Nie bez powodu ten podziemny pałac przyciąga rzeszę zwiedzających. Pod ulicami współczesnego Stambułu kryje się prawdziwy klejnot architektury – komnata o powierzchni niemal 10 000 metrów kwadratowych, podparta setkami marmurowych kolumn, gdzie każdy krok odbija się echem od sklepionego sufitu.

Historia Zatopionej Cysterny Bazyliki w Stambule

Geneza budowy podziemnego zbiornika na wodę w VI wieku

Cysterna Bazyliki powstała w 532 roku na rozkaz cesarza Justyniana I Wielkiego – tego samego władcy, który zlecił budowę słynnej Hagia Sophii. Decyzja o jej wznieseniu nie była przypadkowa. Po krwawym powstaniu Nika w tym samym roku, które niemal strawione pożogą miasto, cesarz postanowił nie tylko odbudować zniszczone budynki, ale też zabezpieczyć Konstantynopol przed przyszłymi oblężeniami.

Miejsce, gdzie dziś znajduje się cysterna, nie zostało wybrane przypadkowo. Wcześniej stała tu bazylika bazylika św. Eliasza (łac. basilica Sancti Eliae), jedna z najważniejszych świątyń wczesnego Konstantynopola. Po jej zniszczeniu  532 roku podczas powstania Nika Justynian zdecydował się wykorzystać te podziemia do stworzenia gigantycznego zbiornika na wodę.

System wodociągowy Konstantynopola

W czasach byzantyjskich Konstantynopol miał około pół miliona mieszkańców, co czyniło go jednym z największych miast ówczesnego świata. Problem polegał na tym, że półwysep, na którym leży Stambuł, praktycznie nie ma naturalnych źródeł wody pitnej.

Rozwiązaniem były akwedukty – imponujące budowle inżynieryjne, które transportowały wodę z odległych źródeł. Cysterna Bazyliki była zasilana głównie przez Akwedukt Walensa (Bozdoğan Kemeri), który do dziś można podziwiać w Stambule, oraz system Akweduktu Malovaz. Woda płynęła z Lasu Belgradzkiego, znajdującego się 19 kilometrów na północ od miasta.

Cysterna miała za zadanie zaopatrywać w wodę pałac cesarski w przypadku wybuchu wojny lub zatrucia wody pochodzącej z akweduktów. Ten gigantyczny podziemny zbiornik mógł pomieścić 80-100 000 metrów sześciennych wody, zapewniając miastu bezpieczeństwo wodne nawet podczas najdłuższych oblężeń.

Po zdobyciu Konstantynopola przez Turków w 1453 roku cysterna stopniowo upadła w zapomnienie. Nowi władcy preferowali świeżą wodę bezpośrednio z akweduktów i nie obawiali się oblężenia miasta. Ze względu na te preferencje cysterna została porzucona i uległa zapomnieniu aż do połowy XVI wieku, kiedy to holenderski podróżnik Gyllius ponownie ją odkrył, zauważając, że miejscowi mieszkańcy wydobywali wodę z małych otworów w swoich piwnicach, a nawet łowili tam ryby.

Budowa monumentalnego dzieła

Według źródeł historycznych, przy budowie pracowało około 7000 pracowników. Podobno wielu z nich zginęło podczas realizacji tego ambitnego projektu. Budowę rozpoczęto w 532 roku za panowania cesarza Justyniana I i trwała do 542 roku.

Gotowa cysterna była imponującym dziełem inżynieryjnym – miała 140 metrów długości i 70 metrów szerokości, i zajmowała powierzchnię około 10.000 metrów kwadratowych. Jej wnętrze podtrzymuje 336 marmurowych kolumn, każda o wysokości 9 metrów, ustawionych w rzędach po 28 kolumn każdy. Cysterna mogła pomieścić do 80.000 ton wody, zaopatrując Wielki Pałac cesarski i okoliczne budynki.

Po zdobyciu Konstantynopola przez Osmanów w 1453 roku cysterna służyła jeszcze przez jakiś czas jako źródło wody dla ogrodów Pałacu Topkapı. Gdy Turcy stworzyli własne systemy wodne, sarnıç została opuszczona i zapomniana, aż do jej ponownego „odkrycia” przez holenderskiego podróżnika Petrusa Gylliusa w latach 1544-1550.

Czasy osmańskie i zapomnienie

Po zdobyciu Konstantynopola przez Turków w 1453 roku, Cysterna Bazyliki początkowo nadal służyła jako centrum dystrybucji wody dla okolic Sarayburnu i Bahçe Kapısı. Była również wykorzystywana do zaspokajania potrzeb Pałacu Topkapı. Jednak gdy Osmanowie stworzyli własne systemy wodne i naprawili starożytne akwedukty bizantyjskie, funkcja cysterny jako centrum dystrybucji wody została częściowo ograniczona.

Ponowne odkrycie

W połowie XVI wieku strukturę tę „ponownie odkrył” dla świata zachodniego francuski naturalista i topograf Petrus Gyllius, który mieszkał w Stambule w latach 1544-1555. Był pierwszym, który dokonał systematycznych pomiarów cysterny, ustalając że ma ona 336 stóp długości, 182 stopy szerokości, a jej obwód wynosi 224 kroki rzymskie.

Gyllius dokładnie policzył wszystkie kolumny – odnotował ich dokładnie 336 – i w swoich badaniach zanotował istnienie licznych studni na szczycie cysterny. W swoich zapiskach wspomniał, że mieszkańcy dzielnicy doskonale znali istnienie cysterny i aktywnie z niej korzystali, pisał, iż „czerpią wodę wiadrami, a nawet pływają łódkami wewnątrz, oświetlając przestrzeń kagankami i łowią ryby. Przez studnie do wnętrza cysterny przenika powietrze i światło, a ryby pływają w tych promieniach„.

Historia współczesna cysterny

W latach 2016-2022 cysterna przeszła najobszerniejszą restaurację w swojej historii. Usunięto 1.440 m³ uszkodzonych zapraw cementowych z okresu późniejszego oraz znaczne ilości betonu z konstrukcji chodników. 

Zastąpiono je nowoczesnymi, lekkimi platformami ze stali modułowej. Wzmocniono konstrukcję przeciwko trzęsieniom ziemi, wymieniając stare elementy stalowe na nowoczesny system napinający z stali nierdzewnej. Po raz pierwszy od 1500 lat odsłonięto oryginalną ceglaną posadzkę.

Architektura cysterny

Wymiary i konstrukcja

Cysterna Bazyliki zachwyca przede wszystkim swoimi rozmiarami. Schodzisz w dół i widzisz prostokątną komorę o długości 143 metrów  i 65 metrów szerokości, dającym jej powierzchnię 9800 metrów kwadratowych. Wysokość wnętrza wynosi 9 metrów, a całość może pomieścić do 100 000 metrów sześciennych wody (około 80 000 ton).

Konstrukcja opiera się na systemie 336 kolumn ustawionych w 12 rzędach po 28 kolumn każdy. Kolumny są oddalone od siebie o 4,8 metra (około 16 stóp), co tworzy regularny wzór przypominający las kamiennych filarów.

Kolumny pochodzące z różnych epok

Jedną z najbardziej fascynujących cech Cysterny Bazyliki jest różnorodność jej kolumn. Bizantyjscy budowniczowie, chcąc przyspieszyć budowę i obniżyć koszty, wykorzystali kolumny z wcześniej rozbieranych budowli – świątyń pogańskich, rzymskich term czy zniszczonych pałaców.

W rezultacie każda kolumna ma swoją historię. Można tu znaleźć:

• 98 kolumn w stylu korynckim z charakterystycznymi kapitelami ozdobionymi liśćmi akantu
• 238 kolumn doryckich o prostszej formie
• Pojedyncze egzemplarze w stylu jońskim

Materiały również się różnią znajdziemy kolumny z białego marmuru z wyspy Prokonesos (dzisiejsza Marmara), a także granitowe z Egiptu czy porfirowe z Azji Mniejszej.

System konstrukcyjny

Sklepiony sufit cysterny został wykonany z cegieł ułożonych w koncentryczne kwadraty. Taka konstrukcja, zwana sklepieniem krzyżowym, idealnie rozkłada ciężar i jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi, dlatego też Cysterna Bazyliki przetrwała ponad 20 silnych wstrząsów w ciągu swojej historii.

Ściany cysterny mają grubość 4,8 metra i zostały wyłożone specjalną zaprawą hydrauliczną, która zapewniała szczelność i chroniła przed przenikaniem wody gruntowej.

Podłoga i system odpływowy

Oryginalna podłoga z VI wieku była wykonana z bizantyjskich cegieł. W latach 80-tych XX wieku podczas renowacji usunięto około 1440 metrów sześciennych betonu i 1600 metrów sześciennych osadów, by odsłonić pierwotną posadzkę.

Bizantyjscy inżynierowie zadbali też o system odpływowy – w podłodze znajdują się specjalne otwory i rynny, które pozwalały na całkowite opróżnienie zbiornika w przypadku konieczności konserwacji.

Najciekawsze elementy Cysterny Bazyliki

System konstrukcyjny

Sklepiony sufit cysterny został wykonany z cegły, a jego konstrukcja idealnie rozkłada ciężar i zapewnia wyjątkową trwałość – dzięki temu Cysterna Bazyliki przetrwała przez ponad półtora tysiąca lat, wliczając w to liczne trzęsienia ziemi.

Ściany cysterny mają grubość 4-4,8 metra i zostały wyłożone specjalną zaprawą hydrauliczną, która zapewniała szczelność i chroniła przed przenikaniem wody gruntowej.

Podłoga i system odpływowy

Oryginalna podłoga z VI wieku była wykonana z bizantyjskich cegieł. W latach 80. XX wieku podczas wielkiej renowacji usunięto około 1440 metrów sześciennych betonu i 1600 metrów sześciennych osadów, aby odsłonić pierwotną posadzkę.

Bizantyjscy inżynierowie zadbali też o system odpływowy – w podłodze znajdują się specjalne otwory i rynny, które pozwalały na całkowite opróżnienie zbiornika w przypadku konieczności konserwacji.

Głowy Meduzy, strażniczki podziemnego pałacu

Najbardziej rozpoznawalnym elementem Cysterny Bazyliki są dwie głowy Meduzy służące jako bazy kolumn w północno-zachodnim narożniku zbiornika. Jedna z nich ustawiona jest do góry nogami, druga bokiem; powodu takiego ustawienia nie znalazłam w żadnym z oficjalnych źródeł, ale to pozornie dziwne ułożenie podobno ma swoje uzasadnienie. Według bizantyjskich wierzeń, odwrócenie głowy Gorgony miało zneutralizować jej moc zamieniania w kamień wszystkiego, na co spojrzy.

Pochodzenie tych rzeźb również pozostaje zagadką. Większość archeologów uważa, że pochodzą one z czasów rzymskich i zostały przeniesione z jakiegoś wcześniejszego monumentu lub świątyni. Jakość wykonania świadczy o tym, że były to elementy bardzo ważnej budowli – prawdopodobnie forum lub łuku triumfalnego.

W mitologii greckiej Meduza była jedną z trzech Gorgon – potwornych sióstr o włosach ze żmij, których spojrzenie zamieniało w kamień. Paradoksalnie, mimo swojej monstrualnej natury, była także uważana za symbol ochrony – jej wizerunek umieszczano na tarczach, amuletach i ważnych budowlach.

Kolumna łez

Wśród setek filarów wyróżnia się „Kolumna łez” (tur. Ağlayan Sütun), która od stuleci intryguje zwiedzających. Na jej powierzchni widoczne są charakterystyczne wzory przypominające oko, otoczone koncentrycznymi kręgami, które rzeczywiście wyglądają jak ślady łez spływających po kamieniu.

Według lokalnej legendy kolumna płacze za wszystkimi siedmioma tysiącami niewolników, którzy zginęli podczas budowy cysterny. Bardziej prozaiczne wyjaśnienie wskazuje jednak na naturalny proces zwietrzenia marmuru, który w połączeniu z wilgocią tworzy te charakterystyczne wzory.

Inskrypcje historyczne

Na niektórych kolumnach można dostrzec ślady po bizantyjskich i osmańskich inskrypcjach. Część z nich to znaki kamieniarzy, inne to pamiątki po ludziach, którzy przez wieki odwiedzali to miejsce.

Cysterna w kulturze – od Bonda do Dana Browna

Produkcje z Hollywood

Cysterna Bazyliki pojawiła się na dużym ekranie w 1963 r. w filmie „From Russia with Love”, drugiej części cyklu o Jamesie Bondzie. W scenie z udziałem Seana Connery’ego agent 007 i Kerim Bey przepływają łodzią wśród kolumn, wykorzystując zbiornik do obserwacji fikcyjnego radzieckiego konsulatu. Dialog w filmie błędnie przypisuje budowlę cesarzowi Konstantynowi i umieszcza ją pod placówką sowiecką w Stambule; w rzeczywistości cysterna powstała, jak już wspominałam, za Justyniana I i znajduje się w dzielnicy Sultanahmet, 150 m na południowy-zachód od Hagii Sophii, daleko od dawnej ambasady Rosji w Beyoğlu.

Literatura i współczesna kultura

W bestsellerze Dana Browna „Inferno” (2013) dramatyczny finał rozgrywa się właśnie w Bazylice Cysternie, a w ekranizacji z 2016 r., kręconej głównie w studiu pod Budapesztem, Tom Hanks pojawia się w jej wiernej scenografii.

Cysterna Bazyliki pojawia się również w tureckim serialu Netflixa „The Protector”, gdzie stanowi jedno z kluczowych miejsc akcji pierwszego sezonu. Można zobaczyć ją również w licznych filmach dokumentalnych o architekturze i inżynierii starożytnego Konstantynopola (m.in. produkcje BBC oraz TRT).

Zwiedzanie Cysterny Bazyliki w praktyce

Godziny otwarcia i ceny

Cysterna Bazyliki (Yerebatan Sarnıcı) jest czynna codziennie:

Cena biletów do Bazyliki Cysterny

• zwiedzanie dzienne: 1500 lir tureckich
• zwiedzanie nocne „Night Shift” z efektowną iluminacją świetlną: 2400 lir tureckich

Darmowy wstęp

Wstęp za darmo przysługuje:

Museum Pass Istanbul nie jest tu honorowany, ponieważ obiekt należy do sieci miejskich muzeów Kültür AŞ, a nie do resortu Kultury i Turystyki.

Sesje nocne w Cysternie

Sesje nocne („Night Shift”) pozwalają obejrzeć Cysternę Bazyliki po zmroku, przy artystycznym oświetleniu i podkładzie muzycznym. Wieczorny program zazwyczaj obejmuje:

Ile czasu zarezerwować na zwiedzanie Cysterny Bazyliki w Stambule?

Zwiedzanie podziemnego „Pałacu” warto zaplanować z zegarkiem w ręku: na szybkie przejście między kolumnami wystarczy pół godziny, ale jeśli chcesz w spokoju posłuchać audio-przewodnika, zrobić kilka ujęć głów Meduzy i zatrzymać się przy Kolumnie Łez, zarezerwuj sobie pełną godzinę.

Miłośnicy historii czy fotografii zazwyczaj spędzają tu około 90 minut, a wycieczki łączone z Hagią Sophią rozciągają pobyt do dwóch godzin, z czego mniej więcej 45–60 minut przypada na samą cysternę. W szczycie sezonu kolejka przed wejściem potrafi dorzucić kolejne 15 minut oczekiwania.

Jak uniknąć tłumów w Cysternie?

Najgorsze godziny to 10:00-16:00, szczególnie w weekendy i dni świąteczne. 

Najspokojniej jest:

Jak kupić bilet do Cysterny Bazyliki?

Bilet możesz kupić na dwa sposoby, online lub w kasie przy wejściu, ale rezerwacja internetowa oszczędza czas.

Zakup biletu online

Strony autoryzowane przez operatora Kültür AŞ (np. GetYourGuide, Tiqets) sprzedają bilety „skip-the-line” z kodem QR. Po przyjściu ustawiasz się w kolejce oznaczonej „LINE FOR ONLINE TICKETS”, pokazujesz kod w telefonie i wchodzisz bez stania w kolejce do kasy. Większość pakietów zawiera audioprzewodnik lub krótkie oprowadzanie licencjonowanego przewodnika.

Zakup w kasie na miejscu

W kasie sprzedaje się bilety dzienne (09:00-18:30) oraz Bilety nocne (19:30–22:00). Bilety nocne są dostępne wyłącznie w kasie od 19:30 tego samego dnia. Od 1 sierpnia 2025 w kasie można płacić wyłącznie bezgotówkowo.

W sezonie przed kasami ustawiają się wielogodzinne kolejki, dlatego zdecydowana większość turystów wybiera bilet online i wchodzi od razu przez dedykowane wejście.

Kup bilet

Kup bilet do Cysterny Bazyliki w Stambule

• Szybki wstęp do Cystern Bazyliki i audioprzewodnik
• Bilet łączony do Cysterny Bazyliki i Hagia Sophia
• Cysterna Bazyliki – wstęp bez kolejki i wycieczka z przewodnikiem
• Cysterna Bazyliki & Pałac Topkapi & Hagia Sophia bilety łączone
• Błękitny Meczet, Hagia Sophia i zwiedzanie Cysterny Bazyliki

Bilety online – czy warto?

Zdecydowanie tak! Zakup biletów online pozwala:

Przewodnicy i audio-przewodniki

Przewodnik z licencją to świetny sposób na poznanie historii i ciekawostek, których nie dowiesz się samodzielnie. 
Samodzielne zwiedzanie ułatwia audio-przewodnik. Oficjalny serwis Kültür AŞ oferuje ścieżki audio w pięciu językach: angielskim, hiszpańskim, francuskim, niemieckim i włoskim; wersji polskiej w ofercie 2025 r. nie ma. Koszt wypożyczenia to 200 TRY, a nagranie trwa około 30 minut.

Warunki wewnątrz

Wnętrze cysterny jest chłodne (zwykle 14–18 °C) i bardzo wilgotne – różnica temperatur między podziemiami a upalnym latem na powierzchni może sięgać kilkudziesięciu stopni. Zazwyczaj jest tam chłodno i wilgotno.

Co zabrać ze sobą:

Dostępność dla osób niepełnosprawnych

Cysterna Bazyliki jest częściowo dostosowana do potrzeb osób poruszających się na wózkach. Przy głównym wejściu działa winda, a na głównej trasie zwiedzania zamontowano pochylnie i poręcze ułatwiające przejazd. Ze względu na ograniczenia konstrukcyjne nie wszystkie zakamarki – zwłaszcza najdalej położone platformy przy głowach Meduzy – są dostępne; w tych miejscach wciąż znajdują się schody lub wąskie przejścia.

Zaleca się wcześniejsze zgłoszenie potrzeby skorzystania z windy obsłudze obiektu, aby przyspieszyć wejście.

Organizowane wystawy i wydarzenia

Cysterna Bazyliki od 2022 roku pełni nie tylko funkcję zabytku, lecz także nowoczesnej przestrzeni kulturalnej. Po gruntownej renowacji regularnie odbywają się tu wystawy sztuki współczesnej i instalacje multimedialne wykorzystujące światło, w tym projekcyjny mapping oraz efektowne iluminacje LED, tworzące wyjątkowy klimat.

Wydarzenia obejmują m.in.:

Co zobaczyć w pobliżu

Cysterna Bazyliki znajduje się w samym sercu dzielnicy Sultanahmet, więc możesz łatwo połączyć jej zwiedzanie z innymi atrakcjami.

W najbliższej okolicy znajdziesz:

Trochę dalej w dzielnicy Sultanahmet:

Wszystkie te atrakcje znajdują się w tej samej dzielnicy historycznej i są łatwo dostępne pieszo.

Inne podziemne cysterny w Stambule

Jeśli zachwyci cię Cysterna Bazyliki, w historycznej dzielnicy Fatih znajdziesz jeszcze dwa odrestaurowane zbiorniki, które warto dodać do planu zwiedzania.

Cysterna Tysiąca i Jednej Kolumny (Binbirdirek Sarnıcı) to kameralna sala wsparta na 224 marmurowych kolumnach, zbudowana w IV wieku jako część pałacu przy dawnym Hipodromie. Znajdziesz ją przy placu między Hipodromem a ulicą Divan Yolu, kilka minut pieszo od Cysterny Bazyliki. Bilety kupuje się w kasie przy wejściu, a w 2025 roku cena standardowa wynosi 200 lir tureckich, choć warto sprawdzić aktualną stawkę przed wizytą. Cysterna jest czynna codziennie, zwykle w godzinach 10:00-17:00, przy czym ostatnie wejście możliwe jest 30 minut przed zamknięciem.

Druga z cystern to Cysterna Teodozjusza (Şerefiye Sarnıcı), która jest mniejsza, ale najstarsza spośród trzech dostępnych do zwiedzania. Powstała w V wieku z myślą o wodach Akweduktu Walensa i znajduje się przy Piyer Loti Caddesi, na południe od placu Beyazıt, kilkanaście minut spacerem od Sultanahmet. Dodatkową atrakcją są multimedialne pokazy świetlne z muzyką, które odbywają się co godzinę i nadają wnętrzu magiczny klimat. Cysterna jest otwarta codziennie w godzinach 09:00-19:00, a obecnie (2025) bilet dla turystów kosztuje 650 lir tureckich. Podobnie jak w przypadku Cysterny Bazyliki, Museum Pass nie jest tu honorowany.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o Cysternie Bazyliki, zajrzyj na oficjalną stronę internetową.

Podsumowanie – dlaczego warto zejść do podziemi

Gdy pierwszy raz zejdziesz do Cysterny Bazyliki, pewnie pomyślisz to samo co ja – jak to możliwe, że coś takiego przetrwało aż półtora tysiąca lat? Te setki kolumn w półmroku, odbicia światła w wodzie i echo każdego kroku. Wygląda jak scenografia do filmu (co słusznie zostało przez Hollywood wykorzystane), a jednak jest to prawdziwe.

Warto pamiętać, że kolumny pochodzą z różnych starszych budowli, Bizantyjczycy po prostu używali tego, co mieli pod ręką. Praktyczne podejście, które się sprawdziło.

Dziś cysterna służy też jako sala koncertowa i przestrzeń wystawiennicza. Standardowe zwiedzanie zajmuje około godziny, ale jeśli interesuje cię historia, możesz zostać dłużej.
Najlepiej iść rano lub wieczorem – wtedy jest mniej tłumów. Weź kurtkę, bo w podziemiach jest chłodno nawet latem.

Artykuł Zatopiona Cysterna Bazyliki w Stambule – Yerebatan Sarnıcı pochodzi z serwisu TL dev.

Wyobraź sobie, że stoisz dokładnie tam, gdzie kiedyś żegnano pasażerów tego ikonicznego pociągu – Orient Expressu, symbolu luksusu i dalekich podróży. Dziś Sirkeci Istanbul jest nie tylko zwykłą stacją kolejową. Jest miejscem, w którym historia przeplata się z codziennym życiem miasta, łącząc XIX-wieczną elegancję z nowoczesnymi tunelami Marmaray. W jego murach wciąż czuć magię dawnych dni, na zawsze splątaną z atmosferą współczesnego Stambułu.

Co sprawia, że dworzec Istanbul Sirkeci nadal przyciąga tłumy? Ruszamy w podróż, by odkryć sekrety tego niezwykłego miejsca, które od ponad stu lat zachwyca i inspiruje!

Sirkeci Istanbul w skrócie

Historia Dworca Sirkeci: Od Orient Expressu po dzień dzisiejszy

Początki budowy

Pod koniec XIX wieku Stambuł, jako stolica Imperium Osmańskiego, był miastem pełnym kontrastów. To tutaj Wschód splatał się z Zachodem. W tym czasie sułtan Abdülhamid II postanowił zmodernizować transport, by wzmocnić handel i ułatwić podróże. Tak powstał pomysł budowy Dworca Kolejowego Sirkeci. Projekt powierzono niemieckiemu architektowi Augustowi Jasmundowi, który stworzył budynek łączący europejską elegancję z osmańskimi detalami. Otwarty w 1890 roku dworzec zachwycał od pierwszej chwili. Kolorowe witraże, misterna ornamentyka i szerokie łuki w oknach tworzyły niepowtarzalny klimat. Stambuł zyskał nie tylko praktyczny węzeł komunikacyjny, ale i architektoniczną perełkę.

Złoty okres Orient Expressu

Kiedy w 1883 roku ruszył Orient Express, dworzec Sirkeci zyskał prawdziwą sławę. Ten luksusowy pociąg kursował bowiem między Paryżem a Stambułem, czyniąc stację wschodnią bramą do fascynującej podróży. Co więcej, przejazd nim uchodził za spełnienie marzeń. Luksusowe wagony, wykwintne posiłki i zmieniające się krajobrazy przyciągały elitę: pisarzy, polityków, a nawet szpiegów. W rezultacie dworzec stał się miejscem pełnym opowieści – o miłości, intrygach i przygodach.

Czasy współczesne

Dziś era wielkich pociągów długodystansowych minęła, ale pomimo tego Sirkeci nie straciło swojego uroku. Część budynku przekształcono w atrakcję turystyczną, a perony przypominają o dawnych czasach. Jednocześnie dworzec żyje swoim życiem – obok działa nowoczesna stacja linii Marmaray, która łączy brzegi Bosforu tunelem pod wodą.

Lokalizacja i znaczenie 

Dworzec Sirkeci znajduje się w strategicznym punkcie po europejskiej stronie Stambułu, na styku Złotego Rogu i Bosforu. Leży na północny zachód od znanych zabytków, m.in. Parku Gülhane i Pałacu Topkapı. Jest ważnym węzłem komunikacyjnym, łączącym Europę i Azję. Bliskość Mostu Galata oraz historycznego centrum miasta, w tym Wielkiego Bazaru, czyni go kluczowym punktem transportowym. Założenie stacji przyczyniło się do rozwoju społecznego i gospodarczego Stambułu, wspierając handel i wymianę kulturalną między kontynentami. Pomimo ograniczonej przestrzeni pomiędzy Złotym Rogiem a wzgórzem, Dworzec Sirkeci odgrywa znaczącą rolę jako główny łącznik między Europą a Azją. Tym samym umacnia swoje historyczne znaczenie w mieście.

Współczesne wykorzystanie stacji Sirkeci

Dziś Dworzec Sirkeci w Stambule stanowi połączenie historycznego uroku i nowoczesnych udogodnień, co czyni go idealnym celem dla odwiedzających. Oto, co można zobaczyć i doświadczyć na Dworcu Sirkeci:

Orientalistyczna Architektura

Budynek dworca, zaprojektowany przez niemieckiego architekta Augusta Jasmunda, wyróżnia się niezwykłym połączeniem stylów europejskich i orientalnych. Co więcej, misternie zdobione detale, wysokie sufity, ozdobne okna i zabytkowe akcenty przenoszą zwiedzających w realia końca XIX wieku. W efekcie każdy, kto odwiedza to miejsce, może na chwilę cofnąć się w czasie i poczuć niepowtarzalną atmosferę tamtej epoki.

Dziedzictwo Orient Expressu

Dworzec Sirkeci pełnił rolę wschodniego terminalu słynnego Orient Expressu. Odwiedzający mogą zobaczyć tu zachowaną poczekalnię dla podróżnych, gdzie zgromadzono pamiątki oraz fotografie z czasów świetności kolei. Dzięki temu każdy zyskuje niepowtarzalny wgląd w luksusowe podróże z przeszłości, które do dziś budzą zachwyt i ciekawość.

Restauracja Orient Express

Restauracja na Dworcu Sirkeci, nazwana na cześć legendarnego pociągu Orient Express, jest nostalgicznym przypomnieniem o świetlanej przeszłości stacji. Kiedyś było to miejsce spotkań znanych gości, a dziś nadal przyciąga odwiedzających swoją wyjątkową atmosferą. Ponadto, jej wnętrze urządzono w stylu nawiązującym do złotych czasów Orient Expressu, co sprawia, że każdy posiłek staje się swoistą podróżą w czasie.

Dodatkowo, restauracja oferuje szeroki wybór dań inspirowanych kuchnią, którą niegdyś serwowano w wagonach słynnego pociągu. Dlatego jest to idealne miejsce nie tylko na smaczny obiad, ale także na chwilę relaksu w otoczeniu zabytkowych mebli, eleganckich dekoracji i pamiątek związanych z historią kolei. Jednak jej oferta nie kończy się na jedzeniu – restauracja regularnie organizuje koncerty, wystawy i inne wydarzenia kulturalne, dzięki czemu przyciąga miłośników sztuki i historii.

Muzeum Kolejnictwa

Na dworcu znajduje się niewielkie muzeum, które prezentuje zarówno historię Orient Expressu, jak i kluczową rolę Dworca Sirkeci w rozwoju Stambułu. Co więcej, wystawy obejmują historyczne artefakty, liczne dokumenty oraz fotografie, dzięki którym odwiedzający mogą lepiej poznać kontekst kulturowy. Dodatkowo, ekspozycja pozwala odkryć ciekawostki związane z dawnymi podróżami koleją oraz przybliża wpływ tej słynnej trasy na handel i turystykę. Tym samym, każdy miłośnik historii i kolejnictwa zyska wyjątkową okazję, by przenieść się w czasie i poczuć atmosferę minionej epoki.

Pokazy Wirujących Derwiszy:

W pobliżu Dworca Sirkeci, codziennie o 19:00, odbywają się pokazy Wirujących Derwiszy. Co prawda, nie są one organizowane bezpośrednio w restauracji, jednak wciąż stanowią ciekawą atrakcję kulturalną w okolicy. Co więcej, umożliwiają poznanie mistycznej tradycji tureckiego sufizmu, co dodatkowo wzbogaca wrażenia z wizyty w tej części miasta.

Nowoczesne Udogodnienia i Połączenia Transportowe

Dworzec Sirkeci w popkulturze

Bogata przeszłość Dworca Sirkeci i jego związki z Orient Expressem zapewniły mu stałe miejsce w kulturze popularnej. Szczególnie mocno zaznaczył się w literaturze oraz filmie. Światową sławę przyniosła mu powieść Agathy Christie z 1934 roku, Morderstwo w Orient Expressie. Pisarka podobno rozpoczęła pracę nad nią w 1933 roku, podczas pobytu w hotelu Pera Palace w Stambule. To właśnie ta historia uczyniła Dworzec Sirkeci celem pielgrzymek miłośników kryminałów i inspiracją dla licznych adaptacji. Romantyczny urok stacji wciąż przyciąga odwiedzających, przywołując nostalgię za złotą erą kolei i stanowiąc tło dla opowieści o przygodach i intrygach.

Dworzec Sirkeci służył również jako fascynujące tło w kilku znanych filmach, ukazując jego historyczne znaczenie i romantyczny urok. W filmie o Jamesie Bondzie z 1963 roku, Pozdrowienia z Rosji, stacja pełni istotną rolę. To właśnie stąd Bond i Tatiana Romanowa wyruszają Orient Expressem do Wenecji. Peron 1, uwieczniony w produkcji, pozostaje dostępny dla zwiedzających, przywołując wspomnienia o erze luksusowych podróży i międzynarodowej szpiegowskiej działalności. Dworzec bywał także tłem dla emocjonalnych scen w tureckim kinie, m.in. w filmie Ptaki na wygnaniu, podkreślając jego znaczenie w kulturze.

Jak dotrzeć do dworca Sirkeci 

Jest wiele sposobów aby dostać się do Dworca Sirkeci w Stambule:

Atrakcje w Pobliżu

Zabytki i znane atrakcje: Stacja znajduje się tuż przy najważniejszych zabytkach, takich jak Pałac Topkapı, Park Gülhane czy Hagia Sophia. Dzięki temu świetnie sprawdza się jako punkt wyjściowy do odkrywania bogatej historii Stambułu.

Eminönü i Bazar Przypraw: Do gwarnego placu Eminönü i pachnącego Bazaru Przypraw można dotrzeć w kilka minut. To świetne miejsce na zakupy i spróbowanie lokalnych przysmaków.

Hotele w pobliżu

Praktyczne Wskazówki dla Podróżnych

FAQ

Podsumowanie

Sirkeci Station w Stambule to nie tylko symboliczna brama łącząca Europę i Azję, lecz także miejsce przesiąknięte duchem dawnych podróży i fascynującą historią. Dzięki bogatemu dziedzictwu, związkom z Orient Expressem oraz licznym nawiązaniom w popkulturze, każdy turysta może tu znaleźć coś interesującego. Od zabytkowych peronów po nowoczesną linię Marmaray Stambuł, dworzec ten pozostaje obowiązkowym punktem na mapie stambulskich atrakcji.

Artykuł Stacja Sirkeci Istanbul – dworzec kolejowy Orient Expressu w Stambule pochodzi z serwisu TL dev.

Florencja (wł. Firenze), stolica regionu Toskanii we Włoszech, to miasto, które uosabia kwintesencję włoskiego renesansu, okresu kulturalnego, artystycznego i intelektualnego odrodzenia, które wywarło głęboki wpływ na całą Europę. Miasto jest muzeum pod gołym niebem, bogatym w arcydzieła architektury i bezcenne dzieła sztuki, co czyni je obowiązkowym celem podróży dla turystów z całego świata.

W XV wieku Florencja stała się centrum renesansu dzięki mecenatowi rodziny Medyceuszy i pomysłowości artystów takich jak Michał Anioł, Leonardo da Vinci, Donatello i Brunelleschi. Artyści ci odmienili miasto swoimi dziełami, inspirując kolejne pokolenia artystów we Włoszech i poza ich granicami.

Historia Florencji, kolebki Renesansu

Florencja, powszechnie uznawana za kolebkę renesansu, odegrała kluczową rolę w rozwoju kulturalnym i artystycznym nie tylko Włoch, ale całego zachodniego świata. Jej historia naznaczona jest serią ważnych wydarzeń, które ukształtowały miasto i jego dorobek kulturowy.

Założenie i wczesny rozwój

Florencja została założona jako kolonia rzymska około 59 r. p.n.e. pod nazwą Florentia. Położona w żyznej dolinie przeciętej rzeką Arno, szybko stała się ważnym ośrodkiem handlowym. W średniowieczu miasto zyskało na znaczeniu ze względu na strategiczne położenie wzdłuż szlaków handlowych między Rzymem a północną Europą.

Powstanie rodu Medyceuszy i epoka renesansu

Renesans we Florencji rozpoczął się w XIV wieku, ale osiągnął swój szczyt w XV i XVI wieku, w okresie, w którym rodzina Medyceuszy stała się jednym z najbardziej wpływowych mecenasów sztuki i kultury. Pod ich patronatem artyści tacy jak Leonardo da Vinci, Michał Anioł i Botticelli stworzyli jedne ze swoich najsłynniejszych dzieł.

Bogactwo zgromadzone dzięki handlowi i usługom bankowym pozwoliło Medyceuszom inwestować w dzieła sztuki i architektury, przekształcając Florencję w centrum niezwykłej twórczości artystycznej i intelektualnej. W tym okresie powstały również ważne budynki, takie jak katedra Santa Maria del Fiore, ze słynną kopułą zaprojektowaną przez Brunelleschiego.

Wydarzenia polityczne i społeczne

Na przestrzeni wieków Florencja przechodziła okresy zawirowań politycznych, w tym tymczasowej dominacji obcych mocarstw i intensywnej wewnętrznej rywalizacji. W 1434 r. Cosimo de’ Medici skonsolidował kontrolę swojej rodziny nad miastem, wyznaczając początek długiego okresu stabilności pod rządami Medyceuszy.

Florencja stała się stolicą Księstwa Toskanii w XVI wieku, a później, w latach 1865-1871, była stolicą Królestwa Włoch, w którym to okresie miasto przeszło znaczące przemiany urbanistyczne.

Wpływ i dziedzictwo kulturowe

Wpływ florenckiego renesansu wykraczał daleko poza granice miasta. Innowacje w sztuce, literaturze i nauce, które rozpoczęły się we Florencji, rozprzestrzeniły się w całej Europie, głęboko wpływając na rozwój kultury zachodniej. Historyczne centrum Florencji, z licznymi zabytkami i muzeami, zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, podkreślając jego uniwersalną wartość jako symbolu renesansu.

Historia Florencji jest nierozerwalnie związana z renesansem, okresem niezwykłego ożywienia kulturalnego, który odcisnął niezatarte piętno na historii światowej sztuki i kultury. Miasto nadal celebruje i zachowuje to bogate dziedzictwo poprzez swoje zabytki, muzea i tętniące życiem życie kulturalne, które przyciąga turystów z całego świata.

Co zobaczyć we Florencji: najlepsze muzea i galerie sztuki

Florencja słynie ze słynnych na całym świecie muzeów, w których znajdują się jedne z najważniejszych dzieł sztuki renesansu. Wśród nich Galeria Uffizi i Galeria Accademia to dwie najbardziej znane instytucje

Galeria Uffizi (Galleria degli Uffizi)

La Galleria degli Uffizi è uno dei musei d’arte più noti al mondo e un punto di riferimento essenziale per chi visita Firenze. Questa galleria ospita una collezione incomparabile di arte rinascimentale, inclusi capolavori di artisti come Leonardo da Vinci, Michelangelo, e Botticelli.

Galeria Uffizi znajduje się na Piazzale degli Uffizi, 6. Położona jest pomiędzy Palazzo Vecchio i rzeką Arno, oferując spektakularny widok na Ponte Vecchio.

Godziny otwarcia Galerii Uffizi to od wtorku do niedzieli, od 8:15 do 18:50, przy czym ostatni wstęp dozwolony jest o 17:30 . Muzeum jest zamknięte w poniedziałki, a także w Boże Narodzenie i Nowy Rok.

Per quanto riguarda la prenotazione dei biglietti, è fortemente consigliato acquistarli in anticipo per evitare lunghe attese, specialmente durante l’alta stagione. 

Adres

Piazzale degli Uffizi, 6,
50122 Firenze

Kup bilet

• Florencja: Bilet wstępu o określonej godzinie do Galerii Uffizi z pominięciem kolejki
• Florencja: Bilet priorytetowy Uffizi z aplikacją audio Masterpieces

Galeria Accademia i Dawid Michała Anioła

Galeria Accademia (Galleria dell’Accademia) jest najbardziej znana z tego, że znajduje się w niej Dawid Michała Anioła, jedna z najbardziej znanych i podziwianych rzeźb na świecie. Oprócz Dawida w galerii znajdują się inne dzieła Michała Anioła oraz kolekcja renesansowych obrazów.

Godziny otwarcia Galerii Accademia to od wtorku do niedzieli, od 8:15 do 18:50, przy czym ostatnie wejście dozwolone jest o 17:30 . Galeria jest zamknięta w każdy poniedziałek, a także w Nowy Rok, 1 maja i Boże Narodzenie.

Aby zarezerwować bilety do Galerii Accademia, można to zrobić online, wybierając żądaną datę i godzinę za pośrednictwem formularza rezerwacji na oficjalnej stronie internetowej lub na innych stronach oferujących usługi rezerwacji.

Mniej znane muzea warte odwiedzenia we Florencji

Oprócz tych największych, Florencja jest pełna mniej znanych, ale równie fascynujących muzeów, które warto odwiedzić:

Narodowe Muzeum Archeologiczne we Florencji

Muzeum to oferuje bogatą kolekcję, która obejmuje artefakty etruskie, rzymskie i egipskie. Szczególnie godna uwagi jest sekcja egipska, która jest drugą najważniejszą we Włoszech po Muzeum Egipskim w Turynie.

Museo Casa Buonarroti

Ten dom-muzeum był niegdyś domem rodziny Michała Anioła, a obecnie mieści dzieła sztuki i pamiątki upamiętniające życie i twórczość artysty. Kolekcja obejmuje również artefakty archeologiczne zebrane przez potomków Michała Anioła.

Museo di San Marco

To muzeum jest kolejnym ukrytym skarbem Florencji, znanym z dzieł sztuki religijnej i klasztoru, w którym mieszkał mnich-malarz Fra Angelico.

Muzeum Stibberta

W tym muzeum znajduje się największa na świecie kolekcja zbroi, a także szeroki wybór dzieł sztuki i przedmiotów historycznych z różnych części świata.

Museo Bardini i Museo Horne

Oba oferują unikalne kolekcje sztuki i mebli, zapewniając bardziej intymny i indywidualny wgląd w historię kultury Florencji.

Muzea te oferują głębsze i bardziej zróżnicowane spojrzenie na bogate dziedzictwo kulturowe Florencji, pozwalając odwiedzającym wyjść poza zwykłe szlaki turystyczne.

Florencja: atrakcje i miejsca, których nie można przegapić

Oprócz wcześniej już wymienionych muzeów, Florencja oferuje całe bogactwo miejsc, które każdy miłośnik historii i kultury powinien odwiedzić. Oto niektóre z największych atrakcji: 

Katedra we Florencji (Duomo): katedra Santa Maria del Fiore

Katedra Santa Maria del Fiore, lepiej znana jako Duomo, jest punktem obowiązkowym. Ten słynny symbol Florencji jest triumfem architektury gotyckiej i renesansowej, zapoczątkowanej w 1296 roku przez Arnolfo di Cambio i kontynuowanej przez legendy, takie jak Giotto i Brunelleschi. Słynna kopuła Brunelleschiego, ukończona w 1436 roku, jest jednym z największych osiągnięć architektonicznych renesansu i nadal największą istniejącą kopułą murowaną, będącą prawdziwym symbolem kreatywności tamtych czasów.

Neogotycka fasada, ukończona dopiero w 1887 roku, to z kolei magiczna mieszanka kolorowego marmuru, rzeźb i mozaik przedstawiających postacie religijne i symbole Florencji.

Campanile di Giotto: dzwonnica Giotta i widok na Florencję

Jeśli jesteś we Florencji, nie możesz przegapić Campanile di Giotto, tuż obok katedry na Piazza del Duomo. Ta wieża, prawdziwy gotycki klejnot z 1300 roku, została zaprojektowana przez Giotta, słynnego renesansowego artystę. Chociaż Giotto nie zobaczył już ukończonego dzieła, Andrea Pisano i Francesco Talenti spełnili jego marzenie, kończąc budowę wieży w 1359 roku. Wysoka na prawie 85 metrów wieża to feeria kolorowych marmurów i dekoracji, których widok sprawia, że można stracić mowę, z rzeźbami przedstawiającymi historie świętych i sceny biblijne.

Ale prawdziwa magia dzieje się, gdy zaczynasz wspinać się po 414 stopniach. Tak, to spore wyzwanie, ale widok na Florencję, który czeka na szczycie, jest bezcenny. Po drodze na górę można również przyjrzeć się dzwonom i kopiom oryginalnych rzeźb, które obecnie bezpiecznie spoczywają w Museo dell’Opera del Duomo.

Jeśli chcesz ją odwiedzić, jest otwarta codziennie od 8.15 do 19.00, a wejściówka może również zawierać dostęp do całego kompleksu katedralnego. Zaufaj mi, to doświadczenie, którego nie zapomnisz!

Baptysterium San Giovanni (św. Jana)

Baptysterium San Giovanni jest jednym z najstarszych i najbardziej fascynujących budynków w mieście. Położone naprzeciwko katedry, baptysterium poświęcone jest świętemu Janowi Chrzcicielowi, patronowi Florencji. Jego pochodzenie owiane jest tajemnicą, a niektóre teorie sugerują, że został zbudowany na ruinach rzymskiej świątyni poświęconej Marsowi.

Konsekrowane w 1059 roku baptysterium ma dziś niezwykły ośmiokątny kształt, typowy dla późnoantycznej i bizantyjskiej architektury, a jego zewnętrzna część pokryta jest białym marmurem Carrara i zielonym marmurem Prato.

Jednak to wnętrze zapiera dech w piersiach: mozaiki pokrywające kopułę i sklepienie absydy są po prostu niesamowite. Rozpoczęte w 1225 roku i ukończone około sto lat później, mozaiki te przedstawiają sceny Sądu Ostatecznego, historie biblijne i postacie świętych, których bogactwo sprawia, że czujesz się przy nich maluczki.

Nie można też zapomnieć o drzwiach baptysterium, a zwłaszcza o Porta del Paradiso (Bramie Raju) Lorenza Ghibertiego, prawdziwym arcydziele sztuki i kreatywności.

Duomo, wraz z baptysterium i dzwonnicą, zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Ponte Vecchio (Stary Most) nazywany Mostem Złotników

Ponte Vecchio jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Florencji. Ten średniowieczny most, znany z warsztatów złotniczych, przecina rzekę Arno w jej najwęższym miejscu. Jest to jedyny florencki most, który przetrwał II wojnę światową w niemal nienaruszonym stanie, a jego obecna konstrukcja pochodzi z 1345 roku. Ponte Vecchio oferuje malownicze widoki na Arno i okoliczne miasteczka i jest ulubionym miejscem do robienia zdjęć i romantycznych spacerów.

Piazza della Signoria i jego atrakcje turystyczne

Piazza della Signoria, znajdujący się przed majestatycznym Palazzo Vecchio, był świadkiem kluczowych momentów historycznych, takich jak niesławny „Płonący Stos Próżności” w 1497 roku i powrót Medyceuszy w 1530 roku.

Plac ten jest prawdziwym muzeum pod gołym niebem. Znajdziesz tu kopię Dawida Michała Anioła i inne zapierające dech w piersiach rzeźby, takie jak Herkules i Kakus Bandinellego oraz Fontanna Neptuna, reprezentująca morskie ambicje Medyceuszy. Nie przegap konnego posągu księcia Kosmy I, upamiętniającego człowieka, który zjednoczył Toskanię.

Palazzo Vecchio

Palazzo Vecchio, znajdujący się na Piazza della Signoria, przez wieki był centrum władzy politycznej we Florencji. Pierwotnie zbudowany jako siedziba władz miejskich, służył również jako rezydencja rodziny Medyceuszy. Pałac znany jest z Salone dei Cinquecento, udekorowanego przez Vasariego i wielu dzieł sztuki, w tym rzeźb Michała Anioła i Donatella. Dziś Palazzo Vecchio służy jako muzeum i siedziba ratusza.

Loggia dei Lanzi

Odwiedź także Loggia dei Lanzi, tuż obok Palazzo Vecchio, gdzie możesz podziwiać renesansowe rzeźby, takie jak Perseusz z głową Meduzy Celliniego i Gwałt na Sabinie Giambologny.

A jeśli jesteś miłośnikiem sztuki, stąd możesz łatwo dostać się do Galerii Uffizi.

Co jeszcze warto zobaczyć we Florencji? 

Palazzo Pitti i Ogród Boboli

Palazzo Pitti, położony zaledwie rzut kamieniem od Ponte Vecchio na południowym brzegu rzeki Arno, to imponująca renesansowa rezydencja, pod której dachem przewinęły się najważniejsze toskańskie dynastie, od Medyceuszy przez Habsburgów-Lotaryngię po dynastie sabaudzkie. Pierwotnie zbudowany w 1458 roku dla bankiera Luca Pitti, dziś pałac jest prawdziwą skarbnicą sztuki i kultury, mieszczącą największy kompleks muzealny we Florencji z galeriami takimi jak Galleria Palatina i Muzeum Mody i Kostiumów.

Za pałacem znajdują się Ogrody Boboli, prawdziwe arcydzieło ogrodnictwa włoskiego, które zainspirowało wiele królewskich ogrodów w Europie, w tym Wersal. Stworzony dla Medyceuszy w XVI wieku, ogród jest swoistym muzeum na świeżym powietrzu, wypełnionym rzeźbami, historycznymi grotami, takimi jak Buontalenti i imponującymi fontannami. Ogród Boboli to nie tylko miejsce o niesamowitym pięknie, ale także ciekawy historycznie ogród, oferujący każdemu, kto go odwiedzi, jedyne w swoim rodzaju wrażenia. Obowiązkowy punkt dla każdego, kto jest we Florencji!

Bazylika Santa Croce

Ostatnie miejsce spoczynku wielkich umysłów takich jak Dante Alighieri, Michelangelo, Galileo, a także Machiavelli. Ta gotycka bazylika to prawdziwe muzeum, które przechowuje dzieła sztuki i zachwyca swoim majestatycznym wnętrzem. Przed bazyliką zobaczysz również pomnik Dantego Alighieri.

Bazylika Santa Maria Novella

Bazylika Santa Maria Novella, znajdująca się na placu o tej samej nazwie, jest arcydziełem architektury gotyckiej i renesansowej. Rozpoczęta w 1279 roku i ukończona w XIV wieku, świątynia ta została zaprojektowana przez dominikanów i stanowi pierwszy duży gotycki budynek sakralny w Toskanii. Fasada, dzieło Leona Battisty Albertiego zamówione przez rodzinę Rucellai, została ukończona w 1458 roku i jest uważana za jedno z arcydzieł florenckiego renesansu.

Wewnątrz bazyliki znajdują się takie dzieła sztuki jak Trójca Święta Masaccia, Krucyfiks Giotta i Brunelleschiego oraz freski Ghirlandaio w kaplicy Tornabuoni. Znajduje się tu również grobowiec Filippo Strozzi, autorstwa Benedetto da Maiano. Fasadę zdobią unikalne elementy, takie jak ramię równonocy i kwadrant astronomiczny, dzieła dominikanina Ignazio Danti.

Bazylika Santa Maria Novella znajduje się bardzo blisko dworca kolejowego Florence Santa Maria Novella i jest łatwo dostępna dla osób przyjeżdżających do Florencji pociągiem.

San Miniato al Monte

San Miniato al Monte to jedna z najbardziej fascynujących bazylik we Florencji, położona na jednym z najwyższych punktów miasta. Słynąca z romańskiej architektury, budowa rozpoczęła się w 1013 roku i została ukończona w 1207 roku. Fasada z białego i zielonego marmuru z geometrycznymi wzorami jest wspaniałym przykładem stylu romańskiego. Wewnątrz znajduje się wysoka krypta i podwyższony chór, ozdobiony starożytnymi mozaikami.

Legenda głosi, że św. Miniatus, ormiański książę i chrześcijański męczennik, podniósł własną głowę po ścięciu i udał się do miejsca, w którym znajduje się bazylika. Oprócz tego, że jest miejscem kultu, San Miniato al Monte jest kulturalnym punktem orientacyjnym Florencji, z zapierającym dech w piersiach widokiem na miasto i opactwem prowadzonym przez mnichów Olivetan, którzy produkują likiery, miód i herbaty ziołowe.

Do bazyliki można łatwo dotrzeć pieszo z centrum Florencji przez słynny Piazzale Michelangelo. Bazylika jest otwarta dla zwiedzających każdego dnia, a wstęp jest bezpłatny.

Bazylika San Lorenzo w centrum Florencji

Bazylika San Lorenzo, znajdująca się na placu o tej samej nazwie w samym sercu Florencji, jest jednym z najstarszych i najważniejszych miejsc kultu w mieście. Pierwotnie zbudowany w IV wieku jako wczesnochrześcijański kościół, został ponownie konsekrowany w 1059 roku i przekształcony w styl renesansowy przez Filippo Brunelleschiego w 1418 roku. Kościół ten służył jako katedra we Florencji przez trzysta lat, zanim przekazał pałeczkę kościołowi Santa Reparata.

Bazylika San Lorenzo jest znana jako mauzoleum rodziny Medyceuszy, protagonistów florenckiego renesansu. Wewnątrz znajdują się Stara Zakrystia Brunelleschiego i Nowa Zakrystia Michała Anioła, a także arcydzieła, takie jak ambony Donatella oraz dzieła Rosso Fiorentino i Bronzino. Mimo swojego znaczenia, fasada bazyliki wciąż pozostaje nieukończona – projekt powierzony Michałowi Aniołowi w 1518 roku nigdy nie został zrealizowany.

Dziś kompleks San Lorenzo obejmuje również Bibliotekę Laurentian, Kaplicę Książąt i Kaplice Medyceuszy, ozdobione rzeźbami Michała Anioła.

Korytarz Vasariego

Korytarz Vasariego (Il Corridoio Vasariano), zaprojektowany przez Giorgio Vasariego i zbudowany w 1565 roku na polecenie księcia Cosimo I de’ Medici, to podwyższone i zadaszone przejście łączące Palazzo Vecchio z Palazzo Pitti, przechodzące przez Galerię Uffizi i przecinające rzekę Arno na Ponte Vecchio. Korytarz ten został zbudowany, aby zapewnić Wielkim Książętom możliwość bezpiecznego i prywatnego przemieszczania się między siedzibą rządu a ich prywatną rezydencją. Wzdłuż swojej trasy korytarz oferuje panoramiczne widoki na miasto i pierwotnie mieścił kolekcję dzieł sztuki, funkcjonując również jako galeria sztuki.

Zamknięty w 2016 roku w celu przeprowadzePiazzale Michelangelo: Jest to prawdopodobnie najbardziej znany punkt widokowy we Florencji. Położony na wzniesieniu na lewym brzegu Arno, oferuje pełny widok obejmujący Duomo, Ponte Vecchio, Palazzo Vecchio i wiele innych zabytków historycznych.nia prac modernizacyjnych i dostosowania go do przepisów bezpieczeństwa i dostępności, Korytarz Vasariego ma zostać ponownie otwarty dla publiczności. Zwiedzanie możliwe jest tylko z przewodnikiem.

Punkty widokowe na Florencje i Toskanię

Panoramiczne punkty widokowe we Florencji, z których można podziwiać zapierającą dech w piersiach panoramę miasta i okolice, są liczne i zróżnicowane. Oto niektóre z nich:

Piazzale Michelangelo

Jest to prawdopodobnie najbardziej znany punkt widokowy we Florencji. Położony na wzniesieniu na lewym brzegu Arno, oferuje pełny widok obejmujący Duomo, Ponte Vecchio, Palazzo Vecchio i wiele innych zabytków historycznych.

San Miniato al Monte (patrz wyżej)

Położone jeszcze wyżej niż Piazzale Michelangelo, miejsce to oferuje spektakularny widok na Florencję i jej panoramę.

Forte Belvedere

Zbudowany pod koniec XVI wieku fort kryje w sobie nie tylko bogatą historię, ale także zapewnia panoramiczny widok na Florencję. Latem jest szczególnie popularny ze względu na wystawy i wydarzenia artystyczne.

Kopuła Brunelleschiego

Wejście na kopułę katedry we Florencji oferuje wyjątkową perspektywę na miasto i złożoną architekturę katedry.

Campanile di Giotto (patrz wyżej)

Dzwonnica Giotta to kolejny wysoki punkt widokowy w samym centrum Florencji, z którego można podziwiać miasto z góry. Wejście na górę jest wyzwaniem, ale widok wynagradza wysiłek.

Ogrody Bardini i Boboli

Ogrody te oferują nie tylko zielone i spokojne zakątki, ale także punkty widokowe na centrum Florencji. W szczególności ogród Bardini posiada taras z wyjątkowym widokiem.

Terrazza delle Oblate

Mniej znany niż inne punkty widokowe, taras ten znajduje się w centrum Florencji i oferuje bezpośredni widok na kopułę Duomo.

Giardino delle Rose (Ogród Różany)

Kolejne urocze miejsce, z którego można podziwiać panoramę Florencji w otoczeniu róż i dzieł sztuki.

Fiesole

To położone na wzgórzu miasteczko niedaleko centrum Florencji oferuje spektakularne widoki na miasto i otaczające je toskańskie krajobrazy.

Praktyczne porady dla turystów

Najlepszy czas na wizytę we Florencji

Idealny czas na wizytę we Florencji zmienia się w zależności od osobistych preferencji i planowanych aktywności. Miesiące kwiecień, maj, wrzesień i październik są uważane za najlepsze do zwiedzania miasta i muzeów, ze względu na łagodny klimat i mniejszy tłok niż w szczycie sezonu letniego.

Jednak styczeń i luty są idealne na wakacje kulturalne, z możliwością odwiedzenia najsłynniejszych muzeów, takich jak Uffizi i Galleria dell’Accademia bez tłumów.

Lato, szczególnie lipiec i sierpień, jest najmniej zalecanym okresem ze względu na upały, które mogą sprawić, że wizyty kulturalne i zwiedzanie miasta będą mniej przyjemne.

Jesienią i zimą ceny są zazwyczaj niższe, a główne atrakcje mniej zatłoczone.

Transport: poruszanie się po mieście

Florencja to miasto, które dobrze nadaje się do spacerów, dzięki kameralnemu, zamkniętemu dla ruchu kołowego historycznemu centrum.

Jednak w przypadku dłuższych podróży lub w celu dotarcia na przedmieścia można skorzystać z transportu publicznego, takiego jak autobusy i tramwaje.

Dla tych, którzy wolą rowery, dostępne są wypożyczalnie rowerów i trasy rowerowe.

Dojazd do Florencji z lotniska Firenze-Peretola Amerigo Vespucci

Aby dostać się do centrum Florencji z lotniskq Amerigo Vespucci (FLR), dostępnych jest kilka opcji:

Dojazd do Florencji z lotniska w Pizie

Aby dostać się z lotniska w Pizie (PSA) do centrum Florencji, dostępne są opcje:

Dojazd do Florencji z lotniska w Bolonii

Aby dostać się do centrum Florencji z lotniska w Bolonii, można skorzystać z opcji:

Z wszystkich trzech lotnisk można dojechać do Florencji również taksówką, zamawiając transport prywatny bądź wynajmując samichód. 

Noclegi we Florencji

Florencja oferuje szeroki wybór zakwaterowania, od luksusowych pięciogwiazdkowych hoteli po przytulne rodzinne pensjonaty.

Dla tych, którzy szukają niedrogich rozwiązań, wskazane jest, aby zatrzymać się nieco poza centrum miasta. Obszary takie jak Oltrarno i Santo Spirito oferują wyjątkowe wrażenia i są nieco tańsze.

Obszar Santa Maria Novella jest strategiczny ze względu na bliskość dworca kolejowego i głównych atrakcji.

Jeśli dokonasz rezerwacji z co najmniej 6-8 tygodniowym wyprzedzeniem, masz większe szanse na znalezienie niedrogiego zakwaterowania.

.Dla tych, którzy szukają niedrogiego zakwaterowania, dostępne są pensjonaty, hostele i mieszkania z własnym wyżywieniem zlokalizowane zarówno w historycznym centrum, jak i w jego pobliżu.

Ciekawostki o Florencji

Ciekawostki Florencji pozwalają spojrzeć na miasto w nieco inny i zarazem fascynujący sposób, ujawniając niezwykłe aspekty i ukryte historie, które ubogacają wrażenia turystów. Oto niektóre z mniej znanych ciekawostek i atrakcji Florencji:

Wsteczny zegar w katedrze Duomo

Znajdujący się na przeciwległej fasadzie katedry we Florencji zegar namalowany przez Paolo Uccello działa w przeciwnym kierunku niż współczesne zegary. Jego szczególną cechą jest to, że godziny liczone są zgodnie z kalendarzem liturgicznym, a ich długość zmienia się w zależności od pory roku.

Niewłaściwy kamień w Pałacu Pitti

Ciekawym detalem Pałacu Pitti jest 10-metrowy kamienny blok, znacznie większy niż inne, wstawiony w fasadę na polecenie Luki Pittiego, który chciał zademonstrować własną wielkość i bogactwo, w kontraście do Medyceuszy.

Buchette del Vino

Spacerując po historycznym centrum, można zauważyć małe otwory w ścianach starych budynków, używane w przeszłości do sprzedaży wina bezpośrednio z piwnic bez przechodzenia przez tawerny.

Bydlęcy łeb wyrzeźbiony na Duomo

Istnieją dwie główne interpretacje dotyczące obecności tej rzeźby. Jedna wersja sugeruje, że jest to hołd dla zwierząt pociągowych używanych podczas budowy Duomo, doceniając ich wkład w transport niezbędnych materiałów.
Jednak bardziej sugestywna i humorystyczna wersja opowiada o miłosnej zdradzie i niebanalnej zemście. Według legendy, pewien stolarz, uwikłany w romans z żoną miejscowego sklepikarza, postanowił zemścić się na zdradzonym mężu, umieszczając głowę byka tak, aby rogi skierowane były w stronę sklepu mężczyzny, symbolizując w ten sposób zdradę.

Loggia del Bigallo

Ta gotycka budowla, znajdująca się naprzeciwko katedry, jest często pomijana przez turystów pomimo jej historycznego znaczenia jako siedziby Arcybractwa Miłosierdzia (Arciconfraternita della Misericordia).

Il sasso di Dante (kamień Dantego)

Kamień Dantego jest uważany za miejsce, w którym poeta lubił siadać i rozmyślać. Ten głaz, znajdujący się w pobliżu kościoła Santa Maria dei Cerchi, jest opisywany jako punkt, z którego Dante mógł obserwować prace budowlane nad nową katedrą lub po prostu medytować nad swoimi wersetami lub Beatrycze, jego inspirującą muzą.

Fontana del porcellino (fontanna świnki)

Fontanna ta słynie z rytuału, który ma przynosić szczęście. Tradycja głosi, że pocieranie nosa dzika i wkładanie monety do jego pyska przynosi szczęście: jeśli moneta wpadnie przez kratę pod posągiem, będziesz miał szczęście; jeśli nie, nie. Rytuał ten jest tak popularny, że nos dzika jest teraz niezwykle błyszczący.

Fontanna znajduje się po jednej ze stron loggii Mercato Nuovo, w pobliżu Ponte Vecchio.

Zegar słoneczny na Ponte Vecchio

Jeśli znajdziesz się na Ponte Vecchio we Florencji (a na pewno się znajdziesz), zwróć uwagę na fascynujący szczegół, który wielu odwiedzających często pomija: starożytny zegar słoneczny. Ten zegar słoneczny, osadzony bezpośrednio w architekturze mostu, wykonany jest z białej marmurowej misy, podzielonej małymi kolumnami oznaczającymi godziny kanoniczne. Rysik, pionowy element, rzuca cień na podziałki, wskazując lokalny czas słoneczny.
Pochodzący z okresu po powodzi w 1333 roku, która doprowadziła do odbudowy mostu, zegar słoneczny jest symbolem długiej historii Florencji i jej kluczowej roli w nauce i sztuce w okresie renesansu.

Czerwone i czarne numery w adresach

Osobliwością Florencji była obecność dwóch rodzajów numeracji: czarnych (lub niebieskich) numerów dla wejść mieszkalnych i czerwonych numerów dla wejść komercyjnych. System ten ułatwiał rozróżnienie między rezydencjami i firmami, ale spowodował spore zamieszanie. Dlatego warto dwa razy sprawdzić adres zanim wklepie się go do nawigacji 😉 

To niektóre z ciekawostek, które nie tylko oferują pełniejszy i bardziej wnikliwy obraz Florencji, ale także zapraszają nas do odkrywania miasta poza jego utartymi szlakami turystycznymi, odsłaniając ukryte zakątki i fascynujące historie, które świadczą o bogactwie kulturowym i historycznym tego kultowego renesansowego miasta.

Podsumowanie

Florencja to miasto, które zachwyca odwiedzających swoim bogactwem kulturowym, artystycznym pięknem i bogatą historią. Spacer ulicami Florencji to podróż przez wieki historii, gdzie każdy zakątek odkrywa renesansowe arcydzieła i skarby architektury. Zwiedzanie Florencji jest niepowtarzalnym doświadczeniem: można podziwiać imponującą katedrę Duomo z kopułą Brunelleschiego, zainspirować się mistrzostwem Michała Anioła w Dawidzie lub zatracić się wśród dzieł sztuki w Uffizi. Miasto oferuje również chwile relaksu w zabytkowych kawiarniach, restauracjach serwujących autentyczną toskańską kuchnię i spokojnych ogrodach, takich jak Boboli.

Artykuł Florencja stolica Toskanii pełna zabytków i turystycznych atrakcji pochodzi z serwisu TL dev.

„Paryż to zawsze dobry pomysł” jak mawiała Audrey Hepburn. Paryż jest drugim miastem europejskim po Mediolanie, w którym spędziłam najwięcej czasu. Choć mówienie o samym Paryżu jest trochę przesadą, bo mimo, że często tam bywam, to głównie przebywam pod miastem, bo tam właśnie ma siedzibę główną firma, w której od 2007 roku pracuję. Kiedy myślę o tym mieście mam mieszane uczucia, bo z jednej strony kojarzy mi się głównie z pracą i brakiem czasu, a z drugiej strony za każdym razem jak tam lecę to wydaje mi się jakbym wracała do domu. Kilka lat temu nawet mnie zapytano, czy nie chciałabym się tam oficjalnie przenieść ale odmówiłam. Chciałabym, aby to miasto kojarzyło mi się z długimi spacerami nad Sekwaną, wieżą Eiffle’a, Notre Dame, pięknym mostem Aleksandra III, muzyką na ulicach oraz zapachem bagietek i les crêpes…  Ale Paryż to także ogromne korki na ulicach, brud i trochę zadzierający nosa Francuzi (choć osobiście znam wielu bardzo sympatycznych). I tak myślę, że gdybym tam dłużej pomieszkała, to po jakimś czasie miałabym go dość. Dlatego tam nie mieszkam i wykorzystuję każdą możliwą okazje aby się po nim powłóczyć.

Wylot

Tak było i tym razem. Mam lecieć na dwudniowy kurs, który odbywa się w Paryżu. Dzień wcześniej mam spędzić z moim kolegą z zespołu na przejrzenie naszych projektów i zrobienie planów na najbliższe miesiące. Jako, że przy okazji pobytu w siedzibie głównej nie ma szans odizolować się od ludzi, decydujemy, że wykorzystamy jedno z mniejszych biur w Paryżu. Świetnie! Więcej czasu w mieście… Lecę we wtorek po południu przez Warszawę. Z Warszawy do Paryża nasz kochany polski LOT jest opóźniony i na wstępie wieczorne plany są już zmienione, bo gdy docieram do hotelu jest już 21.00. Hotel jak hotel, całkiem miły, ale kiedy docieram na piętro okazuje się, że korytarze są bardzo wąskie, a sam pokój może przyprawić o klaustrofobię. Ok, znaczy nie spędzę tu dużo czasu. Na szczęście jest tu wokół dużo lokali, więc wyskoczenie na kolację nie jest żadnym problemem.

Dzień pierwszy – dzielnica de la Madeleine

Nazajutrz postanawiam iść do biura na piechotę. Idę zatem wąskimi ulicami, a przy stolikach wielu lokali  na chodnikach siedzą już ludzie. Większość sklepów wystawia towar na zewnątrz, ryby, mięso, warzywa, owoce, pieczywo… Ruch już na całego. Dochodzę do bardziej ruchliwej ulicy i w końcu przed oczami mam Operę Paryską, ogromną! Nadkładam trochę drogi, idę przez Plac Place Vendôme i w końcu dochodzę do (dzielnicy) Quartier de la Madeleine gdzie mamy biuro… Jeszcze szybkie spojrzenie przez okno i pochłania nas praca, 8 godzin z szybkim lunchem gdzieś w okolicy południa.

  Po pracy wybieramy się na aperitif z naszą nową koleżanką do jakiegoś pobliskiego lokalu, po czym wracam do hotelu z ogromną chęcią wzięcia chłodnego prysznica. Jest bardzo gorąco i wilgotnie, więc jak dochodzę do hotelu marzę tylko o chłodnej wodzie i zmianie ubrania. W hotelu okazuje się, że drzwi do pokoju się nie otwierają. Po wielu próbach recepcjonistka proponuje mi, aby, się przeniosła do restauracji i napiła wina, w międzyczasie czekać mieliśmy na technika, który miał je odblokować. Po jakimś czasie informują mnie, że potrwa to minimum godzinę! Ok, moje marzenia o chłodnym prysznicu oddalają się w nieznane. Zmieniam więc plany  postanawiam więc się przejść i przy okazji coś zjeść. Wracając do hotelu gdzieś nad ulicami mignęła mi Bazylika Sacré-Cœur, znaczy się, że jestem blisko, dlatego zostawiam komputer w hotelu i udaję się w tamtą stronę.

Montmartre wieczorowo

Bardzo lubię tę dzielnicę, Montmartre z bazyliką,  oraz pobliski Plac Pigall i Moulin Rouge. Gdyby nie to, że trzeba było wspinać się po schodach w ukropie, to byłby to prawie idealny wieczorny spacer, mimo przelotnego deszczu…

Gdy wracam do hotelu pokój jest już odblokowany, więc z ulgą rzucam się pod prysznic.

Wycieczka piesza z lokalnym przewodnikiem po Montmartre

Podczas tej wycieczki zanurzysz się w bogatą historię Montmartre – miejsca, które przez lata przyciągało takich mistrzów jak Picasso czy Monet. Lokalny przewodnik poprowadzi Cię po brukowanych uliczkach, odsłaniając fascynujące opowieści i kulturalne ciekawostki.

Zamów wycieczkę

Dzień drugi – kurs i bardzo długi spacer po Paryżu

Następny dzień spędzam na kursie, z naszym holenderskim nauczycielem oraz grupą niemieckich kursantów. Uczymy się jak obsługiwać system zarządzania tagami (TMS). Interesujący i intensywny dzień, ale to nie o kursie jest ten post 🙂 Grupa niemiecka mieszka gdzieś w innej części miasta, więc się żegnamy, a ja wracam do hotelu z zamiarem pobiegania. Jednak gdy tam dochodzę wiem już, że biegać nie będę. Skwar jeszcze większy niż dzień wcześniej, tłumy na ulicach (EURO 2016 nie pomaga), więc zakładam buty do biegania, ale tylko po to, aby było mi wygodnie spacerować. I ruszam w drogę, w znane mi już miejsca. Wyszło z tego 13,5 km spaceru… Tłumy ludzi wszędzie, wojsko i policja na ulicach, ale i tak jest ładnie!

Dzień trzeci – kiedy chcesz już wócić do domu i nie możesz…

Dzień trzeci znowu kurs, po czym taksówka i szybcikiem na lotnisko. LOT znowu się nie popisał, z Paryża do Warszawy ponad godzina opóźnienia i co za ty idzie przymusowy nocleg w Warszawie, bo lot do Wrocławia już nie czekał… Dostaję nowy bilet na 7 rano nazajutrz, również ten lot jest opóźniony… 3 na 4 loty w jednej podróży  opóźnione to raczej za dużo i choć staram się wspierać polskie firmy, następnym razem dwa razy się zastanowię zanim go znowu wybiorę… Z ulgą docieram w końcu do domu, dobrze, że jest weekend na odreagowanie…

Artykuł Paryż to zawsze dobry pomysł pochodzi z serwisu TL dev.

Historia zamku Książ

Zamek Książ został wybudowany w latach 1288–1292 przez  Bolka I Surowego, księcia świdnicko-jaworksiego, a następnie rozbudowany przez jego wnuka Bolka II Małego. Przez wiele lat przechodził w posiadanie różnych monarchii, często z różnych krajów. W 1509 roku  zamek i sąsiadujące z nim dobra otrzymuje Konrad I von Hochberg. Od tego czasu zamek pozostał w rękach rodziny Hochbergów aż do jego konfiskaty przez nazistów. Na przełomie lat 20-tych i 30-tych XX wieku zamek był jedną z najbardziej imponujących rezydencji. Od 1943 roku zamek przejęła paramilitarna brygada specjalna organizacji Todd, która rozpoczęła działania adaptacyjne, niszcząc wszelkie elementy dekoracyjne i nadając pomieszczeniom surowy, koszarowy wygląd. Wywieziono wtedy wszystkie dobra, a skały pod zamkiem poprzecinano licznymi tunelami, drążonymi przez więźniów przywiezionych tu z filii obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. Z zamkiem związanych jest wiele legend, z których najbardziej znane dotyczą Hitlera i Trzeciej Rzeszy. Podobno zamek miał być przeznaczony na tajną kwaterę dla Hitlera i wysoko postawionych oficerów. Podobno również miały tam być przechwywane tajne archiwa czy bogactwa. Faktem jest jednak, że pod zamkiem poprowadzone są tunele (niedostępne dla zzwiedzających), a jeden z nich nawet jest tak szeroki, że mógłby tam wjechać pociąg. W sieci krąży wiele filmów opowiadających hotorię tego zamku, na praykład ten o tajemnicach podziemii. W zamku tym mieszkała również Maria Teresa Oliwia Hochberg von Pless, znana jako księżniczka Daisy. Udało nam się w miarę spokojnie, bez tłumów zwiedzić zamkowe sale i komnaty, ale najbardziej podobał mi się spacer po ogrodach i wokół zamku!

Zamek Stary Książ

Po obejściu zamku dookoła stwierdziłam, że jeszcze chcę się przejść do Zamku Stary Książ. Dziewczyny z sił opadły, więc zostawiłam je w kawiarni, a sama udałam się na pieszą węrówkę po okolicznych lasach. Stary Książ to dzisiaj ruiny zamku położone w Wałbrzychu, w północno-wschodniej części Pogórza Wałbrzyskiego w Sudetach Środkowych w województwie dolnośląskim. Oddalone są o jakąś godzinę drogi spacerkiem od Zamku Książ. Stary Książ wzniesiono w latach w latach 1794-97 na miejscu dawnego zamku piastowskiego z XIII wieku. Dziś to już tylko malownicze stare ruiny.

Po obejrzeniu ruin pozostał mi jedynie powrót do zamku (trasa męcząca, bo gorąco było jak diabli, ale jakże malownicza!) i pożegnanie się z koleżankami oraz powrotna droga do Wrocławia.

Artykuł Majówka w zamku Książ pochodzi z serwisu TL dev.

Od tego czasu staram się, kiedy mogę przynajmniej dwa do trzech razy w tygodniu pobiegać. A we Wrocławiu jest wiele miejsc do biegania, zwłaszcza nad rzeką i w mieskich parkach. Przy okazji staram się poznawać moje nowe miasto!

Do moich ulubionych miejsc do truchtania należą:

Park Wschodni

zdecydowanie mój numer 1 ze względu na położenie niedaleko od domu, w miarę duży i niezatloczony.

Park Szczytnicki

najładniejszy moim zdaniem, a przy tym obok jest Ogród Japoński i Pergola

Park Skowroni

– bo najbliższy!

Park Południowy

Chopin i jeziorko w jednym 🙂

Okolice Zoo

Zwyczajnie po ulicach Wrocławia

Oprócz poprawy zdrowia i kondycji oraz odstresowania się, czasem można dostać również bonus w postaci medalu! Mój ulubiony to Wrocławski Krasnal !

Artykuł Biegając po Wrocławiu pochodzi z serwisu TL dev.

Massimo, w skrócie nazywany Maxem, to mój przesympatyczny kolega z pracy. Człowiek młody duchem, choć do najmłodszych nie należy, bo ma już dorosłe dzieci. Z racji, że oboje rano wcześnie przychodziliśmy do pracy, często spotykaliśmy się w socjalnym na porannej kawie i rozmowie. Max jest świetnym słuchaczem, ciekawym świata i innych krajów, ale również sam potrafi o wielu rzeczach i miejscach opowiadać. Szybko udało nam się znaleźć wspólne tematy, a jednym z nich było zamiłowanie do wędrówek po górach. Przed wyjazdem do Włoch lubiłam wyjeżdżać w Tatry i tylko fakt, że gór włoskich nie znałam i nikt mnie wcześniej nimi nie zaraził sprawił, że tak długo zwlekałam z pierwszą wycieczką. Jedna rozmowa, druga, trzecia i tak postanawiamy razem wyskoczyć w którąś niedzielę w Alpy Bergamskie.

Spotkaliśmy się w Mediolanie bardzo wcześnie rano, tak, żeby dojechać, wejść na szczyt i wrócić do domu na późny obiad.  Trasa wspinaczkowa zaczyna się w Piani dei Resinelli, nieopodal Lecco, dlatego tam też dojechaliśmy i zaparkowaliśmy samochód. Max, wbrew wielu opiniom o włoskich kierowcach (w tym mojej) jest bardzo ostrożny i jak jest zakaz przekraczania 30km/h to on nawet pół kilometra nie przekroczy, dlatego chwilę nam dojazd zajął. Normalnie od Mediolanu dojeżdża się tam w półtorej godziny. Nieopodal parkingu jest lokalny bar, normalnie nic specjalnego, ale kawę dobrą serwują a poza tym sprzedają własnej roboty świeże pieczywo! Wtedy jeszcze diety bezglutenowej nie musiałam przestrzegać, więc z chęcią spałaszowałam bułkę z oliwkami ora drugą na słodko. Pychotka.

Wyruszyliśmy potem w trasę. Zdecydowaliśmy się przejść szlakiem Cresta Cermenati, aby dojść na szczyt wystarczyły 2,5 godziny. Sama wspinaczka nie jest trudna, nie wymaga specjalistycznego sprzętu, jednak mimo wszystko nie jest „łatwa” w sensie nie jest to spacerek. W końcu różnica wysokości  między startem (1370 m  w Piani dei Resinelli) a szczytem (2177 m) to ponad 800 metrów, trochę się trzeba spocić J Początek trasy jest jeszcze „zielony”, drzewa, krzaki i ogólnie różna roślinność, jednak dosyć szybko to się zmienia i pojawiają się skały… dużo skał… niektóre o dziwnych stromych kształtach. Trochę dawno już byliśmy na tej wycieczce, bo w czerwcu 2012 roku, więc wszystkich szczegółów nie pamiętam. Jedyne co zostało mi w głowie to dużo skał, kamieni, końcówka z łańcuchami i przepiękne widoki! Mimo nie do końca idealnej pogody, bo widoczność nie była za dobra, z góry rozciągają się przepiękne widoki na jezioro Como oraz okoliczne pasma górskie. Jeśli ktoś zatrzymuje się trochę dłużej w Mediolanie, to jest to dobra alternatywa na wypad z dala od zgiełku miasta…

Artykuł Wyprawa na Grignettę pochodzi z serwisu TL dev.

Ścieżka historii Wrocławia

Tablic jest 19, a pierwsza jest okrągła i jest repliką ratuszowego zegara. Kolejne są już prostokątne i każda z nich upamiętnia jakieś ważne wydarzenie z historii Wrocławia:

• 1000 – ustanowienie biskupstwa we Wrocławiu,
• 1241 – lokacja miasta,
• 1242 – najazd Mongołów i obrona miasta przez błogosławionego Czesława,
• 1335 – przejście Wrocławia do Korony Czeskiej,
• 1361 – epidemia dżumy
• 1526 – przejęcie Wrocławia przez Habsburgów austriackich,
• 1530 – przyznanie miastu obecnego herbu,
• 1702 – założenie Uniwersytetu Wrocławskiego,
• 1741 – przejście miasta pod panowanie pruskie,
• 1793 – rewolucja krawców,
• 1807 – zdobycie Wrocławia przez wojska napoleońskie,
• 1842 – otwarcie linii kolejowej do Oławy (pierwsza linia kolejowa),
• 1913 – otwarcie Hali Stulecia,
• 1945 – oblężenie i kapitulacja Festung Breslau (1945),
• 1980 – Solidarność,
• 1997 – Kongres Eucharystyczny,
• 1997 – powódź tysiąclecia
• 2012 – Mistrzostwa Europy w piłce nożnej – Euro 2012

Tablice zostały wykonane przez Hannę Jelonek z Podkowy Leśnej w województwie mazowieckim oraz Mieczysława Kozłowskiego z Otwocka. Podobno ścieżka powstała jako część strategii mającej na celu uatrakcyjnienie Starego Miasta i skłonienie wycieczek do chodzenia na piechotę zamiast jeżdżenia autokarem…

Artykuł Zdeptana historia Wrocławia pochodzi z serwisu TL dev.

Artykuł Krasnoludki są na świecie pochodzi z serwisu TL dev.

Plusy i minusy au-pair

Postanowiłam spisać wszelkie za i przeciw takiego doświadczenia na obczyźnie. Każdy, a raczej częściej każda ma pewnie inne doświadczenia, więc te są zupełnie subiektywne. Dużo również zależy od agencji pośredniczącej i samych ludzi, oczywiście nie we wszystkich przypadkach jest idealnie.

Nie wszystko jednak jest tak różowe jakby się mogło wydawać. Każdy medal ma dwie strony, dlatego również i tu mogłabym kilka wad wymienić:

To tak te największe „przeciw”, a przynajmniej z mojego punktu widzenia. Przyznaję również, że ja miałam szczęście, bo trafili mi się ludzie mili i wyrozumiali, dlatego większych problemów nie miałam i żyło nam się raczej razem dobrze. Tak dobrze, że odnowiłam z nimi umowę na drugi rok. Po dwóch latach jednak nie dałam więcej rady i jako, że brakowało mi większej swobody i niezależności, wyprowadziłam się. Z rodziną jednak pozostałam w kontakcie przez następne lata, na tyle, że zaprzyjaźniłam się również z ich następnymi nianiami, z Hiszpanii tym razem… Ogólnie jednak polecam tego typu doświadczenie, bo to jeden ze sprawdzonych i bezpiecznych sposobów na przeżycie dłuższego okresu na obczyźnie i nauczeniu się samodzielności. Że o zwiedzaniu i poznawaniu innych kultur nie wspomnę…

Artykuł Au-pair i początki we Włoszech pochodzi z serwisu TL dev.