyne, o czym marzysz, to położyć się i zamknąć oczy.

I zaraz potem freeway. Mój mały wynajęty Ford wjechał na drogę, która miała chyba sześć pasów w jedną stronę, i nagle poczułam się naprawdę malutka. Wokół ogromne pickupy, SUV-y, takie amerykańskie kobyły, przy których moje autko wyglądało jak zabawka. Wszystko pędziło, zmieniało pasy, trąbiło, a ja po kilkunastu godzinach podróży próbowałam jednocześnie ogarnąć nawigację, nieznane znaki drogowe i tempo, do którego żadna europejska autostrada mnie nie przygotowała. Pomyślałam wtedy, że Ameryka nie daje ci czasu na aklimatyzację, po prostu wrzuca cię na głęboką wodę i mówi: „radź sobie”.

Pierwszy nocleg był zaplanowany w San Diego, do którego miałam jakieś 200km, więc ledwo wylądowałam, a już wyjeżdżałam z Los Angeles. Jakby to miasto było jedynie punktem startowym, a nie celem samym w sobie. Jakbym jeszcze nie była gotowa na zderzenie z nim.

Powrót, czyli kiedy Los Angeles zaczyna się naprawdę

Los Angeles zaczęło się dla mnie dopiero kilka dni później, kiedy wróciłam z San Diego i zatrzymałam się tu na dłużej. I wtedy przyszła pierwsza prawdziwa konfrontacja z miejscem, które tak długo istniało głównie w mojej wyobraźni.

Hollywood, Beverly Hills, Sunset Boulevard, Griffith Park. Wszystkie te miejsca, które znałam z ekranów, nagle były obok mnie, a jednocześnie wyglądały zupełnie inaczej niż sobie wyobrażałam. Bardziej chaotycznie, bardziej turystycznie, miejscami wręcz kiczowato. Sklepy z pamiątkami, ludzie nagabujący na ulicach, ruch samochodowy, który nigdy się nie kończy, i gorące powietrze nad asfaltem, w którym wszystko lekko drży, jakby samo miasto nie mogło ustać w miejscu. Los Angeles nie da się zwiedzać pieszo, jak Kraków czy Rzym. Tu wszystko wymaga samochodu, planowania i cierpliwości, której po kilku godzinach za kierownicą zaczyna zwyczajnie brakować.

Korki, szukanie parkingów, dzielnice żyjące własnym rytmem, które właściwie mogłyby być osobnymi miastami. Zwiedzanie kawałkami, jednego dnia jedna część, drugiego zupełnie inna, z poczuciem, że wszystkiego i tak nie da się ogarnąć. W pewnym momencie pojawiło się zmęczenie, nie tyle fizyczne, ile mentalne. Jakby to miasto nie miało centrum, takiego „serca”, które sprawia, że czujesz się „w środku”.

Santa Monica, czyli moment, w którym coś się zmienia

A potem przyszła Santa Monica i zachód słońca nad Pacyfikiem, który nagle zmienił wszystko. Nie dlatego, że ktoś mi powiedział, że warto tam pojechać wieczorem, nie dlatego, że przeczytałam o tym w przewodniku, tylko dlatego, że po prostu tam byłam i to zobaczyłam. Niebo przechodziło przez odcienie, które wyglądały jak namalowane, ocean robił się ciemniejszy z każdą minutą, a wokół ludzie po prostu stali i patrzyli, jakby w całym tym rozgadanym, rozpędzonym mieście wreszcie zapanowała cisza.

To był jeden z piękniejszych zachodów słońca w moim życiu. I mówię to świadomie, bo widziałam ich naprawdę sporo, w różnych zakątkach świata. Ale ten miał w sobie coś szczególnego, może dlatego, że przyszedł po dniach pełnych chaosu i turystycznego szumu, kiedy nagle wszystko się uspokoiło. Stałam na molo, patrzyłam na ocean i poczułam, jak odpuszcza ta gonitwa za atrakcjami, za „zobaczeniem wszystkiego”. Miasto w tym momencie pokazało zupełnie inną twarz, spokojniejszą, bardziej przestrzenną.

To był pierwszy moment, kiedy Los Angeles przestało być zbiorem miejsc do odhaczenia, a zaczęło być prawdziwym „doświadczeniem”. Czymś, co się czuje, a nie tylko ogląda.

Road trip i LA za plecami

Po kilku dniach takiego „rozłożonego” poznawania miasta ruszyłam dalej. Road trip poprowadził mnie przez Santa Barbara, Monterey, San Francisco, później przez kolejne kawałki Kalifornii, aż do Nevady i Las Vegas. Los Angeles zostało za mną, niedomknięte, niejednoznaczne, trochę męczące, trochę fascynujące. Jedno z tych miejsc, o których nie potrafisz powiedzieć jednego zdania podsumowania, bo każde byłoby niepełne.

Venice na pożegnanie

I dopiero na samym końcu podróży wróciłam do LA jeszcze raz, na moment, tuż przed wylotem do Polski.

Tym razem było Venice. Najpierw Venice Canals, cisza, spokojne uliczki, domki przy kanałach, mostki, ludzie na porannym joggingu, zupełnie inny klimat niż ten, który zapamiętałam z Hollywood. Gdyby ktoś mi powiedział, że to wciąż jest Los Angeles, nie uwierzyłabym. A potem Venice Beach, molo, przypadkowa rozmowa z dziewczynami, które zaczepiły mnie z czystej ciekawości, skąd jestem i co robię tak daleko od domu. Taki moment, w którym czujesz, że podróżowanie to nie tylko miejsca, ale przede wszystkim ludzie, których spotykasz po drodze.

I wtedy przyszedł ten zachód słońca.

Przepiękny. Nie ma innego słowa na to, co widziałam tamtego wieczoru na Venice Beach. Niebo w kolorach, które normalnie uznałbyś za przesadzone, gdybyś zobaczył je na zdjęciu, ale na żywo wyglądały dokładnie tak i nie dało się od nich oderwać oczu. W pewnym momencie stałam tam sama, po prostu patrzyłam, a obok przeszedł starszy pan, spojrzał na mnie, uśmiechnął się i powiedział cicho: „Beautiful, isn’t it?”. I to było takie proste, takie ludzkie, że do dziś pamiętam to lepiej niż jakąkolwiek atrakcję turystyczną w tym mieście.

To było zamknięcie pierwszego wyjazdu. Bez wielkiej pointy. Z obrazem oceanu i ze świadomością, że to miasto daje ci takie momenty, kiedy się ich najmniej spodziewasz.

Drugi raz, czyli zderzenie bez filtrów

Za drugim razem przyjechałam do Los Angeles z rodziną, na końcu kolejnego road tripu. Nocleg w Hollywood, motel, bliżej „centrum wydarzeń”. I znowu wróciło wszystko to, co wcześniej męczyło: korki, trudne przejazdy, parkowanie, chaos. Tyle że tym razem nie miałam już żadnych filtrów ani oczekiwań, wiedziałam, czego się spodziewać.

Rano, bezdomny śpiący na wycieraczce przed naszym pokojem. Zderzenie z rzeczywistością jeszcze bardziej dosadne niż za pierwszym razem, bo L.A. to nie jest miasto, które ukrywa swoje problemy. One leżą na ulicy, dosłownie, i jeśli przyjeżdżasz tu z Europy, gdzie bezdomność też istnieje, ale rzadko w takiej skali, to trudno przejść obok tego obojętnie.

Ale razem z tym wróciły też rzeczy, które wcześniej ratowały moje postrzeganie tego miasta. Widok z Griffith Park, ta przestrzeń, jakiej nie zna żadne europejskie miasto, światło, które o pewnych porach dnia sprawia, że wszystko wygląda jak kadr z filmu (no bo właśnie dlatego tu kręcą filmy). I ocean, zawsze ten ocean. Zachody słońca, które znowu zatrzymały na chwilę cały ten miejski hałas i przypomniały, dlaczego ludzie zakochują się w Kalifornii, mimo wszystko.

Miasto, które nie mieści się w jednym zdaniu

Los Angeles dla mnie nie jest miastem, które się po prostu lubi albo nie lubi. Bo jest jednocześnie męczące i hipnotyzujące, sztuczne i autentyczne, kiczowate i piękne. Nastawione na turystów, a jednocześnie pełne momentów, które są absolutnie prawdziwe i nie do podrobienia.

L.A. to miasto, które najpierw rozczarowuje, potem irytuje, a na końcu zostawia w głowie obrazy, które wracają. Nie Aleję Gwiazd i nie Hollywood Boulevard, tylko zachód słońca nad oceanem, widok na bezkresną panoramę z Griffith, rozmowę z kimś obcym na plaży w Venice i poczucie przestrzeni, którego zwyczajnie nie ma w europejskich miastach.

I nagle okazuje się, że Los Angeles nie jest ani takie, jak w filmach, również nie takie, jak w przewodnikach. Jest gdzieś pomiędzy. Trudniejsze niż w wyobrażeniach, ale też głębsze. I bardzo trudno je z siebie wyrzucić, bo kiedy już myślisz, że masz o nim wyrobione zdanie, przypominasz sobie tamten zachód słońca, tamtego starszego pana na plaży i jego ciche „beautiful, isn’t it?”, i wiesz, że to miasto jeszcze z tobą nie skończyło.

Artykuł Moje Los Angeles – między kiczem, chaosem i spokojem nad oceanem pochodzi z serwisu TL dev.

Coney Island, ten kultowy zakątek Nowego Jorku, zawsze wydawał się być miejscem wyjętym z filmów. Z jego słynnymi atrakcjami, kolorowym promenadą i widokami na ocean, stał na mojej liście miejsc do zobaczenia. Kiedy więc nadarzyła się okazja, by odwiedzić to miejsce, nie mogłam się oprzeć. Zapraszam Cię do wspólnego spaceru wzdłuż plaży Coney Island

Dzień dobry, Nowy Jorku! Wczesnym rankiem, gdy moje ciało domaga się śniadania, szybko wstaję, by zaspokoić poranny głód. Zbiegam do hotelowego sklepiku na parterze, gdzie wybieram kilka świeżych owoców i aromatyczną kawę, a następnie wracam na górę, by przy filiżance i mapie w ręku zaplanować nowy dzień. Dzisiaj mam zamiar najpierw wybrać się na słynną plażę Coney Island, a potem pieszo odkrywać Brooklyn.

Gdy wychodzę na zewnątrz, miasto już tętni życiem w pełnym świetle dnia. Z nową energią i ciekawością podnoszę wzrok, by podziwiać majestatyczne wieżowce, które sięgają nieba. Obok wejścia do stacji metra wyrasta imponujący „Trump International Hotel & Tower„. Nazwa stacji metra, Columbus Circle, pochodzi od znajdującego się tu ronda, na środku którego dumnie stoi pomnik Krzysztofa Kolumba. To miejsce, przy południowo-zachodnim rogu Central Parku, jest nie tylko ważnym punktem orientacyjnym, ale również skrzyżowaniem dla takich ulic jak Central Park West, 59th West, Broadway i 8th Avenue. Columbus Circle to także punkt, od którego odmierzane są wszystkie oficjalne dystanse od Nowego Jorku.

Schodząc do metra, moją uwagę przyciąga imponująca instalacja w kształcie globusa, ozdabiająca wejście. Jest to tylko jeden z licznych elementów, które wyróżniają to miejsce i nadają mu niepowtarzalny charakter. Mam przeczucie, że to będzie ciekawy dzień.

W stronę Brighton Beach

Po zejściu do metra, kieruję się w stronę peronu. Gdy wsiadam do pociągu, szybko zdaję sobie sprawę, że popełniłam błąd – to nie ten, który powinien mnie zabrać do Brighton Beach. Wysiadam na najbliższej stacji, by odnaleźć właściwą linię. W duchu obiecuję sobie, że następnym razem dokładniej sprawdzę, do którego pociągu wsiadam. Przyzwyczajona do systemu metra w Mediolanie, gdzie sieć nie jest tak rozbudowana, muszę pamiętać, że w Nowym Jorku na ten sam peron mogą wjeżdżać pociągi jadące w różnych kierunkach. Pomimo początkowych trudności, w końcu docieram do Brighton Beach, gotowa na długi spacer wzdłuż plaży.

Brighton Beach to fascynująca dzielnica, w której mieszka wielu imigrantów, głównie z Ukrainy, Rosji i Białorusi. Podczas spaceru po plaży, otoczona szujmem fal i śpiewem mew, słyszę rozmowy w językach naszych wschodnich sąsiadów. To dodaje miejscu wyjątkowego, wielokulturowego charakteru. Każdy krok po miękkim piasku to relaksujące doświadczenie, a widok otwartego morza i tętniącej życiem promenady przypominają, że Nowy Jork to miasto pełne zaskakujących kontrastów.

Coney Island: plaża, promenada i centrum rozrywki

Coney Island to miejsce znane przede wszystkim z szerokiej, piaszczystej plaży rozciągającej się na około 4 km oraz z licznych lunaparków, które przyciągają tłumy poszukujących rozrywki. Sama plaża, choć słynna, nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia, być może ze względu na chłodną pogodę i brak kąpiących się ludzi, a także niezbyt czystą wodę. Mimo to, spacer w porannym słońcu po promenadzie, wdychanie zapachu morza i obserwowanie lokalnych mieszkańców, jak spędzają niedzielny poranek, miało swój niezaprzeczalny urok.

Wzdłuż plaży i promenady rozciąga się cała gama atrakcji: od Lunaparku, przez różnorodne bary i restauracje, po sklepiki z pamiątkami i Nowojorskie Akwarium. Jednym z charakterystycznych miejsc jest bar „Nathan’s Famous”, znanej sieci sprzedającej hot-dogi. To właśnie tutaj odbywa się słynny konkurs jedzenia hot-dogów, gdzie uczestnicy rywalizują w zjadaniu jak największej ilości tych przysmaków w ciągu 10 minut.

Dotarłam do mola Steeplechase Pier i po krótkim, ale przyjemnym spacerze, postanowiłam, że to idealny moment, aby wrócić do metra i kontynuować moją podróż po Nowym Jorku.

W drodze powrotnej do metra, przechodzę obok murów upamiętniających tragiczne wydarzenia z 11 września. To miejsce skłania do refleksji i przypomina o głębokich ranach, które pozostawiły te wydarzenia w sercu miasta. Niedaleko, trafiam również na pomnik Jackie’go Robinsona i Pee Wee Reese’a, legendarnych zawodników baseballowych. Ten pomnik to nie tylko hołd dla ich sportowych osiągnięć, ale przede wszystkim symbol głębokiej przyjaźni i wsparcia, jakie Reese okazywał swojemu czarnoskóremu koledze w czasach, gdy rasizm był jeszcze głęboko zakorzeniony w społeczeństwie. Pomnik stoi dumnie obok stadionu baseballowego „MCU Park”, gdzie regularnie swoje mecze rozgrywa drużyna Brooklyn Cyclones.

Ostatecznie docieram do stacji metra i wsiadam do pociągu linii F, który ma mnie zabrać w kierunku DUMBO, malowniczej dzielnicy położonej tuż przy Moście Brooklyńskim.

Powiązane posty:

New York CityPASS® dostępny jest w 3 opcjach:

• New CityPASS®
• C-All
• New York C-3

Zamów CityPASS®

Nowy Jork: CityPASS® z biletami do 5 najlepszych atrakcji

Z New York CityPASS® możesz zaoszczędzić 40% kosztów na wstępie do 5 słynnych atrakcji Nowego Jorku. Obejmuje on obserwatorium na 86 piętrze oraz muzeum na 2 piętrze Empire State Building oraz Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej. Wybierz 3 dodatkowe atrakcje spośród tarasu widokowego Top of the Rock®, promu do Statuy Wolności i Ellis Island, Memoriału i Muzeum 9/11, rejsów wycieczkowych Circle Line, muzeum Intrepid Sea Air and Space Museum lub Muzeum Guggenheima. Wszystkie oferty są zależne od dostępności.

Artykuł Coney Island i spacer wzdłuż plaży pochodzi z serwisu TL dev.

Śniadanie, tankowanie i w drogę… Znowu monotonna jazda przez pustynię. W Barstow zatrzymuje się, żeby rozprostować nogi i zaliczyć Starbucksa. Potrzebuję więcej kofeiny!

Gdzieś koło południa dojeżdżam do outletu w Los Angeles i udaję się na zakupy, nie ma to jak parę łachów, a i pamiątki też trzeba znaleźć. Jak to w takich miejscach bywa jest też kilka fastfoodów i małych restauracji. Akurat dobra okazja, żeby coś zjeść. Po lunchu jadę do „mojego” hotelu w Santa Monica. Po co zmieniać coś co było sprawdzone… Zostawiam graty i jadę do Venice Beach.

Venice

Po polsku to Wenecja. Mówiłam już, że w Stanach można znaleźć wszystko? Jest to dzielnica Los Angeles znana głównie ze swojej plaży (Venice Beach) i z kanałów podobnych do kanałów weneckich, od nich też wzięła się nazwa.

Na pierwszy ogień idą kanały. Pierwsza różnica jaką zauważam między tymi a oryginalnymi to to, że tutaj tak nie śmierdzi jak od kanałów weneckich. Poza ty, nie oszukujmy się, architektura też jest inna. Niby weneckie ale inne. Ładne, nawet bardzo ładne. Naprawdę świetne miejsce na popołudniowy leniwy spacer. Wille, ogródki i dużo zieleni. Mogłabym tak dreptać i dreptać! Jest 8 stycznia a ty grzeje ciepło kalifornijskie słonko a termometr wskazuje 15 stopni. Rany! Jak mi się nie chce wracać!

Czas na Venice Beach i promenadę

Venice Beach jest jedną z bardziej znanych atrakcji turystycznych Los Angeles. Z długą promenadą wzdłuż plaży jest również naturalnym centrum kulturalnym. Stąd pochodzi grupa The Doors!

Ok, jest ciepło, ale bądź co bądź to tylko 15 stopni, a tu widzę ludzi normalnie kąpiących się w oceanie! No nie wiem, czy by się odważyła! Miło jest jednak przejść się po piasku i poobserwować kalifornijskich wariatów. Ludzi bardzo dużo nie ma, pewnie dlatego, że to zima a nie lato, a gówny ruch koncentruje się wokół mola. Tam też się udaję. Gdzieś przy końcu poznaję dwie czarnoskóre szalone dziewczyny. Ucinamy sobie miła pogawędkę, opowiadają mi o tym gdzie mieszkają co robią i wypytują mnie co widziałam w Kalifornii. Fajnie jest tak porozmawiać z miejscowymi. Gdzieś poza molo po piasku szaleje ratownik w czerwonym samochodzie, po czym wychodzi i zbiera śmieci z plaży. Próbuję zrobić zdjęcie, ale za dobrze nie wychodzi, bo jest za daleko. Słońce w końcu zachodzi a ja buzię otwieram ze zdumienia nad tym, jak tam jest pięknie! WOW i WOW i jeszcze raz WOW. Wciągam się też w rozmowę z jakimś miejscowym fotografem, który mi opowiada o tym jak chce zrobić film poklatkowy z zachodzącym słońcem.

Zaczynam się pomału wycofywać z plaży, jeszcze jedno spojrzenie i jeszcze jedna pogawędka. Jakiś starszy pan się zatrzymuje i zagaduje „Pięknie, prawda?” Pięknie, pięknie proszę pana, będzie mi tego brakowało!

Karnet Go City All-Inclusive z ponad 40 atrakcjami

Odkryj najciekawsze atrakcje w Los Angeles i Hollywood, takie jak na przykład Aquarium of the Pacific, Dolby Theatre i Madame Tussauds Hollywood. Dodatkowo, przy zakupie 3-, 5- lub 7-dniowego karnetu otrzymasz bezpłatny bilet do Universal Studios Hollywood.

Zamów KARNET GO City

Artykuł Pożegnanie z Kalifornią pochodzi z serwisu TL dev.

Powoli zaczynam się przystosowywać do nowej strefy czasowej, chociaż pobudki jeszcze są wczesne. Budzę się z radością, bo w perspektywie dzisiaj mam dotarcie do San Francisco i nie mogę się już doczekać. Przygotowuję się do nowego dnia i gdy już jestem gotowa wybieram się jeszcze na śniadanie. W hotelu, a raczej chyba motelu, który wybrałam śniadania serwowane są na recepcji. Nie liczę na to, że będą mieli coś bezglutenowego, więc zabieram swoje zapasy, ale poranną gorącą kawą nie pogardzę. Konsumuję w towarzystwie recepcjonisty i wykorzystuję okazję do rozmowy. Pyta się mnie dokąd jadę, więc mówię, że do San Francisco i wyrażam zadowolenie z pięknej pogody. Pan zaczyna się śmiać i mówi, abym nie liczyła na piękną pogodę przy Golden Gate bo często bywa tak, że gdy wkoło jest pięknie to akurat w San Francisco pogoda jest beznadziejna. Radzi też unikać przejazdów przez mosty w godzinach szczytu. Dziękuję mu za rady i się żegnam. I znowu wyruszam w drogę. Z zarezerwowaniem hotelu w San Francisco miałam problemy, bo robiłam to przez booking.com a w przypadku wybranego hotelu płatność należała się z góry, bo chciałam skorzystać ze zniżek. Dostałam jednak odmowę, ponieważ z nieznanych mi powodów moja karta kredytowa nie została zaakceptowana. Z racji tego, że w San Francisco hotele są dosyć drogie, zdecydowałam się skorzystać z serwisu Airbnb. Nie mając również problemów z transportem zdecydowałam się na noclegi poza San Francisco i zarezerwowałam pokój u bardzo sympatycznej Anissy w Richmond, tuż zaraz za Oakland. Z perspektywy czasu myślę, że to był błąd, bo jednak trochę czasu zajmowały mi dojazdy tam i z powrotem, a do tego codziennie musiałam doliczyć kilka dolarów za przejazd mostami (tylko przy wjeździe do miasta, ale zawsze). Z Anissą umówiłam się dopiero na wczesny wieczór więc zdecydowałam, że czas spędzę w mieście.

W kierunku San Francisco

Z Monterey do San Francisco jest ponad 180 km, co przy robotach na drogach miało mi zająć około 2,5 godziny. Skorzystałam z okazji, że przejeżdżam przez Palo Alto i podjechałąm zobaczyć, gdzie urzęduje wujek Google 🙂

Dojechałam tam bez większych problemów, obejrzałam pięknie utrzymane ulice wokół kampusu, zajrzałam do Facebooka i pokręciłam się jeszcze po Dolinie Krzemowej. Czas mnie nie gonił, więc ze spokojem jeszcze zatankowałam i wybrałam się na obiad i uzupełnienie prowiantu. W godzinach popołudniowych w końcu wjechałam do San Francisco! I zaczęły mną targać (bardzo pozytywne) emocje. W końcu byłam w mieście, które już od dawna chciałam odwiedzić. Nie mogłam się już doczekać, kiedy zobaczę most Golden Gate…

Bakery Beach

Naoglądałam się filmów i naczytałam przewodników i postanowiłam na pierwsze spotkanie z tym ogromnym mostem wybrać się na Bakery Beach, plażę niedaleko Golden Gate, z której rozciągają się bardzo ładne widoki.  Ustawiam więc nawigację w telefonie i zadowolona wbijam się w dość intensywny ruch na drodze. Pomału mina mi zaczyna rzednąć i przypominają mi się słowa pana z recepcji, bo na szybach samochodu zaczynają się pojawiać krople deszczu. Nieugięta jednak jadę dalej. Docieram na parking niedaleko plaży i wybieram się na spacer. Zaczynam kląć, że nie mam parasola albo przynajmniej kurtki przeciwdeszczowej, bo gdy docieram do plaży deszcz zaczyna już lekko zacinać, a zimne powietrze znad oceanu nie uprzyjemnia spaceru, wręcz przeciwnie. Docieram na plażę i tle co udaje mi się zobaczyć znajduje się na zdjęciach poniżej! No super…

Uciekam z powrotem do samochodu i postanawiam sprawdzić, czy uda mi się podjechać trochę bliżej. Udaje mi się dojechać nieopodal Golden Gate Welcome Center i parkuję zadowolona. Nie zważając na deszcz, wiatr i zimno udaję się na most! Nie, żeby widoki były dużo lepsze, ale w jakimś stopniu zaspokajam moją ciekawość i cieszę się ogromnie, że już tu jestem.

Nie zatrzymuję się jednak długo bo mam nadzieję, że w następnych dniach będę miała więcej szczęścia do dobrej pogody i że uda mi się zobaczyć most w pełnej jego okazałości, wbrew temu co niektórzy mówią, że zawsze jest on zamglony.

Kierunek Richmond

Dochodzę do wniosku, że nie ma się co męczyć i postanawiam pojechać do mojej gospodyni. Przejeżdżam wzdłuż zatoki i wciskam się w korki, żeby przejechać przez dzielnicę finansową i dostać się na most Oakland Bay Bridge – drugi ogromy most, który łączy San Francisco z resztą świata.

Przejazd jest długi i monotonny, bo niestety trafiam na godziny szczytu. Kiedy zjeżdżam z autostrady w Oakland jest już ciemno, a ja jestem głodna. Nie chcąc robić problemów mojej gospodyni zatrzymuję się jeszcze w mieście na szybką prawie-kolację.

Dojeżdżam w końcu do Anissy. W domu wita mnie sympatyczna młoda dziewczyna, która zaczyna objaśniać zasady funkcjonowania domu i pokazuje mi mój pokój. Jest bardzo ładny i ma duże wygodne łóżko. Reszta wieczoru mija mi na rozmowie, rozpakowywaniu się i planowaniu dnia następnego.

Karnet Go City All-Inclusive z ponad 25 atrakcjami

Odkryj najciekawsze atrakcje w San Francisco takie jak na przykład Aquarium of the Bay, California Academy of Science, San Francisco Zoo, Walt Disney Family Museum czy de Young Museum.

Zamów karnet Go City

Artykuł W końcu San Francisco! pochodzi z serwisu TL dev.