„Paryż to zawsze dobry pomysł” jak mawiała Audrey Hepburn. Paryż jest drugim miastem europejskim po Mediolanie, w którym spędziłam najwięcej czasu. Choć mówienie o samym Paryżu jest trochę przesadą, bo mimo, że często tam bywam, to głównie przebywam pod miastem, bo tam właśnie ma siedzibę główną firma, w której od 2007 roku pracuję. Kiedy myślę o tym mieście mam mieszane uczucia, bo z jednej strony kojarzy mi się głównie z pracą i brakiem czasu, a z drugiej strony za każdym razem jak tam lecę to wydaje mi się jakbym wracała do domu. Kilka lat temu nawet mnie zapytano, czy nie chciałabym się tam oficjalnie przenieść ale odmówiłam. Chciałabym, aby to miasto kojarzyło mi się z długimi spacerami nad Sekwaną, wieżą Eiffle’a, Notre Dame, pięknym mostem Aleksandra III, muzyką na ulicach oraz zapachem bagietek i les crêpes…  Ale Paryż to także ogromne korki na ulicach, brud i trochę zadzierający nosa Francuzi (choć osobiście znam wielu bardzo sympatycznych). I tak myślę, że gdybym tam dłużej pomieszkała, to po jakimś czasie miałabym go dość. Dlatego tam nie mieszkam i wykorzystuję każdą możliwą okazje aby się po nim powłóczyć.

Wylot

Tak było i tym razem. Mam lecieć na dwudniowy kurs, który odbywa się w Paryżu. Dzień wcześniej mam spędzić z moim kolegą z zespołu na przejrzenie naszych projektów i zrobienie planów na najbliższe miesiące. Jako, że przy okazji pobytu w siedzibie głównej nie ma szans odizolować się od ludzi, decydujemy, że wykorzystamy jedno z mniejszych biur w Paryżu. Świetnie! Więcej czasu w mieście… Lecę we wtorek po południu przez Warszawę. Z Warszawy do Paryża nasz kochany polski LOT jest opóźniony i na wstępie wieczorne plany są już zmienione, bo gdy docieram do hotelu jest już 21.00. Hotel jak hotel, całkiem miły, ale kiedy docieram na piętro okazuje się, że korytarze są bardzo wąskie, a sam pokój może przyprawić o klaustrofobię. Ok, znaczy nie spędzę tu dużo czasu. Na szczęście jest tu wokół dużo lokali, więc wyskoczenie na kolację nie jest żadnym problemem.

Dzień pierwszy – dzielnica de la Madeleine

Nazajutrz postanawiam iść do biura na piechotę. Idę zatem wąskimi ulicami, a przy stolikach wielu lokali  na chodnikach siedzą już ludzie. Większość sklepów wystawia towar na zewnątrz, ryby, mięso, warzywa, owoce, pieczywo… Ruch już na całego. Dochodzę do bardziej ruchliwej ulicy i w końcu przed oczami mam Operę Paryską, ogromną! Nadkładam trochę drogi, idę przez Plac Place Vendôme i w końcu dochodzę do (dzielnicy) Quartier de la Madeleine gdzie mamy biuro… Jeszcze szybkie spojrzenie przez okno i pochłania nas praca, 8 godzin z szybkim lunchem gdzieś w okolicy południa.

  Po pracy wybieramy się na aperitif z naszą nową koleżanką do jakiegoś pobliskiego lokalu, po czym wracam do hotelu z ogromną chęcią wzięcia chłodnego prysznica. Jest bardzo gorąco i wilgotnie, więc jak dochodzę do hotelu marzę tylko o chłodnej wodzie i zmianie ubrania. W hotelu okazuje się, że drzwi do pokoju się nie otwierają. Po wielu próbach recepcjonistka proponuje mi, aby, się przeniosła do restauracji i napiła wina, w międzyczasie czekać mieliśmy na technika, który miał je odblokować. Po jakimś czasie informują mnie, że potrwa to minimum godzinę! Ok, moje marzenia o chłodnym prysznicu oddalają się w nieznane. Zmieniam więc plany  postanawiam więc się przejść i przy okazji coś zjeść. Wracając do hotelu gdzieś nad ulicami mignęła mi Bazylika Sacré-Cœur, znaczy się, że jestem blisko, dlatego zostawiam komputer w hotelu i udaję się w tamtą stronę.

Montmartre wieczorowo

Bardzo lubię tę dzielnicę, Montmartre z bazyliką,  oraz pobliski Plac Pigall i Moulin Rouge. Gdyby nie to, że trzeba było wspinać się po schodach w ukropie, to byłby to prawie idealny wieczorny spacer, mimo przelotnego deszczu…

Gdy wracam do hotelu pokój jest już odblokowany, więc z ulgą rzucam się pod prysznic.

Wycieczka piesza z lokalnym przewodnikiem po Montmartre

Podczas tej wycieczki zanurzysz się w bogatą historię Montmartre – miejsca, które przez lata przyciągało takich mistrzów jak Picasso czy Monet. Lokalny przewodnik poprowadzi Cię po brukowanych uliczkach, odsłaniając fascynujące opowieści i kulturalne ciekawostki.

Zamów wycieczkę

Dzień drugi – kurs i bardzo długi spacer po Paryżu

Następny dzień spędzam na kursie, z naszym holenderskim nauczycielem oraz grupą niemieckich kursantów. Uczymy się jak obsługiwać system zarządzania tagami (TMS). Interesujący i intensywny dzień, ale to nie o kursie jest ten post 🙂 Grupa niemiecka mieszka gdzieś w innej części miasta, więc się żegnamy, a ja wracam do hotelu z zamiarem pobiegania. Jednak gdy tam dochodzę wiem już, że biegać nie będę. Skwar jeszcze większy niż dzień wcześniej, tłumy na ulicach (EURO 2016 nie pomaga), więc zakładam buty do biegania, ale tylko po to, aby było mi wygodnie spacerować. I ruszam w drogę, w znane mi już miejsca. Wyszło z tego 13,5 km spaceru… Tłumy ludzi wszędzie, wojsko i policja na ulicach, ale i tak jest ładnie!

Dzień trzeci – kiedy chcesz już wócić do domu i nie możesz…

Dzień trzeci znowu kurs, po czym taksówka i szybcikiem na lotnisko. LOT znowu się nie popisał, z Paryża do Warszawy ponad godzina opóźnienia i co za ty idzie przymusowy nocleg w Warszawie, bo lot do Wrocławia już nie czekał… Dostaję nowy bilet na 7 rano nazajutrz, również ten lot jest opóźniony… 3 na 4 loty w jednej podróży  opóźnione to raczej za dużo i choć staram się wspierać polskie firmy, następnym razem dwa razy się zastanowię zanim go znowu wybiorę… Z ulgą docieram w końcu do domu, dobrze, że jest weekend na odreagowanie…

Artykuł Paryż to zawsze dobry pomysł pochodzi z serwisu TL dev.

Historia zamku Książ

Zamek Książ został wybudowany w latach 1288–1292 przez  Bolka I Surowego, księcia świdnicko-jaworksiego, a następnie rozbudowany przez jego wnuka Bolka II Małego. Przez wiele lat przechodził w posiadanie różnych monarchii, często z różnych krajów. W 1509 roku  zamek i sąsiadujące z nim dobra otrzymuje Konrad I von Hochberg. Od tego czasu zamek pozostał w rękach rodziny Hochbergów aż do jego konfiskaty przez nazistów. Na przełomie lat 20-tych i 30-tych XX wieku zamek był jedną z najbardziej imponujących rezydencji. Od 1943 roku zamek przejęła paramilitarna brygada specjalna organizacji Todd, która rozpoczęła działania adaptacyjne, niszcząc wszelkie elementy dekoracyjne i nadając pomieszczeniom surowy, koszarowy wygląd. Wywieziono wtedy wszystkie dobra, a skały pod zamkiem poprzecinano licznymi tunelami, drążonymi przez więźniów przywiezionych tu z filii obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. Z zamkiem związanych jest wiele legend, z których najbardziej znane dotyczą Hitlera i Trzeciej Rzeszy. Podobno zamek miał być przeznaczony na tajną kwaterę dla Hitlera i wysoko postawionych oficerów. Podobno również miały tam być przechwywane tajne archiwa czy bogactwa. Faktem jest jednak, że pod zamkiem poprowadzone są tunele (niedostępne dla zzwiedzających), a jeden z nich nawet jest tak szeroki, że mógłby tam wjechać pociąg. W sieci krąży wiele filmów opowiadających hotorię tego zamku, na praykład ten o tajemnicach podziemii. W zamku tym mieszkała również Maria Teresa Oliwia Hochberg von Pless, znana jako księżniczka Daisy. Udało nam się w miarę spokojnie, bez tłumów zwiedzić zamkowe sale i komnaty, ale najbardziej podobał mi się spacer po ogrodach i wokół zamku!

Zamek Stary Książ

Po obejściu zamku dookoła stwierdziłam, że jeszcze chcę się przejść do Zamku Stary Książ. Dziewczyny z sił opadły, więc zostawiłam je w kawiarni, a sama udałam się na pieszą węrówkę po okolicznych lasach. Stary Książ to dzisiaj ruiny zamku położone w Wałbrzychu, w północno-wschodniej części Pogórza Wałbrzyskiego w Sudetach Środkowych w województwie dolnośląskim. Oddalone są o jakąś godzinę drogi spacerkiem od Zamku Książ. Stary Książ wzniesiono w latach w latach 1794-97 na miejscu dawnego zamku piastowskiego z XIII wieku. Dziś to już tylko malownicze stare ruiny.

Po obejrzeniu ruin pozostał mi jedynie powrót do zamku (trasa męcząca, bo gorąco było jak diabli, ale jakże malownicza!) i pożegnanie się z koleżankami oraz powrotna droga do Wrocławia.

Artykuł Majówka w zamku Książ pochodzi z serwisu TL dev.

Massimo, w skrócie nazywany Maxem, to mój przesympatyczny kolega z pracy. Człowiek młody duchem, choć do najmłodszych nie należy, bo ma już dorosłe dzieci. Z racji, że oboje rano wcześnie przychodziliśmy do pracy, często spotykaliśmy się w socjalnym na porannej kawie i rozmowie. Max jest świetnym słuchaczem, ciekawym świata i innych krajów, ale również sam potrafi o wielu rzeczach i miejscach opowiadać. Szybko udało nam się znaleźć wspólne tematy, a jednym z nich było zamiłowanie do wędrówek po górach. Przed wyjazdem do Włoch lubiłam wyjeżdżać w Tatry i tylko fakt, że gór włoskich nie znałam i nikt mnie wcześniej nimi nie zaraził sprawił, że tak długo zwlekałam z pierwszą wycieczką. Jedna rozmowa, druga, trzecia i tak postanawiamy razem wyskoczyć w którąś niedzielę w Alpy Bergamskie.

Spotkaliśmy się w Mediolanie bardzo wcześnie rano, tak, żeby dojechać, wejść na szczyt i wrócić do domu na późny obiad.  Trasa wspinaczkowa zaczyna się w Piani dei Resinelli, nieopodal Lecco, dlatego tam też dojechaliśmy i zaparkowaliśmy samochód. Max, wbrew wielu opiniom o włoskich kierowcach (w tym mojej) jest bardzo ostrożny i jak jest zakaz przekraczania 30km/h to on nawet pół kilometra nie przekroczy, dlatego chwilę nam dojazd zajął. Normalnie od Mediolanu dojeżdża się tam w półtorej godziny. Nieopodal parkingu jest lokalny bar, normalnie nic specjalnego, ale kawę dobrą serwują a poza tym sprzedają własnej roboty świeże pieczywo! Wtedy jeszcze diety bezglutenowej nie musiałam przestrzegać, więc z chęcią spałaszowałam bułkę z oliwkami ora drugą na słodko. Pychotka.

Wyruszyliśmy potem w trasę. Zdecydowaliśmy się przejść szlakiem Cresta Cermenati, aby dojść na szczyt wystarczyły 2,5 godziny. Sama wspinaczka nie jest trudna, nie wymaga specjalistycznego sprzętu, jednak mimo wszystko nie jest „łatwa” w sensie nie jest to spacerek. W końcu różnica wysokości  między startem (1370 m  w Piani dei Resinelli) a szczytem (2177 m) to ponad 800 metrów, trochę się trzeba spocić J Początek trasy jest jeszcze „zielony”, drzewa, krzaki i ogólnie różna roślinność, jednak dosyć szybko to się zmienia i pojawiają się skały… dużo skał… niektóre o dziwnych stromych kształtach. Trochę dawno już byliśmy na tej wycieczce, bo w czerwcu 2012 roku, więc wszystkich szczegółów nie pamiętam. Jedyne co zostało mi w głowie to dużo skał, kamieni, końcówka z łańcuchami i przepiękne widoki! Mimo nie do końca idealnej pogody, bo widoczność nie była za dobra, z góry rozciągają się przepiękne widoki na jezioro Como oraz okoliczne pasma górskie. Jeśli ktoś zatrzymuje się trochę dłużej w Mediolanie, to jest to dobra alternatywa na wypad z dala od zgiełku miasta…

Artykuł Wyprawa na Grignettę pochodzi z serwisu TL dev.