Planując podróż do południowo-zachodniej części Stanów Zjednoczonych, nie można pominąć kultowej Zapory Hoovera. Ta kolosalna konstrukcja, znajdująca się na granicy Nevady i Arizony, jest nie tylko cudem inżynierii, ale także świadectwem ludzkiej kreatywności i determinacji. W tym kompleksowym przewodniku odkryjesz wszystko, co musisz wiedzieć o zwiedzaniu Zapory Hoovera, od jej fascynującej historii po praktyczne wskazówki, jak najlepiej wykorzystać swoją wizytę.

Spojrzenie na historię tamy

Zbliżając się do Zapory Hoovera, uderzy Cię jej rozmiar i niesamowite piękno otoczenia. Ale aby naprawdę docenić ten cud, warto zrozumieć jego bogatą historię.

Zapora Hoovera została zbudowana w latach 1931-1936, w czasach Wielkiego Kryzysu. Jej głównym celem było kontrolowanie powodzi, dostarczanie wody do nawadniania i generowanie energii wodnej dla szybko rozwijających się południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych.

Nazwana na cześć prezydenta Herberta Hoovera, zapora była monumentalnym przedsięwzięciem, które zatrudniało tysiące pracowników i kosztowało 49 milionów ówczesnych dolarów (równowartość około 760 milionów dzisiejszych dolarów).

Budowa tamy była nie lada wyczynem. Robotnicy musieli stawić czoła ekstremalnym upałom, niebezpiecznym warunkom pracy i wyzwaniu wylania wystarczającej ilości betonu, która wystarczyłaby do zbudowania dwupasmowej autostrady z San Francisco do Nowego Jorku. Pomimo tych przeszkód, zapora została ukończona dwa lata przed planowanym terminem, co jest świadectwem ogromnej determinacji i kwalifikacji jej konstruktorów.

Hoover Dam: Betonowy cud inżynierii na granicy stanów Arizony i Nevady

Podczas zwiedzania zapory będziesz zdumiony jej imponującymi rozmiarami. Wysoka na 221,3 metrów i długa na 379,2 metry zapora Hoovera jest łukową zaporą grawitacyjną wykonaną z betonu, zaprojektowaną tak, aby wykorzystywać swój ciężar i siłę wody, zapewniając tym samym stabilność.

Budowa zapory wymagała zastosowania kilku innowacyjnych technik. Na przykład, inżynierowie opracowali system rur chłodzących, aby zapobiec pękaniu podczas utwardzania betonu w celu rozproszenia ciepła generowanego przez wiązanie betonu. Metoda ta okazała się na tyle skuteczna, że podczas testów w 1995 roku okazało się, że beton z czasem zyskał na wytrzymałości.

Dziś Zapora Hoovera nadal służy swoim pierwotnym celom. Dostarcza wodę i energię milionom ludzi w Nevadzie, Arizonie i Kalifornii, jednocześnie kontrolując powodzie i umożliwiając nawadnianie ponad 607 tysięcy hektarów ziemi.

Most pamięci Mike’a O’Callaghana i Pata Tillmana nad rzeką Kolorado

Imponujący most Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge znajduje się naprzeciwko zapory Hoovera. Ten wspaniały obiekt architektoniczny przecina rzekę Kolorado, łącząc da stany, i jest kluczowy dla projektu obwodnicy zapory Hoovera. Most został otwarty w 2010 roku i został zaprojektowany w celu zmniejszenia natężenia ruchu na drodze US Route 93, która wcześniej przebiegała nad szczytem zapory Hoovera.

Nazwany na cześć Mike’a O’Callaghana, byłego gubernatora Nevady, oraz Pata Tillmana, gracza NFL, który zginął w Afganistanie, most wznosi się 270 metrów nad rzeką, co czyni go drugim najwyższym mostem w USA.

Most posiada chodnik dla pieszych, który oferuje zapierające dech w piersiach widoki na Zaporę Hoovera i rzekę Kolorado, co sprawia, że jest popularnym miejscem zarówno dla turystów, jak i fotografów. Ten punkt widokowy zapewnia wyjątkową perspektywę zapory i otaczającego ją Czarnego Kanionu (Black Canyon), podnosząc tym samym atrakcyjność tego słynnego miejsca.

Aby dostać się do Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge, należy kierować się w stronę drogi dojazdowej do zapory Hoovera (SR 172) z autostrady USA 93. Po przejściu przez punkt kontroli bezpieczeństwa po stronie Nevady, zaparkuj na wyznaczonym parkingu w pobliżu mostu. Stamtąd podążaj krętym szlakiem lub skorzystaj z utwardzonych ramp dostępnych dla wózków inwalidzkich, aby dotrzeć do chodnika dla pieszych na moście.

Zwiedzanie Zapory Hoovera

Jeśli historia i znaczenie zapory Hoovera wzbudziły Twoje zainteresowanie, przyjrzyjmy się praktycznym aspektom wizyty.

Dojazd

Zapora Hoovera znajduje się około 48 km na południowy wschód od Las Vegas, dlatego też jest to idealna wycieczka dla osób zatrzymujących się w Mieście Grzechu. Wyruszając z Las Vegas, należy jechać autostradą U.S. Highway 93 na południe w kierunku Boulder City. Podróż zajmuje zazwyczaj około 45 minut.

Parking

Po dotarciu na miejsce, po stronie tamy w Nevadzie znajduje się wielopiętrowy garaż. Garaż jest otwarty od 8:00 do 17:15 i pobiera opłatę w wysokości 10 USD. Dla osób niepełnosprawnych dostępny jest bezpłatny parking.

Najlepszy czas na wizytę

Zapora Hoovera jest otwarta przez cały rok, ale należy pamiętać, że lato na pustyni może być wyjątkowo gorące. Jeśli odwiedzasz to miejsce w miesiącach letnich, zaplanuj przyjazd wcześnie rano i zabierz ze sobą dużo wody. Wiosna i jesień to okresy łagodniejszych temperatur, które umożliwiają bardziej komfortowe doświadczenia.

Bilety i wycieczki

Aby w pełni cieszyć się z wizyty, warto rozważyć udział w jednej z oficjalnych wycieczek. Od 2024 roku dostępne są dwie główne opcje:

Wycieczka po elektrowni z przewodnikiem – Power Plant Tour (15 USD)

Ta wycieczka obejmuje spacer po oryginalnych tunelach konstrukcyjnych i wizytę w Nevada Powerhouse, gdzie można zobaczyć osiem komercyjnych generatorów.

Wycieczka z przewodnikiem po zaporze – Dam Tour (30 USD)

Ta rozszerzona wycieczka obejmuje wszystko to, co wycieczka po elektrowni, a także wizytę w historycznych tunelach wycieczkowych, przejażdżkę oryginalną windą na szczyt tamy oraz spacer po tunelach inspekcyjnych w centralnej części tamy.

Jeśli chcesz kupić bilety na miejscu warto przyjechać wcześniej, zwłaszcza w szczycie sezonu turystycznego. Centrum dla Odwiedzających jest otwarte od 9:00 do 16:00, a ostatnia wycieczka po elektrowni jest sprzedawana o 16:00.

Alternatywy dla dla zakupu biletów na miejscu

Wycieczki z przewodnikiem z Las Vegas

Wielu organizatorów wycieczek oferuje pakiety obejmujące transport z Las Vegas do Zapory Hoovera. Wycieczki te często obejmują dodatkowe przystanki, takie jak Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge i Boulder City. Ceny są zróżnicowane, a niektóre niedrogie opcje zaczynają się od 49 USD, choć mogą nie obejmować dostępu do samej tamy lub centrum dla zwiedzających.

Rezerwacje wycieczek online

Chociaż nie można kupić oficjalnych biletów online, można zarezerwować wycieczki za pośrednictwem zewnętrznych dostawców, takich jak GetYourGuide lub Viator. Wycieczki te często obejmują transport, zwiedzanie z przewodnikiem, a czasem dodatkowe atrakcje, takie jak loty helikopterem lub wycieczki łodzią po jeziorze.

Inne Wycieczki

Wycieczki do Tamy Hoovera z Las Vegas

• 3-godzinna mini wycieczka po zaporze Hoovera w małej grupie
• Hoover Dam Highlights Tour
• Hoover Dam Express Shuttle Tour
• Z Las Vegas: półdniowa wycieczka do zapory Hoovera
• Las Vegas: Wycieczka z posiłkami do Wielkiego Kanionu Zachodniego i Zapory Hoovera
• Las Vegas: Grand Canyon West Bus Tour z przystankiem przy Zaporze Hoovera

Co można zobaczyć i robić podczas wizyty

Wycieczka po  Zaporze Hoovera rozpoczyna się w Centrum dla Odwiedzających, gdzie można zapoznać się z ekspozycjami dotyczącymi budowy i działania zapory. Następnie będziesz mógł udać się na wybraną wycieczkę, która zabierze Cię w samo serce tego cudu inżynierii.

Podczas wycieczki po elektrowni zejdziesz na około 162 metry w głąb tamy, aby zobaczyć ogromne generatory wytwarzające energię wodną. Będziesz także mógł przejść przez jeden z oryginalnych tuneli rozdzielczych używanych podczas budowy.

Jeśli zdecydujesz się na Dam Tour, będziesz mógł cieszyć się jeszcze większą ilością atrakcji. Wjedziesz oryginalną windą na szczyt tamy, skąd będziesz mógł podziwiać zapierające dech w piersiach widoki na jezioro Mead i rzekę Kolorado. Przejdziesz także przez tunele inspekcyjne w samej tamie, czując wibracje wody przepływającej przez konstrukcję.

Nawet jeśli nie wybierzesz się na wycieczkę, nadal możesz podziwiać spektakularne widoki z tarasu widokowego lub spacerując po szczycie tamy. Nie zapomnij zatrzymać się w połowie tamy, gdzie możesz stanąć jedną nogą w Nevadzie, a drugą w Arizonie!

Atrakcje w pobliżu 

Chociaż Zapora Hoovera jest niewątpliwie główną atrakcją, w okolicy jest jeszcze wiele do zobaczenia:

Narodowy Obszar Rekreacyjny Lake Mead

Zapora Hoovera doprowadziła do powstania jeziora, które gdy jest pełne, jest największym zbiornikiem wodnym w USA Narodowy Obszar Rekreacyjny Lake Mead umożliwia uprawianie różnych sportów na świeżym powietrzu, w tym żeglarstwa, wędkarstwa, turystyki pieszej i pływania. To świetne miejsce na ochłodę po wycieczce po zaporze, szczególnie w gorące letnie miesiące.

Boulder City

Położone zaledwie kilka kilometrów od zapory, Boulder City zostało pierwotnie zbudowane, aby pomieścić pracowników podczas budowy zapory. Dziś jest to urocze miasteczko z bogatą historią. Warto odwiedzić Muzeum Boulder City/Hoover Dam, aby dowiedzieć się więcej o życiu pracowników zapory i ich rodzin.

Las Vegas

Jeśli szukasz całkowitej zmiany tempa, jasne światła i emocje Las Vegasznajdują się zaledwie 45 minut jazdy samochodem. Po zwiedzeniu inżynieryjnych wspaniałości Zapory Hoovera, możesz cieszyć się światowej klasy rozrywką, restauracjami i hazardem w Mieście Grzechu.

Gdzie się zatrzymać

Jeśli chcesz zatrzymać się w pobliżu Zapory Hoovera, dostępnych jest kilka opcji:

Boulder City

To pobliskie miasto oferuje szereg miejsc noclegowych, od niedrogich moteli po urocze pensjonaty. Hotel Boulder Dam, zbudowany w 1933 roku, aby gościć dygnitarzy odwiedzających tamę, jest wyjątkowo interesującą opcją.

Lake Mead Lodging

Jeśli chcesz spędzić czas na łonie natury, wybierz domki letniskowe lub kempingi na terenie Narodowego Obszaru Rekreacyjnego Lake Mead.

Las Vegas

Jeśli wolisz mieć większy wybór opcji noclegowych i dodatkowych atrakcji, zatrzymaj się w Las Vegas i wybierz się na jednodniową wycieczkę do zapory.

Przydatne wskazówki dotyczące wizyty

Aby jak najlepiej wykorzystać czas spędzony w Zaporze Hoovera, pamiętaj o kilku wskazówkach:

• Ubierz się odpowiednio: Noś wygodne buty z zamkniętymi palcami, ponieważ będziesz dużo chodzić. Latem niezbędna jest lekka, oddychająca odzież i ochrona przeciwsłoneczna.
• Dbaj o nawodnienie: Pustynny klimat może być wyjątkowo suchy, więc należy zabrać ze sobą dużo wody, szczególnie w miesiącach letnich.
• Przyjedź wcześnie: Aby pokonać upał i tłumy, postaraj się przybyć jak najbliżej godziny otwarcia.
• Weź ze sobą aparat: Fotografowanie jest dozwolone w większości obszarów, a będziesz chciał uchwycić wspaniałe widoki.
• Przygotuj się na kontrole bezpieczeństwa: Jako krytyczny element infrastruktury, Zapora Hoovera podlega rygorystycznym kontrolom bezpieczeństwa.
• Sprawdź dostępność: Chociaż podjęto wysiłki, aby zapora była dostępna, niektóre obszary mogą stanowić wyzwanie dla osób niepełnosprawnych. Sprawdź w centrum dla Odwiedzających najbardziej aktualne informacje na temat dostępności.

Interesujące fakty i ciekawostki

Aby naprawdę docenić Zaporę Hoovera, warto wziąć pod uwagę następujące fakty:

FAQ – najczęściej zadawane pytania o Zaporę Hoovera

Podsumowanie

Stojąc na szczycie zapory Hoovera, spoglądając na rozległą przestrzeń jeziora Mead z jednej strony i stromy spad do rzeki Kolorado z drugiej, docenisz ten niesamowity projekt konstrukcyjny. To coś więcej niż tylko tama, to symbol amerykańskiej kreatywności i poświęcenia, zbudowany w jednym z najtrudniejszych okresów w historii kraju.

Niezależnie od tego, czy jesteś entuzjastą budownictwa, miłośnikiem historii, czy po prostu kimś, kto docenia inspirujące widoki, Zapora Hoovera zapewni Ci niezapomniane przeżycia. Od ciekawych wycieczek po oszałamiającą scenerię wokół niej, wizyta na tamie Hoovera z pewnością będzie obowiązkowym punktem na trasie Twojej podróży po południowo-zachodnim wybrzeżu.

Spakuj więc krem do opalania, weź aparat i przygotuj się na zadziwienie jednym z największych cudów inżynierii w Ameryce. Zapora Hoovera czeka, gotowa inspirować i edukować odwiedzających, tak jak to robi od prawie 90 lat.

Artykuł Jak zwiedzać Zaporę Hoovera (Hoover Dam): historia i porady pochodzi z serwisu TL dev.

W drodze do Wielkiego Kanionu Kolorado

Kawa i w drogę! Jeszcze tylko tankowanie, żeby gdzieś mi się auto nie zatrzymało i jadę. Pogoda dziś powinna mi dopisać, a przynajmniej patrząc na słońce rozgrzewające chłodny poranek mogę mieć taką nadzieję. 200 kilometrów przede mną i droga wydaje się być spokojna, więc niespodzianek nie powinno być. Wyjeżdżam z Las Vegas i szybko krajobraz zaczyna się zmieniać. Pojawiają się wzgórza, droga robi się ciekawa i żałuję, że nie mogę rozglądać się swobodnie na wszystkie strony. Przejeżdżam obok zapory Hoovera, gdzie chciaałąbym się ztrzymać w drodze powrotnej i w momencie kiedy przejeżdżam przez most „Mike O’Callaghan–Pat Tillman Memorial Bridge” zdaję sobie stprawę, że właśnie wjeżdżam do innego stanu – Arizony. I nagle robi się godzinę później, bo w Arizonie obowiązuje inna strefa czasowa. Jadę dalej. Droga zaczyna się robić monotonna, cały czas prosto, dwa pasy w obie strony i nic poza tym. W pewnym momencie skręcam w lewo w Pierce Ferry Rd i dojeżdżam do jakiegoś miasteczka. Nie wiem, czy to właściwie miasteczko, ponoć nazywa się Dolan Springs. Właściwie to chyba jakaś osada czy co? Zabudowa barakowa, niskie domki, baraki i przyczepy kampingowe, znowu jak na filmach – amerykańska prowincja… Patrzę w lewo, jakiś kościół, pomalowany na różowo! Masakra… Z prawej strony drogi za to krowa się pasie i trzeba lekko odbić, żeby jej nie potrącić. Ah i jeszcze przydrożne skrzynki na listy, takie charakterystyczne, kolorowe… Nie wiem czy to wszystko jest ładne, ale to jest mój pierwszy raz w tych stronach i jak zwykle wszystkim się zachwycam, nawet krową! Coraz więcej wzgórz, droga bardziej kręta i w końcu dojeżdżam do Grand Canyon West Rim. Podobno są ładniejsze miejsca w Kanionie, musze to zapamiętać na następny raz, ale to było najbliżej miasta, dlatego się na nie zdecydowałam.

Grand Canyon

Dojeżdżam do wielkiego parkingu i zostawiam auto. Udaję się do centrum turystycznego, aby odebrać mój bilet. W West Rim sa trzy miejsca widokowe, do których dojeżdża się elektrycznym autobusem. Co 5-10 minut podjeżdża jeden i zabiera turystów. Można więc zwiedzać we właściwym sobie czasie. Wsiadasz, jedziesz kawałek, wysiadasz, zwiedzasz i znowu czekasz na autobus.

Hualapai Ranch & Cabins

Najpierw wysiadamy na Hualapai Ranch & Cabins –  to jakby wizyta na ranchu na Dzikim Zachodzie. Są konie i osły oraz inne zwierzęta, jest jakaś lokalna „restauracja”. Jest i więzienie i zakład pogrzebowy i bank! Trochę to wszystko kiczowate, oprócz zwierząt oczywiście, konie są ładne i naturalne!

Jakiś pan udający cowboya zagaduje turystów. Bardzo „dużo” jest tego pana, więc pomyślałam znowu o biednym koniu na wypadek, gdyby panu do głowy przyszło któregoś dosiąść… Eh, gdzie ci przystojni, dobrze zbudowani cowboye z westernów? No gdzie, ja się pytam? Taki John Wayne, albo gdzieś bliżej w czasie, choćby Clint Eastwood, że o synu jego nie wspomnę, który w jakimś romansie na podstawie książki Nicolasa Sparksa ujeżdżał byki, ten co do niego wszystkie laski wzdychały… Do pana udającego cowboya nikt nie wzdycha. Za to jest bardzo sympatyczny, wszystkich zagaduje i różne historie opowiada…Obejrzałam już co było do obejrzenia, pogadałam z dużym cowboyem, więc idę na „przystanek”, żeby złapać autobus do następnego punktu. Szybko przyjeżdża.

W autobusie, podczas krótkiej przejażdżki obserwuję ludzi. Dużo jest tych turystów, próbuję zgadywać z których stron świata przyjechali. Każdy obowiązkowo uzbrojony w aparat fotograficzny czeka, aż będzie mógł złapać w obiektyw jakiś piękny widok. Niedaleko siedzi jakiś młody człowiek, oooo, ten na przykład dobrze by wyglądał przebrany za cowboya, chociaż on trochę bardziej południowoamerykański jest, albo na takiego wygląda. Siedzi sam,  dlatego zastanawiam się, czy też tak ludzi obserwuje jak ja.

Eagle Point

Wysiadamy na Eagle Point, to następny przystanek, tym razem już z pięknymi widokami. Tu właśnie znajduje się „Skywalk” – platforma widokowa w kształcie półkola ze szklaną posadzką. Wstęp jedyne 30 dolarów. Czy warto? Nie wiem, mam mieszane uczucia. Każą nam zostawić plecaki, aparaty i telefony w schowkach w przechowalni, bo na platformę ze sobą nic wziąć nie można. Może to i ze względów bezpieczeństwa, ale też niezła okazja do zarobku dla lokalnych fotografów, którzy za „niewielką” opłatą robią turystom zdjęcia. Wchodzę na platformę, spoglądam w dół i zaczyna mi się kręcić w głowie, bo pod sobą widzę tylko przepaść. Trochę robi wrażenie. Jednak widoki stamtąd są lepsze tylko w dół, bo pozostałe można spokojnie oglądać poza platformą.

Wychodzę i oglądam pozostałe widoki. W pewnym momencie podchodzi do mnie niedoszły cowboy z autobusu i pyta czy mam konto na Facebook’u? Eh? Że jak? Ale po co? Uśmiecha się i zaczyna się szybko tłumaczyć. No rozładował mu się telefon i nie ma jak sobie zdjęcia zrobić, więc czy mogłabym mu pstryknąć parę fotek i wysłać potem przez FB? Ot do czego służą media społecznościowe. W każdej sytuacji mogą się przydać. No mam to konto, więc mówię, że nie ma sprawy, kilka fotek mogę mu zrobić i wysłać. Pstrykam mu te fotki, a potem on mi i tak łazimy i się obfotografujemy w tym pięknym zakątku świata. Rozmowa nawet nam się miło układa. Okazuje się, że się nie pomyliłam co do pochodzenia. To Argentyńczyk, Diego, trener koszykówki, uczy dzieciaki. Fajny młody człowiek. Też w objazdówce po Stanach, był z przyjaciółmi, ale go już zostawili, więc wykupił sobie wycieczkę i oto tu jest. Między ochami i achami i licznymi WOW nad widokami opowiadamy sobie co zwiedzaliśmy i co jeszcze chcemy zobaczyć. I trochę rozmowy o życiu. Jak już Eagle Point cały zaliczyliśmy idziemy złapać następny autobus. Ma nas zawieźć do Guano Point.

Guano Point

Pani kierowca z pierwszego autobusu powiedziała mi, że to najlepszy punkt widokowy w tej okolicy. Wysiadamy i zaraz się przekonuję, że miała rację! Widoki zapierają dech w piersiach, jest cudownie, przepięknie, aż nie mogę w to uwierzyć. I widać rzekę Kolorado! Następne marzenie spełnione! WOW i WOW i tak w kółko. Diego się śmieje i pyta ile razy jeszcze będę w stanie powiedzieć WOW, zliczyć nie może. Chodzimy tam i z powrotem i nadziwić się nie możemy. I zdjęcia robimy, dużo zdjęć. Dzień jest piękny, marzenia spełnione piękne, przesympatyczny nieznajomy, żyć i nie umierać, aż chciałoby się zostać dłużej. Na Guano Point spędziliśmy chyba najwięcej czasu, nie spieszyło się nam. Ale tam warto posiedzieć i popatrzeć. Nawet zadumać się, bo to co natura tam wyrządziła to jest naprawdę cudowne! Do Kanionu muszę jeszcze kiedyś wrócić, wrócę, na pewno!

Tymczasem wracamy na parking i nasze drogi się rozchodzą. Diego wraca ze swoją wycieczką do Las Vegas, żeby złapać samolot na Florydę a ja mam do zaliczenia zaporę. Żegnamy się obiecując pozostać w kontakcie, nigdy nie wiadomo gdzie jeszcze w życiu człowieka poniesie, więc dobrze jest utrzymywać dobre relacje z ludźmi. Tja, do Argentyny też kiedyś polecę, a co.

Droga z Kanionu do Zapory Hoovera

Wracam tą samą drogą, z łatwością więc dojeżdżam nad zaporę Hoovera.

Zapora Hoovera

Hoover Dam, bo tak się ona nazywa po angielsku, jest ogromna! Rzucam pierwsze spojrzenia jeszcze z samochodu i wybałuszam oczy. Parkuję za jedyne 10 dolców i idę po odbiór mojego biletu. Po zaporze oprowadzane sa dwa typy wycieczek, jedna obejmuje tylko zaporę a druga i zaporę i elektrownię wodną.

Zapora Hoovera, została ukończona w 1936 roku i wtedy była największą zaporą betonową na świecie, jak również największą elektrownią wodną. Wybudowana została na rzece Kolorado na granicy pomiędzy stanami Nevada i Arizona. Jest długa na prawie 380 metrów i wysoka na 224 m. Nad zaporą znajduje się sztuczne jezioro Mead. Elektrownia wodna zaopatruje w elektryczność głównie południową Kalifornię, Arizonę i Newadę oraz Los Angeles. Podczas jej budowy, według oficjalnych źródeł, zginęło 112 osób.

Zwiedzanie

Wycieczkę rozpoczynamy od obejrzenia krótkiego filmu o historii zapory. Następnie dołącza do nas przewodnik, który oprowadza nas po różnych częściach zapory i elektrowni. Muszę przyznać, że robi ogromne wrażenie! Zapora, nie przewodnik (choć jego znajomość tematu tak – i wie gdzie leży Polska!)

Generatory prądu, tunele i różne inne miejsca. I wszystko ciekawie opisane. Nawet o cemencie fajnie opowiadał. Na koniec wjeżdżamy windą do góry i wychodzimy na zewnątrz, jesteśmy gdzieś pośrodku zapory, więc spojrzenie w dół przyprawia o zawroty głowy. Wycieczka się kończy. Zaczyna również siąpić deszcz, zatem dziękuję miłemu przewodnikowi i uciekam do samochodu. Jednak to nie koniec jeszcze oglądania, bo naprzeciwko zapory wybudowano nad rzeką ogromy most, ten którym przejeżdżałam do kanionu – Mike O’Callaghan – Pat Tillman Memorial Bridge!

Więcej o Zaporze Hoovera przeczytasz w dedykowanym artykule: Jak zwiedzać Zaporę Hoovera (Hoover Dam): historia i porady

Jeszcze wspinaczka na most!

Przez długi czas to właśnie przez zaporę przebiegała główna droga łącząca Nevadę z Arizoną, jednak po atakach 11 września na WTC zaczęto się obawiać, że zapora może być celem ataków terrorystycznych, dlatego zdecydowano się na budowę mostu.

Jadę na drugi parking, bardzo blisko pierwszego, ale to właśnie z tego prowadzą schody na górę, na most, skąd podziwiać można widoki nie tylko na zaporę, ale i na jezioro i okolicę. Jak to mówią, wieje tam jak w kieleckim na dworcu, ale naprawdę warto się tam wdrapać. No! To plan na dziś w 100 procentach wykonany, mogę ze spokojem wracać do Las Vegas.

Już w Las Vegas zaliczam supermarket i japońską restaurację. Dziś właściwie do szczęścia nic więcej mi nie potrzeba, ale sushi na kolację to jak wisienka na torcie… Wbijam się już zupełnie po ciemku w korek na ulicach i po wielu postojach dojeżdżam szczęśliwa do hotelu.

Artykuł Wielki Kanion – cud natury i Zapora Hoovera pochodzi z serwisu TL dev.