Polska – TL dev

Majówka w zamku Książ

Ania — Sun, 22 May 2016 06:15:00 +0000

Koleżanka pisze mi wiadomość, że z drugą przyjechały z Niemiec na urlop i włóczą się po Dolnym Śląsku. Postanawiamy się spotkać, a wybór miejsca pada na zamek Książ w Wałbrzychu. Tak wiele razy widziałam go z samochodu przejeżdżając pprzez Wałbrzych, ale jakoś nigdy nie zdecydowałam się na wizytę. Słoneczna majowa niedziela jest dobrą okazją, zwłaszcza, że to tyko jakieś 70 km od Wrocławia. Do zamku bardzo łatwo się dojeżdża. Można zaparkować tyż przy zamku, bądż zaraz za zjazdem z głównej drogi. Różnica między nimi to 5 zł i jakieś 500 m (ten dalszy kosztuje 10 zł). Gdy dojeżdżam, dziweczyny już siedzą przy restauracyjnym stoliku. Godzina, mniej więcej, zeszła nam na plotkach, dlaego przeed zwiedzaniem zamku zdecydowałyśmy sie najpierw zjeść obiad.

Historia zamku Książ

Zamek Książ został wybudowany w latach 1288–1292 przez Bolka I Surowego, księcia świdnicko-jaworksiego, a następnie rozbudowany przez jego wnuka Bolka II Małego. Przez wiele lat przechodził w posiadanie różnych monarchii, często z różnych krajów. W 1509 roku zamek i sąsiadujące z nim dobra otrzymuje Konrad I von Hochberg. Od tego czasu zamek pozostał w rękach rodziny Hochbergów aż do jego konfiskaty przez nazistów. Na przełomie lat 20-tych i 30-tych XX wieku zamek był jedną z najbardziej imponujących rezydencji. Od 1943 roku zamek przejęła paramilitarna brygada specjalna organizacji Todd, która rozpoczęła działania adaptacyjne, niszcząc wszelkie elementy dekoracyjne i nadając pomieszczeniom surowy, koszarowy wygląd. Wywieziono wtedy wszystkie dobra, a skały pod zamkiem poprzecinano licznymi tunelami, drążonymi przez więźniów przywiezionych tu z filii obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. Z zamkiem związanych jest wiele legend, z których najbardziej znane dotyczą Hitlera i Trzeciej Rzeszy. Podobno zamek miał być przeznaczony na tajną kwaterę dla Hitlera i wysoko postawionych oficerów. Podobno również miały tam być przechwywane tajne archiwa czy bogactwa. Faktem jest jednak, że pod zamkiem poprowadzone są tunele (niedostępne dla zzwiedzających), a jeden z nich nawet jest tak szeroki, że mógłby tam wjechać pociąg. W sieci krąży wiele filmów opowiadających hotorię tego zamku, na praykład ten o tajemnicach podziemii. W zamku tym mieszkała również Maria Teresa Oliwia Hochberg von Pless, znana jako księżniczka Daisy. Udało nam się w miarę spokojnie, bez tłumów zwiedzić zamkowe sale i komnaty, ale najbardziej podobał mi się spacer po ogrodach i wokół zamku!

Zamek Stary Książ

Po obejściu zamku dookoła stwierdziłam, że jeszcze chcę się przejść do Zamku Stary Książ. Dziewczyny z sił opadły, więc zostawiłam je w kawiarni, a sama udałam się na pieszą węrówkę po okolicznych lasach. Stary Książ to dzisiaj ruiny zamku położone w Wałbrzychu, w północno-wschodniej części Pogórza Wałbrzyskiego w Sudetach Środkowych w województwie dolnośląskim. Oddalone są o jakąś godzinę drogi spacerkiem od Zamku Książ. Stary Książ wzniesiono w latach w latach 1794-97 na miejscu dawnego zamku piastowskiego z XIII wieku. Dziś to już tylko malownicze stare ruiny.

Po obejrzeniu ruin pozostał mi jedynie powrót do zamku (trasa męcząca, bo gorąco było jak diabli, ale jakże malownicza!) i pożegnanie się z koleżankami oraz powrotna droga do Wrocławia.

Artykuł Majówka w zamku Książ pochodzi z serwisu TL dev.

Biegając po Wrocławiu

Ania — Sun, 26 Jul 2015 20:10:50 +0000

W Mediolanie biegałam w miarę regularnie. Podobało mi się to, choć do wspaniałych rezultatów było mi jeszcze daleko, ale znalazłam świetny sposób na odstresowanie się po długim dniu pracy i ślęczeniem nad komputerem. Potem miałam długie miesiące przerwy ze względu na planowanie przeprowadzki do Polski, liczne podróże między Włochami a Polską, szukanie mieszkania i załatwianie kredytu. W końcu pakowanie, sama przeprowadzka i urządzanie nowego mieszkania. To wszystko tak mnie pochłonęło, że na bieganie nie miałam już ani czasu, ani siły. Aż do jesieni zeszłego roku. Pamiętam ten dzień jak dziś, siedziałam nad komputerem i cyferkami w excelu. Spojrzałam w pewnym momencie przez okno i zobaczyłam jakiegoś człowieka swobodnie biegającego sobie ulicami Wrocławia. I tak mnie zaczęła zazdrość zżerać, że przypomniało mi się ile radości sama miałam truchtając sobie po ulicach. Sama nawet nie pamiętam jak to się stało, ale w przerwie od pracy wrzuciłąm na siebie dres, ubrałam buty do biegania i nagle pognałam przed siebie. Aż znalazłam się na moście Grunwaldzkim a potem na wałach nad Odrą. Znowu poczułam tego bakcyla!

Od tego czasu staram się, kiedy mogę przynajmniej dwa do trzech razy w tygodniu pobiegać. A we Wrocławiu jest wiele miejsc do biegania, zwłaszcza nad rzeką i w mieskich parkach. Przy okazji staram się poznawać moje nowe miasto!

Do moich ulubionych miejsc do truchtania należą:

Park Wschodni

zdecydowanie mój numer 1 ze względu na położenie niedaleko od domu, w miarę duży i niezatloczony.

Park Szczytnicki

najładniejszy moim zdaniem, a przy tym obok jest Ogród Japoński i Pergola

Park Skowroni

– bo najbliższy!

Park Południowy

Chopin i jeziorko w jednym 🙂

Okolice Zoo

Zwyczajnie po ulicach Wrocławia

Oprócz poprawy zdrowia i kondycji oraz odstresowania się, czasem można dostać również bonus w postaci medalu! Mój ulubiony to Wrocławski Krasnal !

Artykuł Biegając po Wrocławiu pochodzi z serwisu TL dev.

Zdeptana historia Wrocławia

Ania — Sun, 04 Jan 2015 19:34:22 +0000

Nie, nie chodzi tu o brak respektu dla historii czy jej zbezczeszczenie. Tytuł postu jest bardziej dosłowny niż mogłoby się to wydawać 🙂 Chodzi o pewne miejsce a raczej chodnik, na który natknęłam się podczas mojej pierwszej pieszej wycieczki po Wrocławiu, przez którą nabawiłam się grypy, bo kto lata w deszczowy styczniowy zimny dzień po mieście z aparatem w ręku? No kto? Ja, oczywiście. Jednak po kilku miesiącach urządzania mieszkania, gdzie jedyne wycieczki jakie robiłam były do Praktikera albo Castoramy, tudzież polegały na zwiedzaniu sklepów meblowych, miałam tego w końcu dość. Postanowiłam obejrzeć Wrocław, który pamiętałam jedynie ze szkolnej wycieczki, podczas której oglądaliśmy Panoramę Racławicką i spacerowaliśmy po zoo. I nie zatrzymała mnie beznadziejna pogoda, miałam wolne i chciałam czas należycie wykorzystać. Ale do tematu… Zwyczajnie zabłądziłam . Miasta nie znałam, szłam więc na nos i pomagałam sobie mapami google. Gdzieś przeczytałam, że na więziennej jest krasnal – Włoch, więc zachciało mi się go obejrzeć. Z Ostrowa Tumskiego tam więc skierowałam swoje kroki. Przez zupełny przypadek, a może przez google trafiłam na plac Nankiera i to tam właśnie przykuły moją uwagę tablice z brązu ułożone pośród marmurowych płyt chodnikowych.

Ścieżka historii Wrocławia

Tablic jest 19, a pierwsza jest okrągła i jest repliką ratuszowego zegara. Kolejne są już prostokątne i każda z nich upamiętnia jakieś ważne wydarzenie z historii Wrocławia:

1000 – ustanowienie biskupstwa we Wrocławiu,
1241 – lokacja miasta,
1242 – najazd Mongołów i obrona miasta przez błogosławionego Czesława,
1335 – przejście Wrocławia do Korony Czeskiej,
1361 – epidemia dżumy
1526 – przejęcie Wrocławia przez Habsburgów austriackich,
1530 – przyznanie miastu obecnego herbu,
1702 – założenie Uniwersytetu Wrocławskiego,
1741 – przejście miasta pod panowanie pruskie,
1793 – rewolucja krawców,
1807 – zdobycie Wrocławia przez wojska napoleońskie,
1842 – otwarcie linii kolejowej do Oławy (pierwsza linia kolejowa),
1913 – otwarcie Hali Stulecia,
1945 – oblężenie i kapitulacja Festung Breslau (1945),
1980 – Solidarność,
1997 – Kongres Eucharystyczny,
1997 – powódź tysiąclecia
2012 – Mistrzostwa Europy w piłce nożnej – Euro 2012

Tablice zostały wykonane przez Hannę Jelonek z Podkowy Leśnej w województwie mazowieckim oraz Mieczysława Kozłowskiego z Otwocka. Podobno ścieżka powstała jako część strategii mającej na celu uatrakcyjnienie Starego Miasta i skłonienie wycieczek do chodzenia na piechotę zamiast jeżdżenia autokarem…

Artykuł Zdeptana historia Wrocławia pochodzi z serwisu TL dev.

Krasnoludki są na świecie

Ania — Mon, 03 Nov 2014 20:25:31 +0000

Przyznaję się trochę ze wstydem, że kiedy wprowadzałam się do Wrocławia, nie wiedziałam, że oprócz tysięcy ludzi mieszka tu również około trzystu krasnali. I ciągle ich przybywa, bo przecież Wrocław to jest piękne miasto! Do tego o krasnalach dowiedziałam się z włoskiego bloga! Wrocławskie Krasnale rozsiane są po całym mieście i to całkiem gęsto, a im bliżej rynku tym jest ich więcej. Każdy ma swoją historię i wiele z nich powiązana jest z różnymi częściami miasta. Pierwszego jakiego poznałam, był Freudek, krasnoludkowy psychoanalityk i znalazłam go przez czysty przypadek. Drugim poznanym był Krasnal Włoski i na jego spotkanie wybrałam się już specjalnie. Muszę przyznać, że nawet jeśli jestem już od dłuższego czasu dorosła, to wiele frajdy sprawia mi poznawanie każdego nowego krasnoludka. I przy każdej wizycie rodziny czy znajomych z dziećmi namawiam ich na wybranie się na wyprawę w poszukiwaniu krasnali. Dzieciaki mają naprawdę ogromną frajdę w wyszukiwaniu każdego nastepnego egemplarza, a jeśli do tego dopowie im się ich historię, to mamy zajęcie dla nich na dobre kilka godzin! Nie będę tu opisywać każdego z krasnali, bo nie starczyłoby mi czasu. Do tego jest wspaniała strona krasnale.pl, gdzie można się dowiedzieć wszystkiego o tych sympatycznych mieszkańcach Wrocławia. Każdy z nich jest obfotografowany i opisany. Na stronie znajduje się również mapa krasnali, bardzo pomocna w pieszych wyprawach. Wklejam jedynie zdjęcia niektórych osobiście spotkanych…

Artykuł Krasnoludki są na świecie pochodzi z serwisu TL dev.